Księga Ezdrasza 10:15 – znaczenie i zastosowanie

Gdy ustalono już plan działania w tej sprawie i zakończono zgromadzenie, każdy mógł wrócić do domu, zebrać potrzebne informacje lub przekazać je dalej, aby sprawa mogła posunąć się naprzód. Dowiadujemy się, kto zajął się rozpatrywaniem poszczególnych przypadków i przedstawianiem ich wyznaczonym sędziom: Jonatan i Jachzejasz, dwaj energiczni mężczyźni, choć nie wiadomo, czy byli kapłanami, czy zwykłymi ludźmi. Prawdopodobnie byli to ci sami mężczyźni, którzy wysunęli tę propozycję (Księga Ezdrasza 10:13–14), a więc odpowiednie osoby, by dopilnować jej realizacji. Pomogło im dwóch prawych Lewitów.

Dr Lightfoot odczytuje hebrajski tekst inaczej i rozumie go tak, że Jonatan i Jachzejasz sprzeciwili się tej sprawie, a dwaj Lewici poparli ich sprzeciw — czy to wobec całej sprawy, czy wobec sposobu jej rozpatrywania. Oryginalne brzmienie może mieć takie znaczenie. Nie byłoby zaskoczeniem, gdyby działanie tego rodzaju napotkało opór.

Dowiadujemy się również, kto zasiadał jako sędziowie rozpatrujący tę sprawę. Przewodniczył im Ezdrasz, a wraz z nim zasiadali niektórzy przełożeni rodów, szczególnie odpowiedni do tego zadania ze względu na swoją mądrość i gorliwość. Błogosławieństwem było dla nich to, że przewodził im Ezdrasz. Nie mogliby dobrze wykonać tej pracy bez jego wskazówek, ale on nie chciał działać bez ich zgody.

Wiadomo również, ile czasu zajęła ta praca. Rozpoczęli badanie spraw pierwszego dnia dziesiątego miesiąca (Księga Ezdrasza 10:16), zaledwie dziesięć dni po przedstawieniu tego planu (Księga Ezdrasza 10:9), a zakończyli po trzech miesiącach (Księga Ezdrasza 10:17). Wytrwale się tym zajmowali i poświęcali temu całą uwagę, bo inaczej nie zdołaliby rozpatrzyć tak wielu spraw w tak krótkim czasie. Możemy też przypuszczać, że każdego oskarżonego uczciwie zapytano, czy ma jakiś powód, dla którego małżeństwo nie powinno zostać rozwiązane. Jeśli żona przyjęła wiarę żydowską, prawdopodobnie jej nie odprawiano, a rozstrzygnięcie takiej sprawy wymagałoby starannego osądu.

Imiona tych, których uznano za winnych, zapisano tu ku ich trwałej hańbie. Wielu kapłanów, w tym niektórzy z rodu Jeszui, arcykapłana, dopuściło się tego przewinienia (Księga Ezdrasza 10:18). Prawo szczególnie ograniczało ich wybór małżonek, by ci, którzy byli święci, nie żenili się z kobietami uznawanymi za nieczyste lub nienadające się do życia w przymierzu (Księga Kapłańska 21:7). Ci, którzy sami powinni byli nauczać Prawa innych, łamali je i własnym przykładem zachęcali do tego samego.

Skoro jednak popadli w ten grzech, dobrze postąpili, wyznając go i okazując skruchę. Zobowiązali się na piśmie, że odprawią swoje cudzoziemskie żony, a niektórzy sądzą, że przysięgali, podnosząc ręce. Postąpili też zgodnie z nakazem Prawa dotyczącym ubiegania się o przebaczenie: przynieśli barana wymaganego jako ofiara zadośćuczynienia za winę (Księga Kapłańska 6:6). W ten sposób przyznali się do winy, uznali, że zasługują na karę, i z pokorą prosili o przebaczenie.

Wymieniono tu imiona około 113 mężczyzn, którzy poślubili cudzoziemskie żony. O niektórych z nich powiedziano, że mieli z tymi żonami dzieci (Księga Ezdrasza 10:44). Sugeruje to, że dzieci miało niewielu z nich, ponieważ Bóg nie pobłogosławił tych małżeństw potomstwem. Nie wiadomo, czy dzieci odesłano razem z matkami, jak proponował Szechaniasz. Wydaje się, że tak się nie stało. W każdym razie prawdopodobnie zapewniono odprawionym żonom odpowiednie utrzymanie, stosownie do ich statusu.

Można by pomyśleć, że problem został już całkowicie rozwiązany, a jednak podobna sytuacja powraca w Księdze Nehemiasza 13:23 i Księdze Malachiasza 2:11. Takie grzechy łatwo potajemnie wprowadzić, ale bardzo trudno je potem wykorzenić. Nawet najlepsi reformatorzy mogą zrobić tylko to, co do nich należy. Lecz gdy sam Odkupiciel przyjdzie na Syjon, naprawdę odwróci bezbożność od Jakuba.