Księga Ezechiela 21:6 – znaczenie i zastosowanie

Prorok wiernie przekazał przesłanie, które otrzymał pod koniec poprzedniego rozdziału, używając dokładnie tych słów, jakie zostały mu powierzone. Nie odważył się dodawać własnego wyjaśnienia. Kiedy jednak skarżył się, że ludzie zarzucają mu mówienie przypowieściami, ponownie dotarło do niego słowo Pana. Bóg dał mu klucz do zrozumienia tych obrazów, aby mógł wyjaśnić je ludowi i rozwiać jego zastrzeżenia. Ostatecznie nikt nie będzie mógł usprawiedliwić się przed Bogiem i każde usta zamilkną.

Jedna z nauk płynących z tego fragmentu jest taka, że kto mówi językami, powinien modlić się o dar tłumaczenia (Pierwszy List do Koryntian 14:13). Gdy mówimy ludziom o sprawach ich duszy, powinniśmy starać się mówić jasno i w sposób jak najłatwiejszy do zrozumienia. Chrystus wyjaśniał swoim uczniom przypowieści (Ewangelia Marka 4:34).

Prorok otrzymuje teraz wyraźniejsze wskazanie, do kogo skierowane jest przesłanie. Ma przemówić przeciwko świętym miejscom: Kanaanowi, ziemi świętej, Jerozolimie, świętemu miastu, oraz świątyni, świętemu domowi (Księga Ezechiela 21:2). Miejsca te cieszyły się szczególnym szacunkiem, lecz gdy zostały zbezczeszczone, przesłanie, które niegdyś rozbrzmiewało w tych świętych miejscach, miało teraz obrócić się przeciwko nim: „Prorokuj przeciwko ziemi Izraela”. Przywilejem Izraela było posiadanie proroków i proroctw, lecz ponieważ je wzgardził, te same dary obróciły się przeciwko niemu. Słuszne jest, by Syjon został ostrzelany własną artylerią, bronią, której niegdyś używał przeciwko wrogom, skoro nie umiał jej docenić.

Prorok ma też poznać, a potem przekazać ludowi, co oznacza ogień, który groził pochłonięciem południowego lasu. Oznaczał dobyty miecz, miecz wojny, który miał spustoszyć tę ziemię (Księga Ezechiela 21:3). „Oto jestem przeciwko tobie, ziemio Izraela”. Nie ma dla narodu większego nieszczęścia niż to, że Bóg jest przeciwko niemu. Jeśli Bóg jest za nami, nie musimy się bać nikogo, kto jest przeciwko nam. Lecz jeśli Bóg jest przeciwko nam, nie mamy nadziei, choćby inni byli po naszej stronie. Kiedy lud należący do Boga odwraca się od Niego, sam sprawia, że Bóg staje przeciwko niemu, choć wcześniej był jego obrońcą.

Czy ogień pochodził z ręki Boga? Także miecz jest Jego mieczem, przygotowanym przez Niego i działającym z Jego rozkazu. To On dobywa go z pochwy, w której spoczywał, nie czyniąc nikomu krzywdy. Kiedy miecz zostaje dobyty pośród narodów, powinniśmy dostrzec w tym działanie Boga i uznać Jego rękę. Czy ogień pochłonął każde zielone i uschłe drzewo? Tak też miecz miał ściąć zarówno sprawiedliwych, jak i bezbożnych. Wspólne nieszczęścia, które spadły na naród, dotknęły jednych i drugich. Sprawiedliwi zostali uprowadzeni z ziemi Izraela do Babilonii, choć być może niewielu z nich, a może żaden, nie zginęło. Był to również znak ostrzegawczy dla Izraela, że na początku nieszczęść tak znakomici ludzie jak Daniel i jego towarzysze oraz Ezechiel zostali zabrani do Babilonii.

A jednak, chociaż miecz uderza zarówno w sprawiedliwych, jak i w bezbożnych, niszcząc jednych i drugich (Druga Księga Samuela 11:25), nigdy nie wolno nam uważać sprawiedliwych za równych bezbożnym (Księga Rodzaju 18:25). Łaska i pociecha Boga sprawiają wielką różnicę, nawet kiedy Jego opatrzność zdaje się nie czynić żadnej. Szlachetne figi zostały zesłane do Babilonii dla ich dobra (Księga Jeremiasza 24:5–6). Jedynie zewnętrznie może się wydawać, że sprawiedliwych i bezbożnych spotyka to samo (Księga Koheleta 9:2). Pokazuje to jednak, jak bardzo Bóg był niezadowolony z ziemi Izraela. Słusznie można było powiedzieć: „Jego oko nie oszczędzi”, skoro nie oszczędził nawet sprawiedliwych, którzy tam przebywali.

