Księga Ezechiela 21:1 – znaczenie i zastosowanie

To proroctwo zapowiada gniew skierowany przeciw Judzie i Jerozolimie. Lepiej pasowałoby na początku następnego rozdziału niż na końcu tego, ponieważ nie łączy się bezpośrednio z wcześniejszym fragmentem. Wyjaśnienie pojawia się w następnym rozdziale, gdy lud skarży się, że była to przypowieść, której nie rozumiał.

W tej przypowieści osądowi podlega las, czyli las w południowej krainie, symbolizujący Judę i Jerozolimę. Leżały one na południe od Babilonii, gdzie mieszkał Ezechiel, dlatego prorok ma zwrócić się ku południu (Księga Ezechiela 20:46). Ma to pokazać, że Bóg zwrócił się przeciw nim, rozgniewał się i postanowił ich zniszczyć. Mimo że Ezechiel ma przekazać wieść o sądzie, powinien mówić łagodnie i spokojnie. Jego słowa mają spływać na południe jak deszcz (Księga Powtórzonego Prawa 32:2), aby serca mogły zmięknąć, tak jak ziemia mięknie dzięki strumieniowi Boga, który nawadnia suchą krainę (Księga Psalmów 65:12), zwłaszcza południową okolicę potrzebującą takiego nawodnienia (Księga Jozuego 15:19).

Judę i Jerozolimę nazwano lasem nie tylko dlatego, że było tam wielu ludzi, niczym drzew w gęstwinie, lecz także dlatego, że nie przynosiły owocu. Drzewa owocowe nie rosną w lesie, a las stanowi przeciwieństwo żyznego pola (Księga Izajasza 32:15). Ci, którzy powinni być jak ogród Pana i Jego winnica, stali się niczym dziki las porośnięty cierniami i ostami. Słowo Boga występuje przeciwko wszystkim, którzy żyją w ten sposób i nie wydają owocu sprawiedliwości.

Kolejny obraz przedstawia ogień trawiący ten las (Księga Ezechiela 20:47). Oznacza on wszystkie sądy, które spustoszą zarówno miasto, jak i kraj: miecz, głód, choroby i wygnanie. To ogień, który sam Bóg rozpala: „Rozniecę w tobie ogień”. Niegdyś był dla Jerozolimy jak ogień, który ją osłaniał, teraz jednak stanie się w niej ogniem pochłaniającym. Wszyscy zobaczą po gwałtowności tego ognia i po zniszczeniach, które sprowadzi, zwłaszcza gdy zestawią je z grzechami, które go podsyciły, że rozpalił go sam Pan (Księga Ezechiela 20:48). Czyni to jako sprawiedliwy mściciel znieważonego honoru.

Zniszczenie będzie całkowite. Ogień pochłonie ludzi w każdym wieku i ze wszystkich warstw społecznych: młodych i starych, bogatych i ubogich, wysoko i nisko postawionych. Spłoną nawet zielone drzewa, które trudno zapalić. Nawet niektórzy dobrzy ludzie zostaną wciągnięci w te nieszczęścia. Jeśli taki los spotyka zielone drzewa, co stanie się z suchymi? Suche drzewa będą jak rozpałka, gotowa natychmiast stanąć w płomieniach. Ogień ogarnie wszystkie twarze, czyli wszystkich mieszkańców kraju od południa po północ, od Beer-Szeby po Dan.

Ognia nie da się ugasić. Żadne próby powstrzymania upadku nie przyniosą skutku. Gdy Bóg postanawia zniszczyć naród, kto lub co może go ocalić?

Zwróćmy teraz uwagę na reakcję ludu na proroka. Mówili: „Czyż nie posługuje się przypowieściami?” Wynikało to albo z ich niewiedzy, albo z niewiary, ponieważ nawet najjaśniejsze prawdy były dla nich jak przypowieści. Mogło to również świadczyć o ich niechęci i złym nastawieniu do proroka. Ludzie, którzy nie chcą się zmienić pod wpływem słowa Boga, często zamiast tego szukają w nim błędów. Wydaje im się ono albo zbyt jasne, albo zbyt ukryte, zbyt wyszukane albo zbyt proste, zbyt zwyczajne albo zbyt niezwykłe. Zawsze coś im w nim nie odpowiada.

Zwróćmy też uwagę na odpowiedź proroka skierowaną do Boga: „Ach, Panie Boże, mówią o mnie to i tamto”. Pociechą jest to, że gdy ludzie bez powodu mówią o nas źle, mamy Boga, do którego możemy zwrócić się ze skargą.