Księga Ezechiela 40:27 – znaczenie i zastosowanie

Te wersety opisują dziedziniec wewnętrzny. Opis pomiarów dziedzińca zewnętrznego zakończył się na jego południowej stronie, a ten rozpoczyna się w ten sam sposób, po czym przechodzi do strony wschodniej, a następnie północnej (Księga Ezechiela 40:27, 32, 35). Żaden z dziedzińców nie miał bramy od zachodu. Świątynia Salomona prawdopodobnie miała bramy od tej strony, ponieważ służyli tam odźwierni (Pierwsza Księga Kronik 9:24; Pierwsza Księga Kronik 26:8), ale Józef Flawiusz podaje, że druga świątynia nie miała bram od zachodu.

Po pierwsze, bramy prowadzące na dziedziniec wewnętrzny były dokładnie takie same jak te, które prowadziły na dziedziniec zewnętrzny. Miały te same wymiary, takie same pomieszczenia obok nich, takie same rzędy komnat wokół dziedzińca, a nawet takie same rzeźbienia na filarach. W dziele łaski to, co najważniejsze, jest takie samo u dojrzałych chrześcijan i u osób młodszych w wierze. Dojrzali wierzący mogą być bliżej doskonałości, ale wiara wszystkich wierzących jest równie cenna, nawet jeśli nie jest równie silna. Dzieci Boże są do siebie bardzo podobne, bo wszyscy są braćmi i siostrami oraz noszą w sobie ten sam obraz.

Po drugie, na dziedziniec wewnętrzny prowadziło więcej stopni. Każda brama dziedzińca zewnętrznego miała siedem stopni, a każda brama dziedzińca wewnętrznego — osiem. Wspomniano o tym celowo (Księga Ezechiela 40:31, 34, 37), aby pokazać, że im bardziej zbliżamy się do Boga, tym bardziej powinniśmy wznosić się ponad ten świat i jego sprawy. Osoby oddające cześć Bogu na dziedzińcu zewnętrznym musiały pokonać siedem stopni, a kapłani pełniący służbę na dziedzińcu wewnętrznym — osiem, czyli o jeden stopień więcej.