List do Galatów 1:10 – znaczenie i zastosowanie

Paweł rozwija teraz to, co powiedział już na początku listu. Nazwał siebie apostołem Chrystusa, a tutaj mocniej broni tego twierdzenia. Niektórzy w kościołach Galacji zaczęli podawać je w wątpliwość, ponieważ nauczyciele naciskający na przestrzeganie przepisów ceremonialnych próbowali osłabić wpływ Pawła. Paweł głosił poganom czystą Ewangelię, dlatego odpowiada na te ataki, pokazując, że zarówno jego powołanie, jak i jego przesłanie pochodzą od Boga.

Najpierw wskazuje na cel swojej służby. Mówi, że nie starał się przypodobać ludziom, lecz Bogu. Może to oznaczać, że głosił nie z upoważnienia ludzi, ale z Bożego powołania i nakazu. Może też znaczyć, że chciał prowadzić ludzi do posłuszeństwa Bogu, a nie ludzkim przywódcom. W obu przypadkach zależało mu na chwale Boga i na tym, by grzesznicy do Niego powrócili.

Dlatego Paweł nie zmieniał swojego przesłania, żeby odpowiadało ludzkim upodobaniom. Nie łagodził prawdy, by zyskać uznanie albo uniknąć kłopotów. Żydowscy nauczyciele chrześcijańscy, którzy niepokoili te wspólnoty, łączyli uczynki z wiarą, a Prawo z Ewangelią, aby utrzymać dobre stosunki z Żydami i uniknąć prześladowań. Paweł postępował inaczej. Nie zmieniłby przesłania Chrystusa, by zyskać przychylność ludzi ani uniknąć ich gniewu.

Mówi wprost, że gdyby nadal starał się przypodobać ludziom, nie byłby sługą Chrystusa. Wiedział, że tych dwóch rzeczy nie da się pogodzić. Nie można w ten sposób służyć dwóm panom. Paweł nie obrażał nikogo bez potrzeby, ale nie zamierzał wymienić wierności Chrystusowi na ludzkie uznanie. Pokazuje w ten sposób, że kierowały nim szczere pobudki, i potwierdza, że był prawdziwym apostołem Chrystusa.

Uczymy się z tego, że głosiciele Ewangelii powinni dążyć do tego, by prowadzić ludzi do Boga. Wierni głosiciele szukają Bożego uznania, a nie ludzkiej pochwały. Jeśli chcą pozostać wiernymi sługami Chrystusa, nie mogą uczynić sobie za cel przypodobania się ludziom.

Gdyby to nie wystarczyło, Paweł podaje kolejny dowód swojego apostolstwa. Mówi, że Ewangelii, którą głosił, nie otrzymał od ludzi, lecz przez objawienie z nieba. Apostołem w ścisłym znaczeniu tego słowa był ktoś powołany i nauczany bezpośrednio przez samego Chrystusa. Paweł twierdzi, że niczego mu w tym zakresie nie brakowało, bez względu na to, co mówili jego przeciwnicy. Zwykli głosiciele otrzymują powołanie i znaczną część nauczania za pośrednictwem innych ludzi. Paweł natomiast zarówno poznanie Ewangelii, jak i upoważnienie do jej głoszenia otrzymał bezpośrednio od Pana Jezusa.

Aby to potwierdzić, przypomina im swoje wcześniejsze życie. Wychował się w religii żydowskiej i robił większe postępy niż wielu rówieśników ze swojego narodu. Był głęboko oddany tradycjom starszych, czyli naukom i zwyczajom przekazywanym przez wcześniejsze pokolenia. Gorliwie ich broniąc, gwałtownie prześladował Kościół Boży i próbował go zniszczyć. Nie tylko sprzeciwiał się chrześcijaństwu, mimo wyraźnych dowodów na jego Boże pochodzenie, lecz aktywnie dążył do jego wytępienia.

Paweł często o tym wspomina, ponieważ pokazuje to, jak wielka jest Boża łaska. Podkreśla ogromną przemianę, której Bóg w nim dokonał, zmieniając zaciekłego prześladowcę w szczerego wierzącego i apostoła. Ma to znaczenie również tutaj, ponieważ dowodzi, że Paweł nie przyjął chrześcijaństwa po prostu dzięki edukacji. Wychowano go w otwartym sprzeciwie wobec niego. Zmiana, która w nim zaszła, musiała więc być niezwykła: tak potężna, że przezwyciężyła jego głębokie uprzedzenia i doprowadziła go nie tylko do wiary, lecz także do głoszenia prawdy, z którą wcześniej walczył.

