Księga Ezdrasza 10:6 – znaczenie i zastosowanie

Widzimy tu, co wydarzyło się po tym, jak lud zgodził się zająć sprawą cudzoziemskich żon. Nie zwlekano. Zabrano się do działania, póki sprawa była jeszcze świeża, i szybko rozpoczęto reformę.

Ezdrasz udał się do sali narad, gdzie kapłani prawdopodobnie spotykali się, by załatwiać publiczne sprawy. Nie jadł ani nie pił, dopóki tam nie dotarł i nie przekonał się, że podjęto działania, a można zrobić jeszcze więcej, by naprawić to zło. Nadal pogrążał się w smutku. Żal z powodu grzechu powinien nam towarzyszyć, dopóki grzech nie zostanie usunięty.

Następnie posłał wiadomość do wszystkich powracających z wygnania, aby w ciągu trzech dni przybyli do Jerozolimy (Księga Ezdrasza 10:7; Księga Ezdrasza 10:8). Król dał mu władzę, by egzekwował swoje zarządzenia za pomocą kar (Księga Ezdrasza 7:26), dlatego ostrzegł, że każdy, kto odmówi, utraci swój majątek i zostanie wykluczony. Majątek tego, kto nie stawiłby się do tego religijnego obowiązku, miał zostać przeznaczony na potrzeby ich religii, a on sam miał zostać pozbawiony jej zaszczytów i przywilejów. Innymi słowy, miał zostać wyłączony ze wspólnoty.

W wyznaczonym terminie większość ludu zgromadziła się w Jerozolimie i stanęła na otwartym placu przy domu Bożym (Księga Ezdrasza 10:9). Niektórzy mogli nie być gorliwi w tej sprawie, a niektórzy mogli wręcz się jej sprzeciwiać, ponieważ sami byli winni. Mimo to szanowali władzę Ezdrasza i na tyle obawiali się kary, że nie pozostali w domach.

Bóg dał im również znak swojego niezadowolenia, zsyłając wtedy ulewę (Księga Ezdrasza 10:9; Księga Ezdrasza 10:13). Deszcz mógł powstrzymać niektórych przed przybyciem, a tym, którzy musieli stać na zewnątrz, bardzo dokuczał. Gdy płakali, zdawało się, że płacze razem z nimi niebo. Był to znak, że Bóg gniewa się z powodu ich grzechu, a zarazem przyjmuje ich skruchę. Deszcz wskazywał też na dobre owoce nawrócenia, bo dzięki niemu ziemia może przynosić plony.

Podczas tego wielkiego zgromadzenia Ezdrasz przemówił do ludu i wyjaśnił, dlaczego go wezwał. Po powrocie z niewoli Izraelici powiększyli swoją winę, biorąc sobie cudzoziemskie żony. Ten nowy grzech mógł na powrót wprowadzić bałwochwalstwo wśród ludu, czyli właśnie ten grzech, za który cierpieli i z którego, jak miał nadzieję Ezdrasz, zostali wyleczeni podczas niewoli. Wezwał ich, by wyznali Bogu swój grzech, a potem pokazali, że są gotowi postąpić zgodnie z Jego wolą, gdy tylko stanie się ona dla nich jasna. Przede wszystkim mieli odłączyć się od wszystkich czcicieli bożków, zwłaszcza od żon oddających się bałwochwalstwu (Księga Ezdrasza 10:10; Księga Ezdrasza 10:11). Prawdopodobnie mówił o tych sprawach długo i zapewne ponownie wyznał grzech, podobnie jak uczynił to wcześniej (Księga Ezdrasza 9:1-15), oczekując, że lud się z nim zgodzi.

Lud nie tylko uznał ogólny autorytet Ezdrasza, lecz także zgodził się z tym, jak zamierzał rozwiązać tę sprawę. Odpowiedzieli: „Dobrze powiedziałeś, i tak trzeba uczynić” (Księga Ezdrasza 10:12). Przyznali, że zgrzeszyli, wiążąc się z narodami, i że narazili się przez to na niebezpieczeństwo. Mogli ulec zepsuciu pod ich wpływem, bo ludzka natura jest słaba, a mogli też zatracić się pośród nich, bo ich własny naród był nieliczny. Przekonali się więc, że muszą ponownie się od nich odłączyć. Jest prawdziwa nadzieja, gdy ludzie dostrzegają nie tylko, że słusznie jest porzucić grzech, ale też że jest to bezwzględnie konieczne. Musimy to uczynić, bo inaczej zginiemy.

Uzgodniono, że sprawy tej nie należy rozstrzygać na jednym publicznym zgromadzeniu ani załatwiać wszystkiego w pośpiechu. Zamiast tego miała zostać powołana komisja przedstawicieli, która rozpatrzy zgłoszenia i rozstrzygnie każdą sprawę osobno. Nie można było zrobić tego od razu, po części dlatego, że nie wszystko zostało jeszcze należycie zorganizowane, a po części dlatego, że deszcz utrudniał ludziom pozostanie na miejscu. Winnych było wielu, więc odnalezienie ich i zbadanie faktów wymagało czasu. Niektóre sprawy wymagały też uważnego namysłu i omówienia (Księga Ezdrasza 10:13).

Zgromadzenie rozwiązano, a przywódcom polecono przyjmować zgłoszenia. Mieli działać miasto po mieście. Sprawców mieli osądzać miejscowi sędziowie i starsi, a przywódcy mieli dopilnować wykonania zarządzeń. W rzeczywistości ten wolniejszy sposób pozwoliłby szybciej doprowadzić sprawę do końca. Gdyby się pospieszyli, załatwiliby tylko jej część (Księga Ezdrasza 10:14). Jeśli dzięki takiemu starannemu postępowaniu doszłoby do gruntownej reformy, Bóg odwróciłby od nich swój straszliwy gniew, bo wiedzieli, że z powodu tego grzechu może on w każdej chwili wybuchnąć. Ezdrasz był gotów poddać swoją gorliwość mądrości ludu. Nie wstydził się przyznać, że to lud zaproponował taki plan, i równie chętnie się do niego zastosował.