Księga Ezdrasza 4:6 – znaczenie i zastosowanie

Cyrus zdecydowanie stał po stronie Żydów i podtrzymywał udzielone im zezwolenie. Nie było sensu próbować nakłonić go do zmiany decyzji. Postąpił z dobrego serca i z bojaźni Bożej, dlatego trwał przy swoim postanowieniu. Choć jego panowanie trwało w sumie trzydzieści lat, niektórzy uważają, że po zdobyciu Babilonu i wydaniu dekretu zezwalającego Żydom na powrót rządził jeszcze tylko trzy lata. Inni sądzą, że było to siedem lat, po czym albo umarł, albo przekazał tę część władzy swojemu następcy, Aswerusowi (Księga Ezdrasza 4:6), zwanemu także Artakserksesem (Księga Ezdrasza 4:7). Wielu uważa, że był to ten sam władca, którego pogańscy pisarze nazywają Kambyzesem. Nie troszczył się szczególnie o pogardzanych Żydów i nie znał Boga Izraela tak jak Cyrus.

Samarytanie wysłali do niego list z prośbą o wydanie nakazu wstrzymania budowy świątyni. Zrobili to zaraz na początku jego panowania, bo chcieli działać, gdy tylko uznali, że mają króla, który ich poprze. Zobacz, jak szybko wrogowie Kościoła chwytają pierwszą okazję, by wyrządzić mu szkodę. Jego przyjaciele powinni być równie gotowi do czynienia dobra.

Głównym celem listu było poinformowanie króla o tej sprawie. Ezdrasz nazywa go oskarżeniem przeciwko mieszkańcom Judy i Jerozolimy (Księga Ezdrasza 4:6). Diabeł jest oskarżycielem braci (Apokalipsa św. Jana 12:10). Występuje przeciwko ludowi Bożemu nie tylko przez oskarżanie go przed Bogiem, jak zrobił to w przypadku Hioba, lecz także przez wkładanie kłamstw w usta swoich sług. Posługuje się nimi, by oskarżali wierzących przed władcami i królami, przedstawiali ich tłumom jako godnych nienawiści, a w oczach możnych jako zagrożenie. Nie powinniśmy się dziwić, że te same podstępy wciąż służą osłabianiu szczerej wiary.

Wskazano także osoby zaangażowane w przygotowanie listu. Najpierw wymieniono pomysłodawców, potem tych, którzy spisali jego treść, a na końcu sygnatariuszy, którzy zgodzili się z listem i przyłączyli się do tego fałszywego donosu. Nazywam go fałszywym donosem, bo właśnie nim był. Zobacz, jak władcy wraz ze swoimi sprzymierzeńcami jednoczą siły przeciwko Panu i Jego świątyni. Budowa świątyni nie mogła im zaszkodzić, a jednak sprzeciwiali się jej z wielką złością. Być może dlatego, że prorocy Boga Izraela zapowiadali, iż bóstwa narodów zmarnieją i zginą (Księga Sofoniasza 2:11; Księga Jeremiasza 10:11).

Do tego bezsensownego spisku przyłączyli się także mieszkańcy. Poszli za głośnym oskarżeniem, choć nie znali faktów. Wszystkie odrębne kolonie tej osady, których dziewięć wymieniono w tym miejscu, nazwane od miast lub krain Asyrii, Chaldei, Persji i innych miejsc, złożyły pod listem swoje podpisy za pośrednictwem przedstawicieli. Być może byli rozgniewani na powracających Żydów, bo znaleźli się wśród nich liczni potomkowie dziesięciu plemion, a koloniści zagarnęli ich majątek. Mogli się obawiać, że Żydzi zechcą kiedyś odzyskać odebrane im dobra.

Ezdrasz przytacza następnie kopię samego listu, zachowaną w archiwach królestwa perskiego. Dobrze, że ją mamy, bo pokazuje, skąd biorą się późniejsze metody wzniecania niepokojów przeciwko dobrym ludziom i udaremniania dobrych dzieł. W liście jego autorzy najpierw przedstawiają się jako bardzo lojalni wobec władzy i głęboko zatroskani o jej honor oraz pomyślność. Chcą, by król uznał, że w całym jego królestwie nie ma wierniejszych ani bardziej wdzięcznych poddanych niż oni (Księga Ezdrasza 4:14).

Słowa o tym, że są „posoleni solą pałacu”, mogą oznaczać, że otrzymywali wynagrodzenie od dworu i byli od niego zależni tak, jak pokarm zależy od soli. Inni sądzą, że płacono im solą. Możliwe też, że wychowali się w pałacu i dorastali przy królewskim stole, podobnie jak Daniel i inni (Księga Daniela 1:5). Byli to ludzie, których król zamierzał wynieść na wysokie stanowiska i którzy spożywali potrawy z jego stołu. Dlatego, jak twierdzą, nie mogą stać bezczynnie i patrzeć, jak cierpi honor króla. Zachęcają go więc, by wstrzymał budowę świątyni, twierdząc, że nic innego nie zaszkodzi jego honorowi tak bardzo. Ukryta nienawiść do Chrystusa i Jego Ewangelii często przybiera postać troski o cesarza i jego władzę.

