Księga Ezechiela 44:10 – znaczenie i zastosowanie

Pan, jako gospodarz domu, który zamierza ponownie zaprowadzić w nim porządek, dokonuje przeglądu kapłanów. Rozstrzyga, kto powinien zostać odsunięty od swojej służby, a kto ma w niej pozostać, i odpowiednio z każdym postępuje.

I. Niewierni zostają zdegradowani. Chodzi o Lewitów, czyli kapłanów, którzy przyłączyli się do wcześniejszego buntu Izraela i odeszli od Boga, podążając za swoimi bożkami (Księga Ezechiela 44:10). Służyli bałwochwalczym królom Izraela lub Judy, sprawowali posługę przed ich bożkami (Księga Ezechiela 44:12), kłaniali się w domu Rimmonu albo wznosili dla nich ołtarze, jak Uriasz dla Achaza. W ten sposób prowadzili dom Izraela do grzechu i pomagali utwierdzać go w złym postępowaniu. Gdy kapłani schodzą na złą drogę, wielu innych idzie za ich szkodliwym przykładem.

Być może niektórzy żydowscy kapłani w Babilonie również ulegli otaczającemu ich bałwochwalstwu, przynosząc swojej wierze wielką hańbę. Jeśli jeszcze żyli, słusznie spotkało ich Boże niezadowolenie. Jeśli już umarli — co jest prawdopodobne, gdyż grzech mógł zostać popełniony przed niewolą — odpowiedzialność spadła na ich potomków. Możliwe nawet, że wykroczenia dopuścił się cały ród Abiatara i teraz za nie odpowiadał.

Kapłani ci zostają pozbawieni części uprawnień związanych ze służbą. Zostają zdegradowani z kapłanów do rangi zwykłych Lewitów. Bóg przysiągł, że poniosą ciężar swojej winy (Księga Ezechiela 44:12), co oznacza, że z pewnością spotka ich kara. Będą dźwigać swoją hańbę (Księga Ezechiela 44:13). Możemy mieć nadzieję, że okazali skruchę, ale nie będą jednak mogli wykonywać szczególnych obowiązków kapłańskich ani mieć dostępu do świętych rzeczy w sanktuarium (Księga Ezechiela 44:13). Ci, którzy ograbili Boga z należnej Mu czci, słusznie sami zostają pozbawieni czci.

Pozbawienie możliwości zbliżania się do Boga jest poważną karą. Słusznie ci, którzy kiedyś odwrócili się od Niego, mogą zostać pozbawieni bliskości z Nim i trzymani na dystans. W tym wyroku jest jednak także miłosierdzie. Bóg nie postępuje z tymi, którzy okazali Mu niewierność, tak surowo, jak mógłby, lecz łagodzi karę (Księga Ezechiela 44:11; Księga Ezechiela 44:14). Ich służba zostaje ograniczona tylko częściowo i, jak się wydaje, nie tracą oni środków utrzymania.

Nadal mogą pomagać przy zabijaniu zwierząt ofiarnych, do czego Lewici byli uprawnieni. W tej świątyni czynność tę wykonywano przy stołach, a nie przy ołtarzu (Księga Ezechiela 40:29). Będą też służyć jako strażnicy bram i doglądać domu Bożego podczas różnych prac. Osoby niezdolne do jednego rodzaju służby mogą być przydatne w innym. Nawet ci, którzy zgrzeszyli, mogą nadal służyć i nie należy ich całkowicie odrzucać, a tym bardziej wyrzucać.

II. Wierni zostają uhonorowani i umocnieni na swoim stanowisku (Księga Ezechiela 44:15; Księga Ezechiela 44:16). Synowie Sadoka zostają oddzieleni od pozostałych. Dochowali wierności, gdy niemal wszyscy inni się odwrócili. Nie zeszli na złą drogę, gdy uczynili to inni, dlatego mogą zbliżać się do Pana i przystępować do Jego stołu. Bóg wyróżnia tych, którzy pozostają Mu wierni w trudnych i ciężkich czasach. Do swojej służby powołuje tych, którzy trwali przy Nim, gdy inni Go opuścili i odwrócili się od Niego.

Ugruntowanie się w posłuszeństwie jest prawdziwą i wielką nagrodą za wytrwałą wierność. Jeśli trwamy blisko Boga, On zachowa nas blisko siebie.