List do Galatów 3:27 – znaczenie i zastosowanie

Paweł pisze do Galatów obrazem, który jest bliski codziennemu doświadczeniu: ubraniem. Człowiek okrywa nim swoje ciało, ale i to, co w nim najbardziej bezbronne. Apostoł napisał w Liście do Galatów 3:27: „Bo wy wszyscy, którzy zostaliście ochrzczeni w Chrystusie, ubraliście się w Chrystusa.” Czasowniki opisują coś, co się stało, a nie coś, co dopiero trzeba zdobyć. Werset nie mówi, jak dobrze ktoś w tym stroju wygląda ani czy czuje się w nim pewnie. Sąsiednie wersety mówią o wierze, dzięki której jest się synem Bożym, i o tym, że w Chrystusie przestaje mieć znaczenie podział na Żyda i poganina, niewolnika i człowieka wolnego, mężczyznę i kobietę. Ten strój nie dzieli ludzi na lepszych i gorszych, tylko łączy tych, którzy byli po różnych stronach. Chrześcijanie różnie rozumieją chrzest i jego miejsce w życiu wiary, a ten fragment nie rozstrzyga tych sporów. Może jednak pokazać, że przynależność do Chrystusa nie zaczyna się od wysiłku. Ktoś, kto dźwiga wstyd albo samotność, bywa przekonany, że najpierw musi sobie zasłużyć na bliskość. Ten obraz mówi, że to, co najważniejsze, zostało nałożone wcześniej niż nasz wysiłek albo wstyd.

„Ubraliście się w Chrystusa” — Paweł opisuje chrzest obrazem nowej przynależności. Nie chodzi jedynie o naśladowanie Jezusa ani o zewnętrzny znak: ochrzczeni są nazwani ludźmi, których tożsamość określa więź z Chrystusem. Obraz ubrania podkreśla, że Chrystus staje się jakby ich wspólną szatą, widoczną cechą tego, kim są. W kontekście Listu do Galatów ten obraz odpowiada na spór o podstawę przynależności do ludu Bożego. Paweł pyta, czy Ducha otrzymano przez wypełnianie Prawa, czy przez słuchanie z wiarą, i przypomina, że wszyscy są synami Bożymi w Chrystusie dzięki wierze. Werset 27 nie ustanawia osobnej drogi opartej na osiągnięciach; wiąże chrzest z życiem w Chrystusie. Sam nie rozstrzyga szczegółowo, jak każda tradycja chrześcijańska opisuje relację między wiarą a chrztem. Następny werset ukazuje społeczną wagę tego obrazu: pochodzenie, status niewolnika lub człowieka wolnego, płeć nie wyznaczają miary przynależności do Chrystusa. Nie oznacza to, że różnice przestają istnieć, lecz że nie tworzą hierarchii wartości przed Bogiem. Wspólna „szata” oznacza wspólną godność i jedność, zakorzenione nie w osiągnięciach, lecz w Chrystusie.

Ubranie nie jest czymś, co tylko wisi w szafie. Każdego dnia coś na siebie wkładamy, a to wpływa na to, jak widzą nas inni i jak sami się czujemy. Apostoł Paweł w Liście do Galatów 3:27 sięga po ten obraz, opisując chrzest: „Bo wy wszyscy, którzy zostaliście ochrzczeni w Chrystusie, ubraliście się w Chrystusa.” Tekst mówi o chrzcie jako o zjednoczeniu z Chrystusem, w którym wierzący zostaje jakby przyodziany w Niego. Nie wymienia tu listy warunków ani zasług, które trzeba najpierw zebrać. W kontekście listu ma to duże znaczenie. Galaci ulegali naciskowi, by pozycję przed Bogiem uzależnić od Prawa i zewnętrznych uczynków. Paweł przypomina, że przynależność do Chrystusa przychodzi przez wiarę. Zaraz potem, w wersie 28, mówi o tym, że nie ma już podziału na Żyda i poganina, niewolnika i człowieka wolnego, mężczyznę i kobietę. Różnice między ludźmi nie znikają, ale przestają być ostatnim słowem o tym, kim są. Tożsamość w Chrystusie nie zostaje w szafie. Idzie z człowiekiem do pracy, do domu i do trudnych rozmów.

W obrazie ubrania się w Chrystusa Paweł mówi o przynależności, która obejmuje całe życie. Nie jest to odznaka zdobyta przez doskonałe wypełnianie Prawa ani zasługa, którą można sobie przypisać. W sąsiednich zdaniach apostoł przypomina, że wszyscy stają się dziećmi Bożymi przez wiarę w Chrystusie Jezusie. Chrzest zostaje tu nazwany wejściem w tę więź: ochrzczeni są „ubrani” w Chrystusa. Ubranie jest widoczne, ale nie stanowi ciała. Ten obraz nie mówi, że każdy wierzący przestaje być sobą; wskazuje, że jego najgłębsza tożsamość i godność są związane z Chrystusem. Wspólnota nie powinna więc mierzyć wartości człowieka pochodzeniem, statusem ani płcią. Zaraz potem Paweł wymienia te podziały, mówiąc, że wszyscy są jednym w Chrystusie Jezusie. Różnice nie znikają, lecz nie mogą wyznaczać, kto ma pełniejszy dostęp do Bożej obietnicy. Werset łączy chrzest, wiarę i nowe życie, nie opisując szczegółowej kolejności działania łaski. Jego ciężar spoczywa na wspólnej przynależności: Chrystus nie jest dodatkiem do dawnej miary wartości, lecz szatą, w której wierzący stają przed Bogiem.