Księga Ezechiela 40:39 – znaczenie i zastosowanie

W tych wersetach znajdujemy opis stołów ustawionych w przedsionku bram dziedzińca wewnętrznego. Ołtarz całopalenia, stojący pośrodku tego dziedzińca, zostaje opisany dopiero później (Księga Ezechiela 43:13). Jednak skoro jeden ołtarz ustanowiony pod Prawem miał ustąpić miejsca wielu stołom w czasach Ewangelii, już przy wejściu na dziedziniec wewnętrzny zwraca się uwagę na stoły. Dopóki nie przystąpimy do stołu Pańskiego, jesteśmy wierzącymi tylko w ogólnym sensie. Przyjęcie do niego oznacza wejście na dziedziniec wewnętrzny.

W tej świątyni czasów Ewangelii nie spotykamy ołtarza, zanim chwała Pana jej nie napełni, ponieważ Chrystus jest naszym ołtarzem i to On sprawia, że każdy dar zostaje przyjęty. Przygotowano osiem stołów, na których zarzynano zwierzęta ofiarne (Księga Ezechiela 40:41). Ani w przybytku, ani w świątyni Salomona nie czytamy o stołach przeznaczonych do tego celu. Tutaj wskazują one na wielką liczbę duchowych ofiar, które w czasach Ewangelii będą przynoszone do domu Boga, oraz na liczne ręce biorące udział w ich składaniu.

Były to miejsca pracy przy ołtarzu. Na stołach kładziono mięso ofiar, obok znajdowały się noże do jego dzielenia oraz haki, na których je zawieszano przed złożeniem na ołtarzu (Księga Ezechiela 40:43). Tam też obmywano ofiary całopalne (Księga Ezechiela 40:38). Uczy nas to, że zanim zbliżymy się do ołtarza Boga, wszystko musi być gotowe. Trzeba obmyć ręce i serca, które są duchowymi ofiarami, a potem przystąpić do ołtarza Boga.

Wspomniano również o przeznaczeniu niektórych komnat opisanych wcześniej. Część z nich była przeznaczona dla śpiewaków (Księga Ezechiela 40:44). Wygląda na to, że pomieszczenia dla nich przygotowano jako pierwsze, przed tymi dla innych sług świątyni. Pokazuje to nie tylko, że śpiewanie psalmów miało pozostać praktyką w czasach Ewangelii, ale też że Ewangelia daje wszystkim, którzy ją przyjmują, wiele powodów do radości i uwielbienia. Daje im powód, by wybuchnąć śpiewem, jak często zapowiadano w odniesieniu do czasów Ewangelii (Księga Psalmów 96:1; Księga Psalmów 98:1). Chrześcijanie powinni śpiewać. Szczęśliwi są ci, którzy mieszkają w domu Boga, bo zawsze będą Go wielbić.

Inne komnaty przeznaczono dla kapłanów: zarówno tych, którzy troszczyli się o dom, sprzątali go, pilnowali, by nikt go nie zbezcześcił, i utrzymywali go w dobrym stanie (Księga Ezechiela 40:45), jak i tych, którzy zajmowali się ołtarzem (Księga Ezechiela 40:46) i zbliżali się do Pana, by Mu służyć. Bóg zapewni odpowiednie miejsce wszystkim swoim sługom. Ci, którzy wykonują pracę w Jego domu, będą korzystać z jego dobrodziejstw.

Opisano także dziedziniec wewnętrzny, czyli dziedziniec kapłanów, który miał około 46 metrów długości i szerokości (Księga Ezechiela 40:47). Ołtarz stojący przed świątynią znajdował się pośrodku dziedzińca i był zwrócony ku trzem bramom. Ponieważ leżał na jednej linii z trzema bramami dziedzińca zewnętrznego, po ich otwarciu wszyscy zgromadzeni na dziedzińcu zewnętrznym mogli przez nie oglądać służbę sprawowaną przy ołtarzu. Chrystus jest zarówno naszym ołtarzem, jak i naszą ofiarą, dlatego za każdym razem, gdy zbliżamy się do Boga, powinniśmy patrzeć na Niego z wiarą. On jest zbawieniem pośród ziemi (Księga Psalmów 74:12), a ludzie ze wszystkich stron mają kierować ku Niemu wzrok.

Na końcu opisano przedsionek świątyni. Świątynia jest w szczególnym sensie nazywana domem, jakby żadna inna budowla nie zasługiwała na to miano. Przed tym domem znajdował się przedsionek, co uczy, by nie wkraczać lekkomyślnie w obecność Boga. Należy zbliżać się powoli i z czcią, przechodząc najpierw przez dziedziniec zewnętrzny, potem przez wewnętrzny, a następnie przez przedsionek, zanim wejdzie się do domu. Między przedsionkiem a ołtarzem znajdowało się miejsce, w którym kapłani się modlili (Księga Joela 2:17).

W przedsionku, oprócz słupów podtrzymujących drzwi, stały też kolumny, prawdopodobnie dodające mu splendoru i piękna, podobnie jak Jakin i Boaz, których imiona znaczą: „On utwierdzi” oraz „W Nim jest moc” (Księga Ezechiela 40:49). W Kościele czasów Ewangelii wszystko jest trwałe i bezpieczne, a każda rzecz powinna mieć swoje właściwe miejsce i być czyniona godnie oraz w należytym porządku.