W innym czasie Żydzi postępowali podobnie. Nienawidzili rzymskiego panowania, a jednak, gdy służyło to ich celom, potrafili wołać, że nie mają króla poza Cezarem. Jeśli jednak ci, którzy utrzymywali się z królewskiego wsparcia, czuli się zobowiązani wdzięcznością do obrony jego interesów, o ile bardziej my powinniśmy troszczyć się o honor Boga. Żyjemy dzięki Bogu niebios, jesteśmy posoleni Jego solą i zależymy od Jego dobroci oraz opieki. Nie powinniśmy więc obojętnie patrzeć, jak lekceważy się Jego honor, lecz odczuwać to i robić, co możemy, by temu zapobiec.

Autorzy listu przedstawiają też Żydów jako nielojalnych i niebezpiecznych dla władzy, nazywając Jerozolimę buntowniczym i niegodziwym miastem (Księga Ezdrasza 4:12), szkodzącym królom i prowincjom (Księga Ezdrasza 4:15). Zobacz, jak Jerozolima, niegdyś nazywana radością całej ziemi (Księga Psalmów 48:2), zostaje tu oczerniona jako hańba całej ziemi. Wrogowie Kościoła nie mogą zrealizować swoich złych zamiarów, dopóki najpierw nie zszargają dobrego imienia ludu Bożego. Jerozolima była lojalna wobec swoich prawowitych władców, a jej ówcześni mieszkańcy byli równie przyjaźnie nastawieni do króla i jego rządu jak inni mieszkańcy jego prowincji. Daniel, który był Żydem, okazał swojemu władcy taką wierność, że nawet jego wrogowie nie mogli znaleźć żadnej winy w sposobie, w jaki zarządzał sprawami publicznymi (Księga Daniela 6:4). A jednak Eliasza niesłusznie oskarżono o sprowadzanie nieszczęścia na Izrael, apostołom zarzucano wywracanie świata do góry nogami, a samemu Chrystusowi — zwodzenie narodu i zakazywanie płacenia podatku Cezarowi. Nie powinniśmy się dziwić, że ten schemat wciąż się powtarza.

Ich opis przeszłości był stronniczy i wrogi. Twierdzili, że już dawno temu w mieście wzniecano bunty i że właśnie dlatego zostało zniszczone (Księga Ezdrasza 4:15). Ich oskarżenie miało pewne podstawy, bo Jojakim i Sedekiasz próbowali zrzucić panowanie króla Babilonu. Gdyby trzymali się swojej religii i świątyni, którą teraz odbudowywali, nigdy nie popadliby w takie kłopoty. Trzeba jednak pamiętać o dwóch sprawach. Po pierwsze, oni i ich przodkowie byli władcami suwerennymi. Gdyby nie złamali przysięgi, ich próby odzyskania praw — o ile dobrze to rozumiem — byłyby słuszne i być może zakończyłyby się powodzeniem, gdyby obrali właściwą drogę i najpierw pojednali się z Bogiem. Po drugie, nawet jeśli tamci Żydzi i ich władcy byli kiedyś winni buntu, niesprawiedliwe było przypisywanie tego na zawsze całemu miastu, jakby miało ono już na zawsze być znane jako buntownicze i niegodziwe.

Żydzi, nawet na wygnaniu, postępowali na tyle dobrze, że uczciwa ocena powinna była zmazać z nich tę hańbę. Powiedziano im — i mamy powody, by ufać, że byli posłuszni — aby zabiegali o pomyślność miasta, w którym mieszkali jako wygnańcy, i modlili się o nią do Pana (Księga Jeremiasza 29:7). Było więc bardzo niesprawiedliwe, choć niestety często się zdarza, obwinianie dzieci za grzechy ojców.

Relacja o tym, co działo się wówczas, była również jawnie fałszywa. Autorzy listu z wielką pewnością twierdzili, że Żydzi podnieśli już mury miasta, a według przypisu nawet je ukończyli i położyli fundamenty, choć prawda była zupełnie inna (Księga Ezdrasza 4:12). Żydzi dopiero rozpoczęli odbudowę świątyni, zgodnie z nakazem Cyrusa. Nie podjęto żadnych prac przy naprawie murów ani nawet ich nie planowano. Wiele lat później mury wciąż leżały w gruzach (Księga Nehemiasza 1:3). Jak należy odpowiedzieć takim kłamliwym językom, a tym bardziej autorom fałszywych pism? Z pewnością należą im się ostre strzały wojownika i rozżarzone węgle janowca (Księga Psalmów 120:3-4). Gdyby nie wyzbyli się wszelkiej uczciwości i honoru, nie napisaliby takiego kłamstwa. A gdyby nie byli pewni, że król ich poprze, nie odważyliby się na to.

Ich przewidywania dotyczące skutków odbudowy były równie bezpodstawne i niedorzeczne. Byli bardzo pewni i chcieli, by król uwierzył im na słowo; twierdzili, iż jeśli miasto zostanie odbudowane, Żydzi przestaną płacić cło, daninę i podatek (Księga Ezdrasza 4:13). Posunęli się jeszcze dalej: jedno kłamstwo często prowadzi do następnego. Utrzymywali, że król nie będzie miał żadnego udziału w ziemiach po drugiej stronie Rzeki, czyli na obszarze na zachód od Eufratu (Księga Ezdrasza 4:16). Twierdzili, że wszystkie krainy na zachód od Eufratu szybko się zbuntują, pociągnięte przykładem Jerozolimy, a jeśli władca na to pozwoli, zaszkodzi nie tylko sobie, lecz także swoim przyszłym następcom: „Uszczuplisz dochody królewskie”. Zobacz, jak każde zdanie tego listu ujawnia zarówno przebiegłość, jak i złośliwość dawnego węża.