Księga Ezechiela 40:1 – znaczenie i zastosowanie

Po pierwsze, poznajemy czas tej wizji. Ezechiel otrzymał ją w dwudziestym piątym roku wygnania (Księga Ezechiela 40:1). Niektórzy liczą ten okres jako trzydziesty trzeci rok od pierwszego wygnania. Był to także czternasty rok po zburzeniu miasta. Jak stosowne było to, że Bóg dał najjaśniejszą i najpełniejszą nadzieję na wybawienie właśnie wtedy, gdy ich udręka była największa. Gdy pogrążeni byli w mroku wygnania, Bóg już zapowiadał poranek. Wtedy ręka Pana spoczęła na Ezechielu i przeniosła go do Jerozolimy, leżącej już w gruzach, pustej i opuszczonej. Widok ten musiał być dla proroka bolesny.

Po drugie, poznajemy miejsce, w którym ukazano wizję. W widzeniach pochodzących od Boga prorok został przeniesiony do ziemi Izraela (Księga Ezechiela 40:2). Nie był to pierwszy raz, gdy Ezechiel znalazł się tam w wizji. Wcześniej został przeniesiony do Jerozolimy, by zobaczyć jej grzech i hańbę (Księga Ezechiela 8:3). Teraz miał ujrzeć jej chwałę, choć jej ówczesny stan był ponury, a nikt w niej nie mieszkał. Został postawiony na bardzo wysokiej górze, niczym Mojżesz na górze Pisga, skąd mógł spojrzeć na tę ziemię — ponownie ziemię obietnicy, choć jeszcze niebędącą w ich posiadaniu.

Ze szczytu góry zobaczył coś, co przypominało zarys miasta, jego plan i układ. W rzeczywistości było to miasto będące świątynią, rozległą jak całe miasto. W Nowej Jerozolimie nie ma świątyni (Apokalipsa św. Jana 21:22), ponieważ całe miasto jest święte jak świątynia. Podobnie jest w tej wizji: to miasto, w którym mieszkają ludzie, a zarazem świątynia, w której mieszka Bóg. W Kościele na ziemi Bóg mieszka pośród ludzi, a w niebie ludzie mieszkają z Bogiem. Jedno i drugie zostało ukształtowane według Bożej mądrości i wszystko jest bardzo dobre.

Po trzecie, szczegóły tego miasta, które Ezechiel najpierw oglądał z oddali, ukazał mu człowiek o wyglądzie przypominającym brąz (Księga Ezechiela 40:3). Nie był to stworzony anioł, lecz Jezus Chrystus, który później przyjął ludzką postać, aby objawić i zbudować świątynię ewangelii. To On przyprowadził Ezechiela do miasta, ponieważ przez Chrystusa poznajemy dom Boga i wchodzimy w jego błogosławieństwa oraz przywileje. To On zbuduje świątynię Pana (Księga Zachariasza 6:13). Jego wygląd przypominający brąz wskazuje zarówno na blask, jak i na siłę. W swojej wizji Jan zobaczył Jego stopy podobne do szlachetnego brązu (Apokalipsa św. Jana 1:15).

Po czwarte, miasto, czyli świątynia, i wszystkie jej części zostały wymierzone lnianym sznurem mierniczym i prętem mierniczym (Księga Ezechiela 40:3), podobnymi do sznura i miarki używanych przez budowniczego. Świątynia Boga jest budowana według dokładnych zasad i miary. Tak samo powinni postępować ci, którzy uczą o niej innych. Kościół ma być kształtowany zgodnie z Pismem Świętym, według wzoru ukazanego na górze. Tym wzorem są linia i miara w ręku Chrystusa. Nauczanie i doktrynę trzeba do niego odnosić i według niego oceniać, bo pokój ludu Bożego rodzi się wtedy, gdy ludzie postępują zgodnie z tą zasadą.

Po piąte, Ezechiel otrzymuje wskazówki, jak przyjąć to objawienie i przekazać je Kościołowi w całości i bez zniekształceń (Księga Ezechiela 40:4). Ma uważnie śledzić wszystko, co zostaje mu ukazane i powiedziane w wizji. Oczekuje się od niego pełnej uwagi: ma patrzeć na wszystko, co mu pokazano, słuchać wszystkiego, co do niego powiedziano, i wziąć to sobie do serca. Nie wystarczy, że to zauważy. Ma dokładnie to rozważyć i skupić na tym myśli. To, co widzimy w dziełach Boga, i to, co słyszymy w Jego słowie, nie przyniesie nam pożytku, jeśli nie weźmiemy tego sobie do serca — świadomi, że dotyczy to także nas i może służyć dobru naszych dusz.

Ezechiel ma też wiernie przekazać to domowi Izraela, aby ludzie mogli znaleźć w tym pociechę. Otrzymuje to po to, by samemu przekazać dalej. Tak właśnie objawienie Jezusa Chrystusa zostało dane Janowi, aby mógł oznajmić je Kościołom (Apokalipsa św. Jana 1:1). A ponieważ Ezechiel ma mówić o tym jako o poselstwie od Boga, najpierw sam musi dobrze je poznać i głęboko je przeżyć. Ci, którzy głoszą innym słowo Boże, powinni najpierw dokładnie je studiować i wziąć je sobie do serca. Powodem, dla którego Ezechiel ma tak uważnie słuchać i wiernie przekazywać to, co usłyszał, jest to, że właśnie po to został tam zaprowadzony i to wszystko mu pokazano. Gdy więc Bóg ukazuje nam swoje dzieła, powinniśmy pytać, dlaczego nam je ukazuje. A gdy słuchamy nauczania Słowa, powinniśmy zastanawiać się, dlaczego zostaliśmy tam przyprowadzeni, abyśmy mogli osiągnąć cel słuchania i nie przyjmowali łaski Bożej na próżno.