List do Galatów 1:6 – znaczenie i zastosowanie

W tym miejscu apostoł rozpoczyna główną część listu od ogólnego upomnienia skierowanego do tych wspólnot, które chwiały się w wierze. Później rozwinie to ostrzeżenie, ale już teraz pokazuje, jak głęboko poruszyło go ich odwrócenie się od prawdy. Mówi, że się dziwi, co wyraża zarówno zaskoczenie, jak i smutek.

Ich grzech polegał na tym, że nie trwali mocno przy chrześcijańskiej nauce, którą im głoszono. Pozwolili raczej odwieść się od jej czystości i prostoty. Sytuację pogarszało kilka okoliczności. Po pierwsze, odwracali się od Tego, który ich powołał: nie tylko od Pawła, posłańca, który wprowadził ich do wspólnoty Ewangelii, lecz także od samego Boga, który polecił głosić im Ewangelię i kierował tym dziełem. W ten sposób dotkliwie nadużywali Jego dobroci i miłosierdzia.

Po drugie, zostali powołani do łaski Chrystusa, czyli do darmowej przychylności Boga okazanej przez Chrystusa. Usłyszana przez nich Ewangelia najpełniej ukazywała Bożą łaskę i miłosierdzie w Jezusie Chrystusie. Zostali przez nią zaproszeni do przyjęcia wielkich darów: usprawiedliwienia, uznania za sprawiedliwych przed Bogiem, pojednania z Bogiem już teraz, a także życia wiecznego i radości w przyszłości. Jezus Chrystus nabył dla nas te dary za cenę swojej drogocennej krwi i darmo udziela ich wszystkim, którzy szczerze Go przyjmują. Im większym przywilejem się cieszyli, tym większa była ich wina, gdy go porzucali i odwracali się od jedynej drogi do tych darów.

Po trzecie, odwracali się od tej drogi tak szybko. W krótkim czasie stracili miłość do łaski Chrystusa, choć wcześniej zdawali się ją cenić. Zbyt łatwo słuchali tych, którzy nauczali o usprawiedliwieniu przez uczynki prawa, czyli o tym, że człowiek staje się sprawiedliwy przed Bogiem dzięki przestrzeganiu prawa. Wielu z tych nauczycieli wychowało się w duchu faryzejskim i łączyło przekonania faryzeuszów z nauką Chrystusa, przez co ją wypaczało. Ich słabość jeszcze bardziej obciążała ich winę.

Po czwarte, zwracali się ku innej ewangelii, choć w rzeczywistości nie była ona żadną ewangelią. Paweł nazywa naukę żydowsko-chrześcijańskich nauczycieli siejących zamęt „inną ewangelią”, ponieważ wskazywała odmienną drogę zbawienia: przez uczynki, a nie przez wiarę w Chrystusa. Zarazem dodaje, że w istocie nie jest to żadna ewangelia. To jedynie wypaczanie Ewangelii Chrystusa i burzenie jej fundamentu. Każdy, kto wskazuje ludziom inną drogę do nieba niż ta, którą objawił Chrystus, poważnie zniekształca Ewangelię i sam popada w poważny błąd.

Paweł chce, by Galaci odczuli powagę porzucenia ewangelicznej drogi usprawiedliwienia. Jednocześnie mówi z pewną łagodnością. Przedstawia ich jako ludzi, których inni sprowadzili na manowce, a nie jako tych, którzy w pełni i samodzielnie wybrali tę drogę. Nie usprawiedliwia to ich postępowania, ale nieco łagodzi ich winę. Paweł uczy w ten sposób, że napominając innych, trzeba dochować wierności prawdzie, a zarazem postępować łagodnie i z pokorą, dążąc do ich odnowy. (List do Galatów 6:1)

Paweł jest też całkowicie pewien, że głoszona przez niego Ewangelia jest jedyną prawdziwą Ewangelią. Jest o tym tak przekonany, że ogłasza przekleństwo, zwane anatemą, na każdego, kto głosi inną ewangelię. (List do Galatów 1:8) Następnie powtarza ostrzeżenie, aby nikt nie uznał, że wypowiedział je pochopnie lub pod wpływem gniewnego zapału. (List do Galatów 1:9) Nie daje to podstaw do potępiania ludzi, którzy różnią się od nas w sprawach drugorzędnych. Paweł występuje wyłącznie przeciw tym, którzy tworzą nową ewangelię, obalają fundament Bożego przymierza łaski, zastępują sprawiedliwość Chrystusa przestrzeganiem prawa i łączą judaizm z chrześcijaństwem.

Przedstawia tę sprawę jako warunek: gdybyśmy nawet my sami albo anioł z nieba głosili inną ewangelię, wszyscy mieliby zostać przeklęci. Nie twierdzi, że anioł z nieba mógłby rzeczywiście przynieść kłamstwo. Formułuje to w ten sposób, by wzmocnić ostrzeżenie. Galaci mają wiedzieć, że są zwodzeni, jeśli ktokolwiek głosi im inną ewangelię, nawet powołując się na Pawła lub na autorytet anioła. Kto głosi inną ewangelię, ściąga przekleństwo na siebie, a może też sprowadzić je na innych.