List do Galatów 1:1
Paweł, apostoł nie z ludzkiego ustanowienia czy zlecenia, lecz z ustanowienia Jezusa Chrystusa i Boga Ojca, który Go wskrzesił z martwych,
List do Galatów 1: poznaj główne tematy i zastosuj je w swoim życiu już dziś
Liczba wersetów: 24 | Biblia BibleGuided — Polski
Paweł, apostoł nie z ludzkiego ustanowienia czy zlecenia, lecz z ustanowienia Jezusa Chrystusa i Boga Ojca, który Go wskrzesił z martwych,
i wszyscy bracia, którzy są przy mnie – do Kościołów Galacji:
Łaska wam i pokój od Boga, naszego Ojca, i od Pana Jezusa Chrystusa,
który wydał samego siebie za nasze grzechy, aby wyrwać nas z obecnego złego świata, zgodnie z wolą Boga i naszego Ojca.
Jemu to chwała na wieki wieków! Amen.
Nie mogę się nadziwić, że od Tego, który powołał was łaską Chrystusa, tak szybko chcecie przejść do innej Ewangelii.
Innej jednak Ewangelii nie ma: są tylko jacyś ludzie, którzy sieją wśród was zamęt i którzy chcieliby przekręcić Ewangelię Chrystusową.
Ale gdybyśmy nawet my lub anioł z nieba głosił wam Ewangelię różną od tej, którą wam głosiliśmy – niech będzie przeklęty!
Już to wcześniej powiedzieliśmy, a teraz jeszcze mówię: Gdyby wam ktoś głosił Ewangelię różną od tej, którą od nas otrzymaliście – niech będzie przeklęty!
A zatem teraz: czy zabiegam o względy ludzi, czy raczej Boga? Czy staram się przypodobać ludziom? Gdybym jeszcze teraz chciał się przypodobać ludziom, nie byłbym sługą Chrystusa.
Oświadczam więc wam, bracia, że głoszona przeze mnie Ewangelia nie jest ludzkim wymysłem.
Nie otrzymałem jej bowiem ani nie nauczyłem się od jakiegoś człowieka, lecz objawił mi ją Jezus Chrystus.
Słyszeliście przecież o moim dawnym postępowaniu, gdy jeszcze wyznawałem judaizm, jak z niezwykłą gorliwością zwalczałem Kościół Boży i usiłowałem go zniszczyć,
jak w żarliwości o judaizm przewyższałem wielu moich rówieśników z mojego narodu, jak byłem szczególnie wielkim zapaleńcem w zachowywaniu tradycji moich przodków.
Gdy jednak spodobało się Temu, który wybrał mnie jeszcze w łonie mojej matki i powołał swoją łaską,
aby objawić swego Syna we mnie, bym głosił poganom Ewangelię o Nim, natychmiast, nie radząc się ciała i krwi
ani nie udając się do Jerozolimy, do tych, którzy stali się apostołami wcześniej niż ja, skierowałem się do Arabii, a później znowu wróciłem do Damaszku.
Następnie, trzy lata później, udałem się do Jerozolimy, aby zapoznać się z Kefasem, zatrzymując się u niego tylko piętnaście dni.
Spośród zaś innych, którzy należą do grona Apostołów, widziałem jedynie Jakuba, brata Pańskiego.
A Bóg jest mi świadkiem, że w tym, co tu do was piszę, nie kłamię.
Potem udałem się do krain Syrii i Cylicji.
Kościołom zaś chrześcijańskim w Judei pozostawałem osobiście nieznany.
Docierała do nich jedynie wieść: ten, co dawniej nas prześladował, teraz jako Dobrą Nowinę głosi wiarę, którą dawniej usiłował wytępić.
I wielbili Boga z mojego powodu.
Paweł przedstawia Ewangelię jako przesłanie objawione przez Jezusa Chrystusa, a nie wymyślone przez ludzi. Stanowczo sprzeciwia się jej zniekształcaniu.
Chrystus wydał samego siebie za grzechy, aby wyrwać ludzi z obecnego złego świata, zgodnie z wolą Boga Ojca.
Historia Pawła pokazuje radykalną zmianę kierunku: prześladowca wspólnoty staje się głosicielem wiary, którą wcześniej próbował zniszczyć.
Paweł podkreśla, że służba Chrystusowi wymaga lojalności wobec Ewangelii, nawet gdy nie przynosi uznania ludzi.
List jest skierowany do wspólnot chrześcijańskich w Galacji. W rozdziale 1 Paweł broni swojego apostolskiego powołania i sprzeciwia się nauczaniu, które — w jego ocenie — zniekształca Ewangelię Chrystusa. Przypomina wcześniejsze życie w judaizmie, prześladowanie Kościoła oraz powołanie do głoszenia Chrystusa poganom. Wymienia podróż do Arabii i Damaszku, a później krótką wizytę w Jerozolimie, gdzie spotkał Kefasa i Jakuba. Szczegóły datowania listu i położenia wspólnot galackich są przedmiotem dyskusji badaczy.
