List do Galatów 3:26 – znaczenie i zastosowanie

W Liście do Galatów 3:26 czytamy: „Wszyscy bowiem dzięki tej wierze jesteście synami Bożymi – w Chrystusie Jezusie.” Ten wiersz mówi przede wszystkim o przynależności, a nie o zasługach. Paweł pisze do Galatów, którzy ulegali naciskom, by szukać uznania w uczynkach Prawa. Nie każe im zdobywać synostwa, lecz przypomina, że dzięki wierze już do tej rodziny należą. Ta przynależność ma swoje źródło w Chrystusie Jezusie, a nie w ich własnych wysiłkach. Słowo „wszyscy” nie stawia progów ani stopni, bo obietnica dotyczy każdego, kto wierzy. Czas teraźniejszy, „jesteście”, pokazuje, że ta więź nie jest odległą nadzieją ani nagrodą na koniec drogi, lecz rzeczywistością, w której wierzący już żyją. Synostwo nie opiera się na nastroju, lecz na wierze zakorzenionej w Chrystusie. Dla kogoś, kto w ciężkim czasie czuje się odsunięty, ten wiersz nie zapowiada, że smutek szybko minie. Zapewnia jednak o czymś trwałym. Najmocniej brzmi tu nie obietnica łatwego życia, lecz to, że tożsamość dziecka Bożego zakorzeniona jest w Chrystusie, a nie w tym, jak dobrze człowiek sobie radzi.

Paweł przypomina Galatom, że przynależność do Boga nie wynika z osiągnięć ani z wypełniania Prawa, lecz z wiary w Chrystusa. W Liście do Galatów 3:26 wiara nie oznacza samego uznania pewnej prawdy; w kontekście rozdziału jest odpowiedzią na Ewangelię o ukrzyżowanym Jezusie i sposobem przyjęcia obietnicy. Słowa „w Chrystusie Jezusie” wskazują, że ta nowa więź z Bogiem nie opiera się na ludzkiej pozycji, lecz na przynależności do Chrystusa. Określenie „synami Bożymi” opisuje tu godność i miejsce w rodzinie Boga, a nie wyłącznie mężczyzn. W świecie Pawła syn miał szczególny status dziedzica; dlatego obraz ten podkreśla, że wierzący otrzymują udział w Bożej obietnicy. Potwierdza to dalszy tok wywodu: ochrzczeni w Chrystusie „ubrali się w Chrystusa”, a należący do Niego są potomstwem Abrahama i dziedzicami zgodnie z obietnicą. Nie znaczy to, że różnice między ludźmi przestają istnieć, lecz że nie rozstrzygają już o dostępie do Boga ani o wartości człowieka we wspólnocie. Werset łączy więc łaskę z przynależnością: wiara nie jest powodem do chluby, lecz więzią z Chrystusem, w której obietnica staje się wspólnym dziedzictwem.

W Liście do Galatów 3:26 Paweł mówi, że wszyscy stają się synami Bożymi: „Wszyscy bowiem dzięki tej wierze jesteście synami Bożymi – w Chrystusie Jezusie.” Słowo „dzięki” wskazuje źródło tej tożsamości. Synostwo rodzi się z wiary w Chrystusa Jezusa, a nie z wyniku, przepisów spełnionych co do joty czy zasługi. Wcześniej apostoł opisuje Prawo jako wychowawcę, który prowadził ku Chrystusowi (List do Galatów 3:24). Gdy przyszła wiara, ten nadzór się skończył. Ma to bardzo konkretne znaczenie. Ktoś, kto musi ciągle udowadniać swoją wartość w pracy, w domu i we wspólnocie, żyje w stałym napięciu. Ktoś, kto przyjął przynależność jako dar, może działać z wolnością, a nie z lęku. Paweł mówi o „wszystkich”, nie o wybranych. Żyd i poganin, niewolnik i człowiek wolny stają przed Bogiem na tych samych warunkach. Nikt nie zdobywa tego miejsca przez lepszy rodowód ani większe osiągnięcia. Ten werset pokazuje, że tożsamość chrześcijanina wyrasta z relacji z Ojcem. Dopiero z niej wypływają dobre czyny. Synostwo jest punktem wyjścia, a życie z wiary rozwija się z tego daru.

„Wszyscy” jest tu słowem, które otwiera drzwi szerzej, niż pozwalałyby na to ludzkie podziały. Paweł pisze do Galatów, którzy zaczęli życie w Duchu przez wiarę, a teraz pytają, czy muszą jeszcze zdobyć Bożą przychylność przez wypełnianie Prawa. Odpowiada, że przynależność do Boga nie jest nagrodą za osiągnięcia. Jest darem otrzymywanym dzięki wierze, w Chrystusie Jezusie. Obraz synów Bożych mówi o bliskości i przynależności, nie o wyższej wartości mężczyzn. W następnym wersecie Paweł obejmuje tą jednością wszystkich ochrzczonych, a później wymienia podziały, które nie wyznaczają już granic wspólnoty w Chrystusie. Nie znikają ludzkie różnice ani krzywdy, lecz żadna z nich nie może stać się miarą dostępu do Boga. Można widzieć tę wspólnotę jak dom, w którym miejsce nie zależy od pochodzenia ani zasług. Wiara nie jest zapłatą za przyjęcie. Jest zwróceniem się ku Chrystusowi, w którym Bóg nazywa ludzi swoimi. Taka przynależność nie opiera się na chwilowej pewności siebie, lecz na tym, komu się ufa.