Księga Ezdrasza 4:1 – znaczenie i zastosowanie

Widzimy tu dawną wrogość, którą Bóg ustanowił między potomstwem kobiety a potomstwem węża. Świątynia Boga nie może być budowana bez wzburzenia szatana i oporu sił zła. Podobnie królestwo Ewangelii miało powstać wśród zmagań i sprzeciwu. Pod tym względem chwała późniejszej świątyni przewyższała chwałę poprzedniej, a ona sama wyraźniej wskazywała na świątynię, którą jest Kościół Chrystusa.

Salomon zbudował swoją świątynię, gdy nie było widać ani wroga, ani żadnych trudności (Pierwsza Księga Królewska 5:4). Tę drugą świątynię wzniesiono jednak mimo silnego sprzeciwu. Gdy opór został przezwyciężony, a dzieło w końcu ukończone, wyraźniej objawiły się mądrość, moc i dobroć Boga. Umocniło to także Kościół w zaufaniu do Niego.

I. Ludzie, którzy rozpoczęli tę pracę, zostali nazwani dziećmi niewoli (Księga Ezdrasza 4:1), co ukazuje ich jako bardzo małych i słabych. Dopiero niedawno wrócili z wygnania, a wielu z nich urodziło się na wygnaniu. Wciąż nosili ślady niewoli. Choć nie byli już więźniami, nadal podlegali władzy tych, którzy niedawno trzymali ich w niewoli.

Izrael był synem Boga, Jego pierworodnym. Lecz przez swój grzech ludzie sami sprzedali się w niewolę i stali się dziećmi niewoli. Wydaje się jednak, że ich położenie pobudzało ich do działania. Zaniedbując świątynię, utracili wolność, a pamięć o tym mogła skłonić ich do jej odbudowy.

II. Ludzie, którzy sprzeciwiali się tej pracy, zostali nazwani wrogami Judy i Beniamina, a nie Babilończykami czy Persami, ponieważ tamtejsi władcy ich nie powstrzymali. Prawdziwe zagrożenie stanowiła resztka dziesięciu plemion oraz cudzoziemcy, którzy się do niej przyłączyli, tworząc lud mieszany opisany wcześniej (Druga Księga Królewska 17:33). Bali się Boga, ale służyli też własnym bogom. Nazwano ich ludem tej ziemi (Księga Ezdrasza 4:4). Najgorszymi wrogami Judy i Beniamina byli ci, którzy mówili, że są Żydami, choć nimi nie byli (Apokalipsa św. Jana 3:9).

III. Ich sprzeciw ujawniał przebiegłość starego węża. Gdy usłyszeli, że budowana jest świątynia, szybko zrozumieli, że zagrozi ona ich fałszywej religii, i wystąpili przeciwko niej. Nie mieli dość siły, by powstrzymać budowę przemocą, więc wykorzystywali wszelkie inne sposoby, by ją opóźnić.

1. Najpierw zaoferowali Żydom pomoc w budowie, licząc na to, że będą mogli opóźniać prace, udając, że je wspierają. Ich propozycja brzmiała przyjaźnie: chcieli budować razem z nimi, pomagać w planowaniu i pokrywać koszty, twierdząc, że tak samo jak oni szukają Boga (Księga Ezdrasza 4:2). Było to jednak kłamstwo. Nie szukali wyłącznie Boga ani nie oddawali Mu czci w sposób, który On ustanowił, a zatem nie szukali Go tak jak Żydzi.

Chcieli powstrzymać budowę, jeśli to możliwe, a przynajmniej pozbawić lud radości z jej ukończenia. Brak czystego oddawania czci Bogu jest niemal równie zły jak kult zmieszany z obcymi praktykami i wypaczony. Pocałunki wroga są zwodnicze, a jego słowa gładkie jak masło, choć w sercu kryje wojnę.

Żydzi słusznie jednak odrzucili tę ofertę (Księga Ezdrasza 4:3). Przywódcy szybko zrozumieli, że ci ludzie nie mają dobrych zamiarów, bez względu na to, co twierdzili. Odpowiedzieli im wprost, że nie mają z nimi nic wspólnego ani nie mogą brać udziału w tej sprawie; nie są prawdziwymi Izraelitami ani wiernymi czcicielami Boga, bo oddają cześć temu, czego nie znają (Ewangelia Jana 4:22). Nie chcieli ryzykować wspólnoty z ludźmi, którym nie mogli ufać, więc postanowili, że sami zbudują świątynię.

Nie powołali się na Prawo Boże, które zabraniało związków z obcymi, choć zakaz ten również mieli na uwadze. Zamiast tego użyli argumentu, który ich przeciwnicy łatwiej mogli zrozumieć: powołali się na rozkaz króla. Oświadczyli, że król Persji polecił im zbudować tę świątynię i że przyjęcie pomocy z zewnątrz byłoby okazaniem mu braku szacunku. Czyniąc dobro, potrzebujemy zarówno mądrości węża, jak i niewinności gołębia. Musimy też mieć się na baczności wobec ludzi (Ewangelia Mateusza 10:16–17). Powinniśmy uważnie rozważać, z kim się wiążemy i czyjemu wsparciu powierzamy swoje działania. Bogu ufamy z pełną świętą ufnością, ale wobec ludzi zachowujemy roztropną ostrożność.

2. Gdy ten plan zawiódł, przeciwnicy próbowali odciągnąć budujących od pracy i pozbawić ich sił. Zniechęcali ich, mówiąc, że całe przedsięwzięcie nie ma sensu, jakby byli nierozsądnymi budowniczymi, którzy podjęli się czegoś, czego nie zdołają dokończyć. Ich słowa niepokoiły lud i sprawiały, że praca stawała się powolna i uciążliwa. Nie wszyscy byli jednakowo zaangażowani, a te działania odciągnęły od pracy mniej zdecydowanych, osłabiając całe przedsięwzięcie (Księga Ezdrasza 4:4).

Ponieważ ich własne słowa mogły zostać odrzucone jako wrogie, potajemnie opłacali doradców, którzy działali przeciwko Żydom. Ludzie ci mieli udawać, że udzielają mądrych rad, lecz w rzeczywistości chcieli powstrzymać postęp prac i pokrzyżować plany Żydów (Księga Ezdrasza 4:5). Mogli też próbować powstrzymać mieszkańców Tyru i Sydonu przed dostarczeniem drewna, które obiecali (Księga Ezdrasza 3:7). Być może opłacali również ludzi, by sprzeciwiali się wszelkim prośbom Żydów o pomoc lub przychylność na perskim dworze, składanym na mocy królewskiego dekretu.

Nie powinniśmy się dziwić, że wrogowie Kościoła tak niestrudzenie próbują powstrzymać budowę świątyni Boga. Ten, któremu służą, bez wytchnienia przemierza ziemię, by szkodzić. Ci, którzy zniechęcają do dobrego dzieła i odbierają siły jego wykonawcom, powinni zastanowić się, czyjego przykładu naśladują.