Następnie wyjaśnia, jak został wyprowadzony z błędu, doprowadzony do wiary w Chrystusa i powołany do apostolstwa. Nie stało się to w zwyczajny sposób ani za pomocą zwyczajnych środków. Bóg wybrał go już w łonie matki. Oznacza to, że przemiana Pawła była częścią Bożego zamysłu wobec niego jeszcze przed jego narodzeniem, zanim uczynił cokolwiek dobrego lub złego. Został też powołany przez Bożą łaskę. Każdy, kto naprawdę się nawraca, zostaje powołany przez łaskę, ponieważ nawrócenie jest owocem Bożej przychylności i mocy. Przypadek Pawła był jednak szczególny: przemiana była nagła i głęboka, a dokonała się bez ludzkiego pośrednictwa, bezpośrednio dzięki ukazaniu się i działaniu samego Chrystusa.

Paweł mówi również, że Bóg objawił w nim swojego Syna. Chrystus został objawiony nie tylko jemu, lecz także w nim. Niewiele nam przychodzi z tego, że Chrystus zostaje nam ukazany, jeśli nie poznajemy Go również w swoim wnętrzu. W przypadku Pawła Bóg w szczególny i bezpośredni sposób otworzył mu serce, aby poznał Chrystusa i Jego Ewangelię.

Paweł mówi, że Bóg przeznaczył go nie tylko do wiary w Chrystusa, lecz także do głoszenia Chrystusa wśród pogan, czyli narodów nieżydowskich. Był więc chrześcijaninem i apostołem dzięki bezpośredniemu objawieniu od Boga. Po Bożym powołaniu nie szukał najpierw ludzkiego uznania ani nie pytał innych, co ma robić.

Chodzi o to, że Paweł nie radził się ludzi, których określa jako „ciało i krew”, ani nie szukał u nich wskazówek czy kierunku działania. Nie udał się od razu do Jerozolimy, do apostołów, którzy byli tam przed nim, jak gdyby potrzebował ich zgody lub dalszego nauczania. Zamiast tego poszedł do Arabii. Być może chciał tam na jakiś czas odosobnić się, by otrzymać od Boga dalsze objawienie, a być może głosił tam Ewangelię poganom, skoro został wybrany na apostoła pogan. Stamtąd wrócił do Damaszku, gdzie rozpoczął swoją służbę i skąd z wielkim trudem uciekł przed wrogami. Opisuje to dziewiąty rozdział Dziejów Apostolskich.

Dopiero trzy lata po nawróceniu Paweł udał się do Jerozolimy, żeby odwiedzić Piotra. Nawet wtedy pozostał tam tylko piętnaście dni i niewiele rozmawiał z pozostałymi apostołami. Spotkał jedynie Jakuba, brata Pana. Nikt nie mógł więc słusznie twierdzić, że Paweł nauczył się Ewangelii od apostołów albo otrzymał od nich upoważnienie do jej głoszenia. Jego dary i powołanie do służby apostolskiej były wyjątkowe i wyraźnie pochodziły od Boga.

Ponieważ ta relacja miała istotne znaczenie zarówno dla obrony prawa Pawła do pełnienia tej służby, jak i dla sprostowania fałszywych twierdzeń jego przeciwników, potwierdza on ją uroczystą przysięgą (List do Galatów 1:20). Mówi tak, jakby stawał przed Bogiem, i zapewnia, że wszystko, co im przekazał, jest całkowicie prawdziwe. Nie oznacza to, że w każdej drobnej sprawie powinniśmy odwoływać się do Boga w ten sposób. Pokazuje jednak, że w sprawach poważnych może to być właściwe, a nawet konieczne.

Potem Paweł pisze, że udał się w okolice Syrii i Cylicji. Po krótkiej wizycie u Piotra wrócił do swojej pracy. W tamtym czasie nie miał kontaktu z kościołami Chrystusa w Judei, a ich członkowie nawet nie widzieli go osobiście. Gdy jednak usłyszeli, że człowiek, który wcześniej ich prześladował, głosi teraz wiarę, którą próbował zniszczyć, wielbili z jego powodu Boga. Wielu dziękowało Bogu za tę wielką przemianę. Wieść o niej napełniła ich radością i skłoniła do oddawania Bogu chwały.