Księga Ezechiela 44:4 – znaczenie i zastosowanie

To bardzo przypomina to, co widzieliśmy na początku 43. rozdziału. Prorok musiał jeszcze raz przyjrzeć się temu, co już widział, i ponownie usłyszeć to, co już mu powiedziano. Tak jak wcześniej, widzi, że świątynia jest wypełniona chwałą Pana, i napełnia go to bojaźnią. Pada więc na twarz, przyjmując najpokorniejszą postawę czci i okazując świętą cześć: „Padłem na twarz” (Księga Ezechiela 44:4). Im więcej dostrzegamy Bożej chwały, tym mniejsze staje się nasze wyobrażenie o sobie.

Następnie Bóg nakazuje prorokowi bardzo uważnie przyglądać się wszystkiemu, co widzi, i wsłuchiwać się we wszystko, co słyszy (Księga Ezechiela 44:5). Ma dokładnie obejrzeć wejście do świątyni i każde wyjście z niej, wszystkie drzwi i przejścia sanktuarium. Te szczegóły były ważne i miał je dobrze zapamiętać. Gdy poznajemy sprawy Boże, nie powinniśmy myśleć o nich wyłącznie abstrakcyjnie. Powinniśmy także uczyć się prostego, wyznaczonego nam sposobu chodzenia z Bogiem, aby móc wchodzić i wychodzić oraz znajdować pastwisko.

Bóg posyła też proroka z powrotem do ludu, do buntowniczego domu Izraela (Księga Ezechiela 44:6). To smutne, że lud związany z Bogiem przymierzem zostaje nazwany buntownikami przez Tego, który zna go doskonale. Jeśli dom Izraela jest buntowniczy, kogo można nazwać wiernym poddanym? Widać w tym jednak bogate miłosierdzie Boga. Chociaż lud się buntował, Bóg go nie odrzuca. Posyła do niego posłańca, aby wezwał go do wierności. Nie zrobiłby tego, gdyby zamierzał go zgładzić. Cała ludzkość ma w sobie tę buntowniczą skłonność, lecz nasz Pan Jezus, wstępując na wysokość, otrzymał dary dla ludzi, także dla buntowników, aby Pan Bóg mógł pośród nich zamieszkać (Księga Psalmów 68:18).

Prorok ma najpierw wskazać ludowi jego winę i ujawnić jego występki. Ma pokazać domowi Jakuba jego grzechy. Ci, którzy zostają posłani, by pocieszać lud Boży, muszą najpierw uświadomić mu jego grzech, aby był gotowy na pocieszenie. Ma powiedzieć: „Dość już waszych obrzydliwości” (Księga Ezechiela 44:6). Ci, którzy długo trwali w grzechu, powinni uznać, że trwało to dość długo, a nawet zbyt długo, i zacząć zawracać, póki jeszcze mogą. Powinni pomyśleć, jak mówi Pismo, że miniony czas życia wystarczył na takie postępowanie (Pierwszy List Piotra 4:3). Powinni już mieć dosyć swoich grzechów i czuć do nich odrazę.

Jednym z zarzutów wobec nich było to, że dopuszczali do przywilejów sanktuarium ludzi, którzy nie mieli do tego prawa. Bóg nakazał, by cudzoziemiec, który się zbliży, został skazany na śmierć, lecz oni nie tylko zlekceważyli ten zakaz, ale sami przyprowadzali takich ludzi (Księga Ezechiela 44:7). Byli nieobrzezani cieleśnie, a więc nie nosili znaku przymierza i nie mieli zgodnego z prawem wstępu do sanktuarium. Postępując tak, złamali przymierze obrzezania i zburzyli mur oddzielający Izraela od innych narodów. Gdyby ci przybysze byli pobożni i szczerzy, to przewinienie nie byłoby aż tak wielkie. Byli jednak także nieobrzezani w sercu: uparci, nieprzemienieni i obcy Bogu oraz dobru. Kiedy przychodzili składać ofiary, przywódcy zabierali ich ze sobą, by wspólnie ucztować przy ofierze, bo lubili ich towarzystwo. Była to jedna z ich obrzydliwości, która kalała Boże sanktuarium. Przypominało to rzucanie tego, co święte, psom (Ewangelia Mateusza 7:6).

Wielkim wykroczeniem jest dopuszczanie jawnie niegodziwych i bezbożnych ludzi do szczególnych obrzędów kultu. Taka beztroska kala Boże sanktuarium i pobudza Go do gniewu. Kolejnym zarzutem było powierzenie służby w sanktuarium niewłaściwym osobom. Służyć tam mieli wyłącznie kapłani i Lewici, choć nie każdy kapłan ani Lewita pełnił tę samą służbę czy robił to w tym samym czasie. Należało wybierać najlepiej przygotowanych: ludzi mądrych, poważnych, sumiennych i troszczących się o to, co święte. Zamiast tego wybierali według własnych upodobań, a nie dla Bożej chwały. Powierzali pieczę nad służbą w Bożym sanktuarium dla własnej korzyści: ludziom, których lubili, na których mogli zarobić albo którzy spełniali ich życzenia i przymykali oczy na przepisy sanktuarium, by im dogodzić. W ten sposób nie strzegli tego, co święte i należące do Boga.

Prorok ma im też powiedzieć, jak powinni byli postąpić. Żaden cudzoziemiec nie miał wchodzić do Bożego sanktuarium, jeśli wcześniej nie podporządkował się jego prawom (Księga Ezechiela 44:9). Nie oznacza to wykluczenia nawróconych pogan, którzy wierzą. Cudzoziemcem jest tu ktoś nieobrzezany w sercu, kto nie przyjmuje prawdziwie przymierza i nie odwraca się od grzechu. Wierzący poganie są obrzezani w sensie duchowym, obrzezaniem dokonanym bez udziału rąk (List do Kolosan 2:11). Tego wewnętrznego obrzezania, dokonywanego przez Ducha, a nie przez literę, nie uznawali nawet sami niewierzący Żydzi, choć tak bardzo zabiegali o to, by nieobrzezani poganie nie wchodzili do sanktuarium. Tego samego ducha widać w ich wściekłości na Pawła, gdy sądzili, że wprowadził Greków do świątyni (Dzieje Apostolskie 21:28).