Księga Ezechiela 44:17 – znaczenie i zastosowanie

Kapłani Boga mieli traktować swoją służbę poważnie i nie ulegać światowym wpływom. Dlatego Bóg ustanawia zasady, które mają kierować ich postępowaniem, i zachęca ich do ich przestrzegania. Najpierw mówi o ich ubiorze. Gdy wchodzili, by pełnić służbę na dziedzińcu wewnętrznym lub w przybytku, mieli nosić szaty lniane, a nie wełniane, ponieważ wełna powodowałaby pocenie się (Księga Ezechiela 44:17–18).

Mieli ubierać się lekko i schludnie, odpowiednio do świętej służby i posługi przy ołtarzach, na których nieustannie płonął ogień. Ich odzienie wskazywało także na wewnętrzną czystość, która powinna cechować tych, którzy oddają cześć Bogu.

Po zakończeniu służby mieli z powrotem zakładać zwykłe ubrania, a święte szaty lniane przechowywać w specjalnych pomieszczeniach (Księga Ezechiela 44:19). Nie wolno im było wychodzić w tych szatach do ludzi, by nikt nie pomyślał, że świętość można przekazać przez dotyk. Możliwe też, że chodziło o to, iż po wyjściu mieli spotykać się z ludźmi w zwykłym ubraniu, jak wynika z wcześniejszego wyjaśnienia.

Po drugie, Bóg daje wskazówki dotyczące ich włosów. Nie mieli golić głów, jak czynili to pogańscy kapłani, ani zapuszczać długich włosów (Księga Ezechiela 44:20). Mieli zachowywać umiar i skromność, dbając o to, by ich włosy były krótkie i schludne. Długie włosy nie przystoją mężczyźnie, a szczególnie osobie pełniącej służbę (Pierwszy List do Koryntian 11:14).

Po trzecie, Bóg ustanawia zasady dotyczące picia. Kapłani nie mogli pić wina, gdy szli pełnić służbę, aby nie wypili za dużo i nie zapomnieli prawa (Księga Ezechiela 44:21). Mieli zachowywać ostrożność i trzeźwość umysłu. Skoro królowie nie powinni pić więcej, niż im służy, kapłani tym bardziej musieli uważać (Księga Kapłańska 10:9; Księga Przysłów 31:4–5).

Po czwarte, ich małżeństwa miały odpowiadać godności urzędu, który sprawowali (Księga Ezechiela 44:22). Nie wolno im było poślubić rozwiedzionej kobiety, ponieważ mogłoby to budzić wątpliwości co do jej charakteru. Nie mieli też poślubiać wdowy, chyba że była wdową po kapłanie i znała już kapłański sposób życia. Inni mogą robić rzeczy, których osoby pełniące służbę powinny unikać ze względu na swoje powołanie.

Po piąte, Bóg mówi o ich nauczaniu i rozstrzyganiu sporów. Do ich obowiązków należało uczenie ludu, jak odróżniać to, co święte, od tego, co powszednie, dobro od zła oraz to, co dozwolone, od tego, co zakazane (Księga Ezechiela 44:23). Mieli jasno wyjaśniać ludziom, co jest słuszne, aby nie mylili prawdy z błędem ani nie traktowali rzeczy czystych i nieczystych tak, jakby były takie same.

Mieli też rozstrzygać przedstawiane im sprawy i nieustępliwie bronić tego, co słuszne (Księga Powtórzonego Prawa 17:8–9; Księga Ezechiela 44:24). Ich wyroki nie miały wynikać z osobistych upodobań, chęci zysku ani ludzkich uprzedzeń, lecz z sądów Boga. Osoby pełniące służbę miały rozstrzygać spory na podstawie Słowa Bożego, zgodnie z prawem i świadectwem. Miały przewodzić zgromadzeniom ludu Bożego i przestrzegać Jego ustaw podczas wszystkich zgromadzeń. Miały też święcie zachowywać szabaty Boga, z czcią wykonywać publiczne obowiązki tego dnia i pilnować, by lud ich nie znieważał.

Po szóste, Bóg ustanawia zasady dotyczące żałoby po zmarłych krewnych. Jest to zgodne z prawem Mojżesza (Księga Kapłańska 21:1, 11). Kapłan nie miał zbliżać się do zmarłego, ponieważ powinien być wolny od uczynków śmierci. Wyjątek dotyczył jego najbliższych krewnych (Księga Ezechiela 44:25). Właściwa żałoba po bliskich nie jest jednak czymś niewłaściwym dla osoby pełniącej służbę. Mimo to dotknięcie zmarłego czyniło kapłana nieczystym w sensie ceremonialnym, dlatego przed ponownym podjęciem służby musiał zostać oczyszczony przez złożenie ofiary za grzech (Księga Ezechiela 44:26–27). Żałoba po zmarłych jest słuszna, lecz nawet w smutku można popaść w grzech, przesadzając albo udając uczucia, których naprawdę się nie odczuwa.

