Księga Ezechiela 21:33 – znaczenie i zastosowanie

Ostrzeżenie dotyczy zagłady Ammonitów, do której doprowadził Nabuchodonozor około pięciu lat po upadku Jerozolimy. Wydaje się, że pojawia się tu dlatego, iż król Babilonu najpierw skierował się przeciwko Rabbie, głównemu miastu Ammonitów, a potem zwrócił się przeciw Jerozolimie. Gdy tak się stało, Ammonici poczuli dumę i szydzili z Jerozolimy. Prorok mówi im, że opóźnienie nie oznacza ocalenia. Ich czas także nadejdzie, a niewielką pociechą będzie dla nich to, że zostaną zniszczeni jako ostatni.

Po pierwsze, wskazana zostaje ich wina: sami okryli się hańbą (Księga Ezechiela 21:28). Sprowadzili ją na siebie, słuchając fałszywych proroków, którzy — jak się wydaje — byli wśród nich, podobnie jak wśród Żydów. Prorocy ci zapewniali, że Ammonici na zawsze pozostaną bezpieczni, choć sąsiednie kraje obracano w ruinę. „Mają dla ciebie fałszywe widzenia i głoszą kłamstwa” (Księga Ezechiela 21:29). Pochlebiają wam obietnicami pokoju, a wy jesteście na tyle nierozsądni, by im wierzyć i dodawać im odwagi.

Ludzie, którzy w pomyślnych czasach budują swoją pewność siebie na fałszywej dumie, często ściągają na siebie jeszcze większą hańbę w dniu nieszczęścia. Ammonici okryli hańbą także lud Boży, gdy śmiali się z cierpienia Izraela i przysparzali mu bólu. Fałszywi nauczyciele uczynili ich zarozumiałymi. Sądzili, że są lepsi od Izraela, bo ich oszczędzono, a Izrael został powalony. Ich pycha była tak wielka, że deptali nawet po karkach Izraelitów zabitych przez bezbożnych Chaldejczyków, którym Bóg pozwolił wykonać swój wyrok, gdy wina Izraela dopełniła miary. Z tym samym grzechem spotykamy się ponownie w Księdze Ezechiela 25:3 i dalszych wersetach. Ci, którzy depczą lud Boży w jego udręce, szybko zmierzają ku zagładzie, zwłaszcza gdy sąd rozpoczął się już od domu Bożego.

Po drugie, rozdział ten zapowiada całkowitą zagładę Ammonitów. Zniewaga, którą wyrządzili ludowi Bożemu, spadnie na nich samych, jak mówi Księga Psalmów 79:12. Ich zagłada będzie straszna i przyjdzie za sprawą gniewu Boga, który krzywdę wyrządzoną swojemu ludowi traktuje jak krzywdę wyrządzoną sobie (Księga Ezechiela 21:31). Bóg mówi, że wyleje na nich swój gniew jak deszcz ognia i siarki. Nawet najmniejsza kropla Bożego gniewu wystarczy, by sprowadzić na grzesznika nieszczęście i udrękę. Tym większe będą skutki, gdy spadnie na niego cały ten gniew. Bóg mówi też, że dmuchnie na nich ogniem swojej zapalczywości, czyli roznieci go, aż zacznie płonąć gwałtownie. Sami staną się paliwem dla tego ognia (Księga Ezechiela 21:32).

Ich zagłada przyjdzie również za sprawą miecza wojny. Do nich, podobnie jak wcześniej do Izraela, skierowane zostają słowa: „Miecz, miecz jest wyciągnięty” (Księga Ezechiela 21:28; por. Księga Ezechiela 21:9–10). Został dobyty, by niszczyć, lśni bowiem i jest gotowy do użycia. Boże sądy odpowiadają Jego przygotowaniom. Gdy miecz zostanie dobyty, nie wróci do pochwy (Księga Ezechiela 21:30), dopóki nie wykona zadania, do którego został posłany. Gdy Bóg postanowi coś uczynić, nikt nie może Go odwieść od Jego zamiaru.

Ludzie, którzy mają wykonać ten wyrok, zostają nazwani okrutnymi i wprawionymi w niszczeniu. Mają ludzki rozum, dzięki któremu potrafią dobrze wykonać powierzone zadanie, brakuje im jednak ludzkiej życzliwości i wprawili się jedynie w krzywdzeniu innych. Choć tacy ludzie są hańbą dla ludzkości, Bóg niekiedy posługuje się nimi, by zrealizować swoje zamiary. Wydaje Ammonitów w ich ręce, i jest to sprawiedliwe, bo sami Ammonici byli okrutni i cieszyli się ze zniszczenia Izraela, ludu Bożego. Mamy więc powód, by modlić się, tak jak Paweł prosił o modlitwę za siebie, abyśmy zostali wybawieni od ludzi złych i przewrotnych (Drugi List do Tesaloniczan 3:2).

Sąd dosięgnie Ammonitów właśnie w kraju, z którego się wywodzili, gdzie po raz pierwszy ukształtowali się jako naród i gdzie mieszkali od tamtej pory. Bóg osądzi ich tam, gdzie wydawali się najbardziej zadomowieni i bezpieczni. Ziemia ich narodzin stanie się ziemią ich zagłady. Bóg może sprowadzić nieszczęście dokładnie tam, gdzie czujemy się najbezpieczniej, i wypędzić nas z miejsca, które wydawało się niemożliwe do utracenia. Ich krew zostanie przelana nie tylko na granicach, lecz także w samym środku ich kraju.

Ostatecznie ich zagłada będzie trwała i nieodwracalna. Nawet jeśli będą mieć nadzieję na odrodzenie, okaże się ona daremna. Nie będą już wspominani z czcią (Księga Psalmów 9:6). Słusznie ich imię zostanie wymazane, skoro sami pragnęli, by imię Izraela zniknęło na zawsze.