List do Galatów 3:14 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset pokazuje, że obietnica dana Abrahamowi nie zostaje zamknięta w obrębie jednego narodu. Błogosławieństwo ma stać się udziałem pogan, czyli tych, którzy długo czuli się obcy wobec Bożych obietnic. Apostoł mówi o tym jako o darze, który przychodzi w Chrystusie Jezusie. Człowiek, który tak bardzo pragnie przynależności, może w tym odnaleźć coś kojącego, bo należenie nie zależy od tego, czy zdążył spełnić wszystkie wymagania. Druga część zdania łączy otrzymanie Ducha z wiarą. Obiecany Duch nie jest więc owocem wysiłku, który miałby zapracować na bliskość Boga. Ci, którzy od dawna zmagają się z przekonaniem, że zawsze muszą coś udowodnić, mogą w tym słowie usłyszeć ulgę płynącą z przyjęcia, a nie z ciągłego zdobywania. Obietnica pozostaje po stronie Boga, a człowiek zostaje do niej zaproszony. Apostoł zestawia pogan i „abyśmy” w jednym zdaniu, dzięki czemu dar wydaje się wspólny, a nie przeznaczony dla nielicznych. Może właśnie dlatego ten fragment tak głęboko koi, bo pokazuje, że Boża bliskość nie czeka, aż ktoś stanie się wystarczająco dobry.

Werset łączy dwa skutki dzieła Chrystusa: błogosławieństwo obiecane Abrahamowi obejmuje pogan, a wierzący otrzymują obiecanego Ducha. Nie są to dwie niezależne nagrody. Paweł pokazuje, że obietnica dana Abrahamowi dociera do narodów „w Chrystusie Jezusie” i zostaje przyjęta przez wiarę. Kontekst wyjaśnia, dlaczego to rozróżnienie jest ważne. Galaci otrzymali Ducha nie dzięki wypełnianiu Prawa, lecz dlatego, że uwierzyli; Paweł przeciwstawia tę drogę poleganiu na uczynkach Prawa. Nie znaczy to, że Prawo jest samo w sobie przekleństwem dla każdego czytelnika. W jego argumentacji przekleństwo wiąże się z niemożnością wytrwałego wypełnienia wszystkiego, czego Prawo wymaga, a Chrystus wykupił z niego ludzi, stając się przekleństwem za nich. „Błogosławieństwo Abrahama” nie oznacza tu prostego zapewnienia dobrobytu ani braku cierpienia. Chodzi o udział pogan w Bożej obietnicy, możliwy dzięki Chrystusowi, oraz o dar Ducha przyjmowany przez wiarę. Werset skupia więc uwagę na źródle przynależności: nie jest nim pochodzenie ani osiągnięcia, lecz obietnica Boga spełniona w Chrystusie.

W Liście do Galatów 3:14 widać cel tego, czego Chrystus dokonał dla nas. Wcześniej Paweł mówił o przekleństwie Prawa i o wykupieniu z niego. Teraz pokazuje, dokąd to prowadzi: „aby błogosławieństwo Abrahama stało się w Chrystusie Jezusie udziałem pogan”. Dzieje się to w Chrystusie, a nie dzięki ludzkim zasługom. Oba dary stoją obok siebie, połączone spójnikiem „i”. Błogosławieństwo ma objąć pogan, a wierzący mają otrzymać obiecanego Ducha. Duch nie pojawia się tu jako nagroda na końcu długiej drogi wysiłku. Paweł mówi, że otrzymujemy Go przez wiarę, tą samą drogą, którą poganie wchodzą w błogosławieństwo. Ten obraz łączy się z wcześniejszym pytaniem Pawła do Galatów. Pyta, czy zaczęli duchem, a teraz chcą kończyć ciałem. Werset 14 pokazuje, że początek i dalszy ciąg opierają się na tym samym fundamencie. Ostatnie słowo należy do obietnicy. To ona, a nie ludzka miara, wyznacza, kto staje się uczestnikiem błogosławieństwa.

W jednym zdaniu Paweł otwiera obietnicę daną Abrahamowi na narody, które nie należały do Izraela. Nie dzieje się to przez porzucenie historii Izraela ani przez własne zasługi, lecz „w Chrystusie Jezusie”. To w Nim błogosławieństwo dociera także do pogan, a obiecany Duch staje się ich udziałem przez wiarę. Wcześniejsze wersety nadają temu słowu ciężar: Chrystus bierze na siebie przekleństwo, a życie przed Bogiem opiera się na wierze, nie na osiągnięciu bezbłędności. Paweł przypomina Galatom, że Ducha otrzymali, gdy dali posłuch wierze. Nie przedstawia więc obietnicy jako nagrody za późniejszą doskonałość. „Udział” oznacza tu przynależność do obietnicy, której źródłem jest Boża łaska. Nie wymazuje różnic między ludźmi; pokazuje, że pochodzenie nie zamyka drogi do daru Boga. Jak światło przechodzące przez otwarte drzwi, błogosławieństwo Abrahama dociera przez Chrystusa dalej, niż obejmowały dawne granice. A Duch jest nie tylko znakiem tej obietnicy, lecz darem, który wspólnota wierzących otrzymuje z wiary.