Księga Ezechiela 21:13 – znaczenie i zastosowanie

Oto kolejna przepowiednia o mieczu, przedstawiona w bardzo poruszający sposób. Jej język nie jest całkiem łatwy do zrozumienia, ale jej przesłanie jest poważne i jasne. W poprzednich wersetach miecz został dobyty z pochwy. Teraz przygotowuje się go do działania, a prorok ma nad nim lamentować.

Zwróćmy najpierw uwagę na opis miecza. Został naostrzony, by ciąć, ranić i dokonać straszliwej rzezi. Ostrze nadaje mu gniew Boga. Jakichkolwiek narzędzi Bóg używa w sądzie, obdarza je siłą, odwagą i mocą potrzebnymi do wykonania tego zadania. Ten sam prawdziwy obraz ukazuje ostry miecz wychodzący z ust Chrystusa (Apokalipsa św. Jana 19:15).

Miecz został też wypolerowany, by lśnił i budził grozę w tych, przeciw którym go podniesiono. Staje się jak płonący miecz. Jeśli z powodu bezczynności stępił się lub zardzewiał, znów zostanie wypolerowany, aż rozbłyśnie. Nawet jeśli sprawiedliwość Boga przez pewien czas zdawała się ukryta, podczas gdy Bóg okazywał cierpliwość i zwlekał, znów zajaśnieje i stanie się widoczna.

Miecz ten jest także zwycięski i nic nie może mu się oprzeć (Księga Ezechiela 21:10). „Gardzi berłem mojego syna, jak każdym drzewem”. Bóg nazwał kiedyś Izraela swoim synem, swoim pierworodnym. Ich władza została nazwana berłem, potężnym berłem, a Księga Ezechiela 19:11 mówi o mocnych berłach, które mieli ich władcy. Kiedy jednak zostaje dobyty miecz Bożej sprawiedliwości, nie zważa na to berło. Choćby było potężne i należało do jego syna, nie jest lepsze od jakiegokolwiek innego kawałka drewna. Kiedy lud Boga odwraca się od Niego i buntuje, Jego miecz przestaje traktować go jako szczególny.

Przypis na marginesie podaje inne znaczenie: „To berło mojego syna”. Wskazuje ono na Tego, o którym Bóg powiedział: „Ty jesteś moim Synem, dziś zostałem Twoim Ojcem” (Księga Psalmów 2:7), a także: „Rozbijesz ich żelaznym berłem” (Księga Psalmów 2:9). W takim rozumieniu miecz jest żelaznym berłem, które obala każde drzewo. Może też oznaczać karcące berło, którym Bóg dyscyplinuje swój lud za grzech, ale nie odcina go jako narodu (Druga Księga Samuela 7:14). Dla innych jest mieczem, lecz dla mojego Syna — berłem.

Następnie dowiadujemy się, w jaki sposób miecz zostaje powierzony tym, którzy wykonują sąd. „To berło mojego Syna, a On dał je do ręki” (Księga Ezechiela 21:11), aby posłużyło do celu, w jakim zostało dobyte. Nie wręcza się go szermierzowi na pokaz, lecz wykonawcy wyroku, by nim działał. Chrystus posługuje się mieczem wojny jako mieczem sprawiedliwości, a wszelki sąd został Mu powierzony. Miecz znów zostaje wypolerowany (Księga Ezechiela 21:15) i owinięty, by bezpiecznie go przechować, utrzymać w czystości i zachować ostrość do rzezi. Nie owinięto go jak miecza Goliata, wyłącznie na pamiątkę (Pierwsza Księga Samuela 21:9).

Potem dowiadujemy się, dokąd miecz jest skierowany i przeciw komu zostaje posłany (Księga Ezechiela 21:12). Ma uderzyć w mój lud, a jego członkowie od niego polegną. Powtarza się to, bo trudno uwierzyć, że miecz pogan wystąpi przeciwko własnemu ludowi Boga. Uderzy także we wszystkich książąt Izraela. Ich pozycja i władza nie ochronią ich, podobnie jak nie ochroni ich tytuł książąt Izraela. Czy jednak lud Boga, gdy miecz zwraca się przeciw niemu, nie ma w sobie dość pociechy, by stawić mu czoło? Owszem, jeśli żyje tak, jak powinien żyć lud Boga. Ci ludzie jednak tak nie postępowali, więc tych, którzy nazywają siebie moim ludem, ogarnie przerażenie na widok miecza.

