Księga Ezechiela 44:1 – znaczenie i zastosowanie

Prorok zostaje ponownie zaprowadzony do miejsca, które już widział. Nawet jeśli przyjrzeliśmy się uważnie sprawom Bożym, warto spojrzeć na nie jeszcze raz, bo kryje się w nich wiele znaczeń. Do tego, czego się nauczyliśmy, powinniśmy wracać raz po raz. Za każdym razem, gdy ponownie przyglądamy się świętym rzeczom opisanym w Piśmie Świętym, dostrzegamy coś, czego wcześniej nie zauważyliśmy.

Po raz trzeci zostaje zaprowadzony do wschodniej bramy i zastaje ją zamkniętą. Może to sugerować, że pozostałe bramy bywały otwarte dla tych, którzy przychodzili oddawać cześć Bogu. Zamknięcie tej bramy oddaje przede wszystkim cześć Bogu Izraela. Brama dziedzińca wewnętrznego, przez którą weszła chwała Boga, gdy wzięła świątynię w posiadanie, pozostała potem zamknięta i nikomu nie wolno było przez nią wchodzić (Księga Ezechiela 44:2). Odróżniając tę bramę od pozostałych, Bóg zachował pamięć o uroczystym wejściu swojej chwały do świątyni. Uczył też lud głębokiej czci dla swojej wielkości i świętego majestatu, podobnie jak polecił Mojżeszowi zdjąć sandały przy płonącym krzewie. Bóg ustanawia własny porządek.

Zamknięcie bramy oddaje też cześć księciu Izraela (Księga Ezechiela 44:3). Chociaż nie może wejść przez tę bramę, bo nikomu nie wolno, wolno mu tam zasiąść i spożyć swoją część z ofiar biesiadnych, czyli świętej uczty spożywanej w obecności Boga. Może też wejść przez przedsionek tej bramy, małymi drzwiami lub przejściem znajdującym się obok niej. Pokazuje to, że Bóg obdarza częścią swojej czci władców i przywódców swojego ludu, skoro powiedział: „Jesteście bogami”. Niektórzy uważają, że książę oznacza tu arcykapłana albo podległego mu drugiego kapłana i że tylko on mógł wchodzić przez tę bramę, ponieważ reprezentował Boga. Chrystus jest arcykapłanem naszego wyznania. Wszedł za nas do miejsca świętego, otwierając królestwo niebios wszystkim wierzącym.