Po siódme, Bóg mówi o utrzymaniu kapłanów. Mieli żyć z ołtarza, przy którym służyli, i mieć zapewnione dostatnie utrzymanie (Księga Ezechiela 44:28). Nie otrzymali w Izraelu własności ani ziemi, ani majątków, aby nie wikłać się w zwyczajne sprawy życia. Bóg mówi: „Ja jestem ich dziedzictwem”, co oznacza, że On sam będzie ich trwałym udziałem. Później przyznano im pewne ziemie (Księga Ezechiela 48:10), lecz główne utrzymanie zapewniała im pełniona służba.

To, co Bóg przeznaczył dla siebie, pozwolił kapłanom przyjmować na własny użytek. Żyli z rzeczy poświęconych, a sam Bóg był ich udziałem i ich dziedzictwem. Ci, których dziedzictwem jest Bóg, mogą być zadowoleni z niewielu rzeczy i nie powinni pragnąć wielkich dóbr ziemskich. Jeśli mamy Boga, mamy wszystko, czego naprawdę potrzebujemy.

Kapłani mieli otrzymywać utrzymanie od ludu na kilka sposobów. Przypadało im mięso z wielu ofiar, w tym z ofiary za grzech i ofiary zadośćuczynienia, dzięki czemu mieli mięso dla siebie i swoich rodzin. Otrzymywali też ofiary z pokarmów, z których mogli mieć chleb. To, co zostaje ofiarowane Bogu, nie przepada, bo wraca jako błogosławieństwo dla tych, którzy Mu służą. Mieli również otrzymywać każdą rzecz poświęconą w Izraelu, którą w wielu przypadkach zamieniano na pieniądze i przekazywano kapłanowi.

Wyjaśnia to Księga Ezechiela 44:29–30. Każda ofiara, zarówno zwykły dar, jak i dar dobrowolny, oraz każdy rodzaj ofiary należały do kapłanów. Prawo dotyczące tych ofiar znajduje się w Księdze Kapłańskiej 27. W czasach odnowy i gorliwego oddania takie dary były zapewne liczne i hojne. Skoro Bóg jest na pierwszym miejscu, to, co pierwsze, należy do Niego, a skoro należy do Niego, powinno także służyć utrzymaniu Jego kapłanów.

Łatwiej cieszyć się tym, co mamy, gdy najpierw odkładamy część na kult Boga i pomoc innym. Podobną zasadę podaje Paweł, zachęcając wierzących, by na początku tygodnia odkładali coś na święty cel (Pierwszy List do Koryntian 16:2). Kapłanom zapewniono dobre utrzymanie, więc nie mieli żadnego usprawiedliwienia, gdyby jedli coś rozszarpanego przez dzikie zwierzęta albo padłego z przyczyn naturalnych, czego prawo zabraniało (Księga Ezechiela 44:31). Ludzie, którym brakuje jedzenia, mogą ulec pokusie, by pominąć takie przykazania, lecz kapłani nie mieli tej wymówki.

Jest tu także wskazówka, czego lud mógł oczekiwać od kapłana w zamian. Ci, którzy okazują życzliwość prorokowi lub kapłanowi, otrzymają nagrodę proroka lub kapłana: błogosławieństwo może spocząć na ich domu (Księga Ezechiela 44:30). Błogosławieństwa udziela Bóg, a kapłan prosi o nie w modlitwie. Do obowiązków kapłana należało błogosławienie ludu w imieniu Pana, nie tylko podczas publicznego kultu, lecz także w domach.

Wielką pociechą dla każdego domu jest Boże błogosławieństwo, które na nim spoczywa i pozostaje w nim dla kolejnego pokolenia. Aby to błogosławieństwo trwało nad naszym dobytkiem, trzeba oddawać cześć Bogu, przeznaczając dla Niego, Jego sług i ubogich należną im część. Bóg z pewnością błogosławi dom tych, którzy postępują sprawiedliwie (Księga Przysłów 3:33). Osoby pełniące służbę również wypełniają swoją część, gdy nauczają i modlą się za rodziny, które okazują im życzliwość. „Pokój temu domowi”.