Dobrzy ludzie często zachowują spokój nie tylko wobec zła, lecz także wobec lęku przed nim. Źli natomiast drżą nie tylko przed mieczem, ale i przed samą myślą o nim. Własna wina napełnia ich trwogą. Miecz jest skierowany szczególnie przeciwko możnym, bo to oni spośród ludu najbardziej grzeszyli. Zerwali jarzmo i zrzucili więzy (Księga Jeremiasza 5:5), dlatego Bóg wytacza im szczególne oskarżenie. Przewodzili w grzechu, a miecz tych, którzy mają polec, jest mieczem wymierzonym w możnych, którzy zostaną zabici (Księga Ezechiela 21:14).

Nawet jeśli mają miejsca ustronne, w których mogą się ukryć i gdzie sądzą, że będą bezpieczni, miecz dotrze do ich prywatnych komnat i tam ich znajdzie. Jak żaby w Egipcie wtargnie do komnat królów. Ostrze miecza jest też skierowane przeciw ich bramom, wszystkim bramom (Księga Ezechiela 21:15), a więc przeciw wszystkiemu, czemu ufali, że odgrodzi ich od niebezpieczeństwa i zapewni im ochronę. Potężne bramy, nawet bramy z brązu, nie obronią przed sądem Boga.

Kiedy miecz jest wymierzony w grzeszników, dzieją się dwie rzeczy. Najpierw spodziewają się najgorszego, ich serca słabną i nie potrafią stawić oporu. Potem najgorsze rzeczywiście się dzieje. Ich opór niczego nie zmienia i dochodzi do ich zguby. Nie musimy jednak śledzić każdego kierunku, w którym zwraca się miecz, bo otrzymał ogólny rozkaz, by iść, dokądkolwiek zostanie skierowany (Księga Ezechiela 21:16). Idź w tę albo w tamtą stronę, w prawo albo w lewo — miecz znajdzie winnych, bo nikt nie jest bez winy. Ma też nad nimi władzę, bo nikt nie jest wolny od kary. Dokądkolwiek się zwróci, musi iść dalej, niczym miecz Jonatana, który wrócił z bitwy obciążony krwią (Druga Księga Samuela 1:22).

Świat jest tak pełen niegodziwych ludzi, że dokądkolwiek dotrą sądy Boga, znajdą tam dość pracy. Na ziemi nigdy nie zabraknie paliwa dla tego ognia. Bóg ma tak wiele sposobów karania grzeszników, że miecz Jego sprawiedliwości wciąż obraca się na wszystkie strony, jak wtedy, gdy po raz pierwszy błyskał w ręku cherubów (Księga Rodzaju 3:24).

Przejdźmy teraz do natury tego miecza i jego znaczenia dla ludu Boga. Ma on służyć karceniu. Dla innych jest mieczem, dla nich — berłem. Ta myśl niesie pociechę nawet pośród tych przerażających słów, choć została wyrażona dość niejasno. Lud Boga zaczyna się obawiać, że miecz nie zważa na to, iż ma być tylko berłem. Boją się, że wpadnie w taką furię, iż zapomni o wyznaczonych granicach i stanie się prawdziwym mieczem wymierzonym nawet w lud Boga. Martwią się, że miecz Chaldejczyków, będący berłem gniewu Boga, wzgardzi tym, że nazwano go berłem, i stanie się jak siekiera, która chełpi się przed tym, kto nią rąbie, albo jak laska, która udaje coś więcej niż kawałek drewna (Księga Izajasza 10:15).

Można też rozumieć te słowa tak: „A jeśli miecz wzgardzi nawet berłem?”. Innymi słowy, a jeśli sprawi, że wcześniejsze kary, takie jak najazd Sennacheryba, okażą się małe w porównaniu z tym, co nadejdzie? A jeśli nie będzie już karcącym berłem, lecz niszczącym mieczem, który doszczętnie zgładzi wspólnotę i naród? Tego zaczyna obawiać się nieliczna grupa rozważnych, lecz pełnych lęku ludzi.