Ponieważ sprawiedliwych nie było dość, by ocalić tę ziemię, Bóg pozwolił, by nieliczni, którzy tam pozostali, cierpieli razem z nią, tak aby Jego sprawiedliwość ukazała się jeszcze wyraźniej. Im samym Jego miłosierdzie miało wynagrodzić to cierpienie w inny sposób. Czy ogień spalił wszystkie oblicza od południa aż po północ? Tak też miecz miał wystąpić przeciwko wszelkiemu ciału od południa po północ jako miecz Boga, którego rozkazu nikt nie mógł podważyć, i którego sile nikt nie mógł się oprzeć. Czy wszyscy mieli poznać, że to Bóg rozpalił ogień? Tak samo mieli poznać, że to On dobył miecza (Księga Ezechiela 21:5). A czy ogień miał kiedykolwiek zgasnąć? Nie. Kiedy miecz Pana zostaje dobyty przeciwko Judzie i Jerozolimie, pochwa zostaje odrzucona. Miecz nie wróci do niej, dopóki nie wykona swego zadania.

Następnie prorok otrzymuje polecenie, by przez własny żal i przejęcie nadchodzącą katastrofą próbował wzbudzić podobne uczucia w ludzie. Po przekazaniu przesłania ma westchnąć (Księga Ezechiela 21:6). Ma wzdychać głęboko i wielokrotnie, jakby jego ciało miało się załamać. Ma wzdychać z goryczą i publicznie okazać wielki smutek wobec tych samych ludzi, którzy słyszeli wcześniejsze przesłanie. Jego żal miał przemawiać do ich oczu, tak jak przesłanie przemawiało do ich uszu. Dobrze byłoby, gdyby jedno i drugie do nich dotarło.

Prorok ma wzdychać, choć sprawi mu to ból i zasmuci jego serce. Jest prawdopodobne, że bezbożni spośród ludu będą z niego szydzić i nazywać go płaczliwym, obłudnym kaznodzieją. Lecz jeśli tracimy nad sobą panowanie, to ze względu na Boga, a jeśli mamy być przez to uznani za nikczemnych, będziemy jeszcze bardziej gotowi takimi się stać. Słudzy Boży, jeśli chcą poruszyć ludzi tym, o czym mówią, muszą szczerze pokazać, że sami są tym głęboko przejęci. Powinni też przyjąć wszelkie związane z tym niewygody, jeśli służą one ich pracy.

Ludzie, widząc, jak prorok tak często wzdycha bez widocznego powodu, zapytają: „Dlaczego wzdychasz? Te westchnienia muszą coś oznaczać. Powiedz nam, o co chodzi”. Ma im odpowiedzieć (Księga Ezechiela 21:7): „Z powodu wieści, strasznej wieści, którą wkrótce usłyszymy. Nadchodzą sądy, to, o czym słyszeliśmy, nadchodzi szybko, a wtedy wszyscy będziecie wzdychać”. W rzeczywistości samo wzdychanie nie wystarczy. Każde serce stopnieje i każdy duch osłabnie. Odwaga ludzi zniknie, a im samym zabraknie sił, by się podnieść.

Kiedy serce i duch słabną, naturalną konsekwencją jest to, że wszystkie ręce opadają i nie są zdolne do walki, a kolana stają się jak woda, niezdolne ani do ucieczki, ani do stawienia oporu. Ci, którzy mają Boga po swojej stronie, nawet gdy słabną ich ciało i serce, mają w Nim siłę swego serca. Ci jednak, przeciwko którym występuje Bóg, nie znajdują pociechy, gdy ich duch upada. Są jak Baltazar, którego przeraziły własne myśli (Księga Daniela 5:6).

Niektórzy mogą sądzić, że ludzie często bardziej się boją, niż cierpią, i zastanawiać się, czy tak będzie i tym razem. Odpowiedź brzmi: nie. „Oto nadchodzi i stanie się”. Nie jest to puste straszenie. Sąd nadejdzie zgodnie z zapowiedzią, a rzeczywistość okaże się równie zła, a nawet gorsza, niż ten lęk.