Rozdział rozpoczyna się typowym dla listu pozdrowieniem, które od razu wskazuje na śmierć Chrystusa i Bożą wolę (wersety 1–5). Następnie pojawia się ostry wyrzut i ostrzeżenie przed zniekształcaniem Ewangelii (wersety 6–10). W dalszej części Paweł uzasadnia jej niezależne, objawione przez Chrystusa pochodzenie i przedstawia zarys własnej historii: od dawnego prześladowania Kościoła, przez powołanie, po pierwsze podróże i kontakty z apostołami (wersety 11–24).
Rozdział ukazuje Ewangelię jako dobrą nowinę o działaniu Boga w Jezusie Chrystusie, który oddał siebie za grzechy i przynosi wyzwolenie. Paweł łączy wiarygodność swojego apostolstwa z Bożym powołaniem, a nie z ludzkim nadaniem urzędu czy zabieganiem o popularność. Jego historia podkreśla, że łaska może radykalnie zmienić kierunek życia. Surowe ostrzeżenie przed „inną Ewangelią” dotyczy wierności przesłaniu Chrystusa; nie jest upoważnieniem do potępiania ludzi ani do wymuszania posłuszeństwa.
Rozdział mówi o zmianie, poczuciu powołania i nadziei, że przeszłość nie musi wyznaczać całej przyszłości. Może być dla niektórych źródłem otuchy, ale nie sugeruje, że sama przemiana wiary usuwa skutki krzywdy, prześladowania lub trudnych doświadczeń. Osobiste świadectwo Pawła nie powinno być miarą, według której ocenia się tempo czy sposób przemiany innych osób.
Rozdział zachęca wspólnoty do uważnego rozeznawania nauczania w świetle Ewangelii oraz do odróżniania wierności Bogu od zabiegania o ludzką aprobatę. Historia Pawła może skłaniać do uczciwego namysłu nad tym, jak Boża łaska zmienia kierunek życia, przy jednoczesnym uznaniu, że przemiana każdej osoby ma własny przebieg. W relacjach i wspólnotach warto mówić o przekonaniach bez używania ich jako narzędzia nacisku.
Uważa, że niektórzy wprowadzają zamęt i zniekształcają Ewangelię Chrystusa. Powtarza ostrzeżenie, by podkreślić wagę zachowania jej przesłania, nawet gdyby odmienne nauczanie głosił ktoś cieszący się autorytetem.
Twierdzi, że nie otrzymał jej jako ludzkiego nauczania, lecz objawił mu ją Jezus Chrystus. W tym rozdziale przedstawia też swoje powołanie do głoszenia Chrystusa poganom.
Dawniej z gorliwością prześladował Kościół i próbował go zniszczyć. Po Bożym powołaniu zaczął głosić wiarę w Chrystusa, którą wcześniej zwalczał.
Paweł pisze, że po trzech latach udał się do Jerozolimy i spędził u Kefasa piętnaście dni. Spotkał też Jakuba, brata Pańskiego. Zaznacza, że wspólnoty chrześcijańskie w Judei nie znały go osobiście.
W tej historii mocno wybrzmiewa kontrast między dawnym życiem Pawła a tym, do czego został powołany. Jego przeszłość nie zostaje przemilczana, ale nie jest też ostatnim słowem o jego życiu. Dla wspólnot, które słyszały, że ich dawny prześladowca głosi teraz wiarę, ta zmiana mogła budzić zdumienie i nadzieję.
Rozdział łączy obronę apostolskiego autorytetu Pawła z opowieścią o jego życiu. Wersety 11–12 podają jego zasadnicze twierdzenie o pochodzeniu Ewangelii, a dalsza relacja o podróżach i spotkaniach stanowi jego osobiste uzasadnienie. Warto odróżnić to, co Paweł wprost relacjonuje, od szczegółów chronologii, których rozdział nie wyjaśnia.
Paweł pokazuje, że przekonania mają znaczenie dla sposobu działania: jego wcześniejsza gorliwość prowadziła do prześladowania, a po powołaniu ta sama intensywność służy głoszeniu Ewangelii. Rozdział przypomina też, że wierność nie polega na zdobywaniu powszechnej aprobaty, lecz na odpowiedzialnym trzymaniu się tego, co uznaje się za prawdę.
Początek listu umieszcza ludzkie powołanie w szerszej perspektywie Bożego działania: łaska poprzedza odpowiedź człowieka, a chwała należy do Boga. Historia Pawła pokazuje, że jego przeszłość nie ogranicza Bożego wezwania. Przemiana prowadzi go ku służbie, która przekracza granice jego dawnego środowiska.
Studium rozdziału e-mailem
Otrzymuj fragmenty Pisma Świętego, modlitwę i prosty kolejny krok związany z tym rozdziałem.
Ważne zastrzeżenie: Te wskazówki biblijne nie zastępują profesjonalnej opieki w zakresie zdrowia psychicznego. Jeśli doświadczasz objawów kryzysu, skontaktuj się z Centrum Wsparcia dla Osób w Kryzysie Psychicznym pod numerem 800 70 2222 lub niezwłocznie poszukaj profesjonalnej pomocy.