Księga Ezdrasza 4:17 – znaczenie i zastosowanie

Oto odpowiedź króla Persji na raport Samarytan oskarżających Żydów. Dał się zwieść ich kłamstwom i nie zadał sobie trudu, by sprawdzić, czy ich zarzuty są prawdziwe. Po prostu uznał oskarżenie za słuszne i chętnie wydał rozkaz wstrzymania prac.

Najpierw przejrzał zapisy dotyczące Jerozolimy i odkrył, że rzeczywiście zbuntowała się ona przeciw królowi Babilonu. Przyjął więc twierdzenie Samarytan, że jest to miasto buntownicze (Księga Ezdrasza 4:19). Znalazł też zapis, że w dawnych czasach panowali tam królowie, a ziemie położone na zachód od Eufratu płaciły im daninę (Księga Ezdrasza 4:20). Wywnioskował z tego, że gdyby Jerozolima znów stała się potężna, mogłaby próbować odzyskać dawną władzę, choć nie było to prawdopodobne. W istocie tylko powtórzył to, co usłyszał od Samarytan, i podał powód, by na tej podstawie działać.

Pokazuje to, jak trudno jest władcom, którzy często muszą rozstrzygać sprawy na podstawie cudzych relacji i pogłosek. Mogą widzieć i słyszeć tylko oczami i uszami innych ludzi, a ich doniesienia często mijają się z prawdą. Sąd Boga jest zawsze słuszny, ponieważ widzi On rzeczy takimi, jakie są, i sądzi zgodnie z prawdą.

Po drugie, król nakazał Samarytanom natychmiast wstrzymać odbudowę miasta aż do odwołania (Księga Ezdrasza 4:21–22). Ani w ich liście, ani w jego rozkazie nie wspomniano o świątyni. Zarówno oni, jak i król wiedzieli, że Żydzi otrzymali od Cyrusa nie tylko pozwolenie, lecz także nakaz jej odbudowy, a Samarytanie nie śmieli domagać się uchylenia tego dekretu. Mówili więc tylko o mieście, mając na myśli jego mury i bramy. W praktyce rozkaz brzmiał: „Nie pozwólcie odbudować miasta, bo mogłoby to zaszkodzić królom”. Król nie chciał, by za jego panowania korona poniosła jakąkolwiek stratę.

Wrogowie Żydów wykorzystali te rozkazy, które podstępem uzyskali. Gdy tylko je otrzymali, pospieszyli do Jerozolimy (Księga Ezdrasza 4:23). Ich nogi spieszyły się do zła (Księga Przysłów 1:16). Zależało im, by pokazać budowniczym zakaz i w razie potrzeby użyć siły, żeby ich powstrzymać. Tak jak wprowadzili króla w błąd, by uzyskać rozkaz, tak też wypaczyli jego treść, gdy zaczęli go egzekwować. W rzeczywistości dotyczył on wstrzymania odbudowy murów miasta, ale ponieważ mieli po swojej stronie władzę, rozciągnęli go również na świątynię, której nie lubili i której budowę chcieli zablokować, jeśli tylko znajdą pretekst.

Rozkaz zawierał wprawdzie szerokie sformułowanie nakazujące im powstrzymać tych ludzi, ale odnosiło się ono do skargi na odbudowę murów. Samarytanie rozciągnęli jego znaczenie także na świątynię. Przypomina nam to, dlaczego powinniśmy modlić się nie tylko za królów, lecz także za wszystkich, którzy im służą, oraz za wysyłanych przez nich namiestników. Spokojne życie, prowadzone w pobożności i uczciwości, w dużej mierze zależy od rzetelności i rozsądku niższych urzędników, a także samych władców.

W rezultacie prace przy domu Boga zostały na pewien czas wstrzymane z powodu siły i zuchwałości wrogów. Trwało to również dlatego, że jego przyjaciele okazali się obojętni i niedbali. Prace pozostawały wstrzymane aż do drugiego roku panowania Dariusza Hystaspesa, którego uważam za Dariusza wymienionego w tym miejscu (Księga Ezdrasza 4:24). Samarytanie zdołali na pewien czas wymusić przerwę, ale budowa mogła wkrótce ruszyć ponownie, gdyby budowniczym dostatecznie na niej zależało. Zanim otrzymali wyraźną zgodę króla na wznowienie prac, prorocy już ganili ich za zaniedbywanie budowy (Księga Ezdrasza 5:1; por. Księga Aggeusza 1:1 i następne wersety). Gdyby przedstawili Kambyzesowi staranne i zgodne z prawdą wyjaśnienie, być może skłoniliby go do wycofania rozkazu. Niewykluczone jednak, że niektórzy budowniczowie niemal równie chętnie jak wrogowie godzili się na przerwanie prac.

Niekiedy kościół bardziej cierpiał z powodu chłodu swoich przyjaciół niż żaru wrogów. Kiedy jednak oba te zjawiska występują jednocześnie, prace kościoła zwykle posuwają się naprzód bardzo powoli.