List do Galatów 3:9 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset domyka myśl, która zaczęła się od obietnicy złożonej Abrahamowi. Słowo „dlatego” łączy go z tym, co Pismo zapowiedziało wcześniej, więc błogosławieństwo pojawia się tu jako odpowiedź na słowo Boga, a nie jako nagroda wypracowana przez człowieka. Tekst mówi o tych, którzy polegają na wierze, i wiąże ich z Abrahamem, który „dał posłuch wierze”. W Liście do Galatów 3:6 czytamy: „W taki sam sposób Abraham uwierzył Bogu”. Ten obraz niesie wiele ciepła. Abraham nie musiał sam zapewniać sobie przyszłości. Jego odpowiedzią było zaufanie wobec obietnicy, którą usłyszał, i ta prosta postawa staje się miejscem, w którym Bóg spotyka człowieka. Dla kogoś, kto od lat liczy swoje zasługi i obawia się, że nigdy nie będzie wystarczająco dobry, taka prawda bywa ogromną ulgą. Wiara nie polega na liczeniu zasług, lecz na zaufaniu, z którego człowiek czerpie oparcie. Błogosławieństwo należy do tych, którzy ufają Bogu także wtedy, gdy serce drży, a siły są na wyczerpaniu. Tak wiara ustawia człowieka obok Abrahama, w tym samym błogosławieństwie.

W Liście do Galatów 3:9 Paweł wyciąga wniosek z przykładu Abrahama: „I dlatego tylko ci, którzy polegają na wierze, uczestniczą w błogosławieństwie wraz z Abrahamem, który dał posłuch wierze”. Nie chodzi o to, że wiara jest kolejnym osiągnięciem, które można przedstawić Bogu. W poprzednich wersetach Paweł przeciwstawia poleganie na wierze poleganiu na uczynkach Prawa, a Abrahama ukazuje jako tego, który zaufał Bogu. „Błogosławieństwo wraz z Abrahamem” oznacza tu przynależność do ludu objętego obietnicą, nie zaś gwarancję łatwego życia. Werset 8 wiąże obietnicę daną Abrahamowi z błogosławieństwem dla wszystkich narodów, a werset 7 nazywa ludźmi Abrahama tych, którzy polegają na wierze. W ten sposób argument Pawła obejmuje także pogan: udział w obietnicy nie zależy od pochodzenia ani od zdobycia zasługi przez wypełnianie Prawa. Kluczowe jest więc źródło ufności. Wiara nie konkuruje z posłuszeństwem, lecz odwraca porządek zasługi: człowiek nie kupuje Bożej przychylności uczynkami. Zaufanie Bogu wiąże go z obietnicą, której spełnienie Paweł widzi w Chrystusie.

Werset w Liście do Galatów 3:9 skupia się na jednym słowie: wierze. Tylko ci, którzy polegają na wierze, uczestniczą w błogosławieństwie wraz z Abrahamem. Tekst nie mówi, że błogosławieństwo należy do tych, którzy najpilniej przestrzegają przepisów, ani do tych, którzy dobrze zaczęli. Wskazuje zaufanie jako drogę, która łączy człowieka z Abrahamem. Czasownik „polegać” oznacza oparcie, na którym człowiek składa swój ciężar. Nie opisuje jednorazowego aktu, lecz codzienny sposób stawania przed Bogiem. Może być tak, że ktoś przez lata liczy własne uczynki, by upewnić się, że zasłużył na łaskę. Wtedy wiara łatwo zamienia się w dodatek do wysiłku. W dalszej części listu Paweł zestawia taką postawę z przekleństwem, które ciąży na tych, którzy polegają na uczynkach Prawa. Tekst stawia Abrahama jako przykład właśnie dlatego, że dał posłuch wierze. Jego historia, przywołana wcześniej w 3:6, pokazuje, że błogosławieństwo ma źródło w zaufaniu, a nie w bilansie zasług. Ten werset przypomina, że nie trzeba najpierw wszystkiego udźwignąć samemu, bo ciężar został już podjęty w Chrystusie.

W Liście do Galatów 3:9 Paweł wskazuje, że błogosławieństwo Abrahama nie jest nagrodą za bezbłędne wypełnienie Prawa. Uczestniczą w nim ci, którzy „polegają na wierze”, tak jak Abraham, który „dał posłuch wierze”. Wcześniej Paweł przypomina, że Abraham uwierzył Bogu, a jego wiara została mu poczytana za sprawiedliwość. Błogosławieństwo obejmuje więc także narody spoza Izraela, jak zapowiada przywołane przez apostoła Pismo. Wiara nie oznacza tu zasługi, którą można przedstawić Bogu w zamian za przychylność. Jest raczej oparciem życia na Bożej obietnicy. Abraham nie znał całej drogi, która przed nim stała, lecz zaufał Temu, który mówił. W tym sensie jego historia przypomina otwarte drzwi: nie wyznaczają pochodzenia ani nie wymagają, by najpierw osiągnąć doskonałość. W sąsiednich wersetach Paweł przeciwstawia poleganie na wierze poleganiu na uczynkach Prawa. Nie pomniejsza tym znaczenia wiernego życia, lecz wskazuje źródło usprawiedliwienia. Błogosławieństwo przychodzi przez Bożą obietnicę, przyjętą w wierze, i w Chrystusie otwiera się dla wszystkich narodów.