Kiedy grożące sądy są blisko, mądrze jest rozważyć najgorszy możliwy obrót spraw, by się na niego przygotować. A jeśli miecz wzgardzi plemieniem lub berłem, czyli Judą i rodem Dawida, jak sądzą niektórzy, rozumiejąc w ten sposób użyte tu słowo? A jeśli jego celem okaże się upadek samej władzy? Nawet wtedy Pan pozostaje sprawiedliwy i nadal będzie łaskawy.

Obawy te rozwiewa jednak zapewnienie, że tak się nie stanie. Miecz nie zapomni, czym jest, ani w jakim celu został posłany. To próba i nic więcej. Ten, który go posyła, posługuje się nim według własnej woli i sam wyznacza mu granice. Tutaj zatrzymają się jego dumne fale. Dla ludu Boga jest to pociechą, gdy szerzą się Jego sądy, a serca napełnia lęk. Cokolwiek te sądy oznaczają dla innych, dla ludu Boga są jedynie próbą. A gdy ludzie przejdą przez próbę, okażą się jak złoto, a próba ich wiary ją umocni.

Prorok i lud mają również pokazać, jak głęboko poruszają ich te sądy. Prorok ma ostrzegać przed nimi z całą powagą. Ma wołać: „Miecz! Miecz!” (Księga Ezechiela 21:9). Nie powinien szukać wyszukanych słów ani błyskotliwych zwrotów. Gdy płonie miasto, nikt nie ogłasza tego uprzejmie. Ludzie wołają z przerażeniem: „Pożar! Pożar!”. Tak więc prorok ma wołać: „Miecz! Miecz!”. O mieczu ma też mówić wciąż na nowo — po raz trzeci w swoim proroctwie (Księga Ezechiela 21:14). Bóg przemawia raz, a potem drugi i trzeci. Dobrze by było, gdyby ludzie słuchali nawet wtedy. W Bożej opatrzności ostrzeżenie miało powrócić po raz trzeci, bo trzeci najazd Nabuchodonozora na Jerozolimę miał ostatecznie doprowadzić do jej upadku. Zguba nadchodzi krok po kroku, aż w końcu dosięga buntowniczego ludu z całą mocą.

Na tym jednak nie koniec. Prorok nie ma jedynie występować w roli herolda ogłaszającego wojnę i wciąż wołającego: „Miecz! Miecz!”. Ma także krzyczeć i zawodzić (Księga Ezechiela 21:12). Ma głęboko opłakiwać spustoszenie, które sprowadzi miecz, jak ktoś, kto naprawdę współodczuwa ból tych, którzy cierpią. Ma też ponownie prorokować i uderzać dłońmi o siebie (Księga Ezechiela 21:14), załamywać ręce z żalu albo klaskać z przerażenia na widok nagłego i surowego sądu. Ma uderzać dłońmi o siebie, bo Bóg również mówi: „Uderzę dłońmi o siebie” (Księga Ezechiela 21:17). Bóg z całą powagą ogłasza ten wyrok, więc prorok również ma z powagą go obwieszczać.

Gest, w którym Bóg uderza dłońmi, podobnie jak prorok, ukazuje święte oburzenie z powodu ich grzechu, który był w istocie wstrząsający. Gdy Balak rozgniewał się na Balaama, również uderzył dłońmi (Księga Liczb 24:10). Bóg i Jego słudzy słusznie gniewają się na tych, którzy mogli zostać ocaleni, a jednak wybierają zgubę. Niektórzy rozumieją ten gest jako wyraz triumfu i radości: Bóg oznajmia, że uwolni się od swoich wrogów (Księga Izajasza 1:24) i będzie się śmiał z ich nieszczęścia (Księga Przysłów 1:26). Jeśli tak, oznacza to, że gniew Boga zostanie zaspokojony: Jego wyrok nie tylko się dopełni, lecz także przyniesie Mu zadowolenie. Słowa te zostają potwierdzone z pełną powagą i mocą: Ja, Pan, przemówiłem. Powiedział i sprawi, że to się stanie. Powiedział i nie cofnie swoich słów. Powiedział, a nikt nie może ich podważyć.

Lud również powinien z całą powagą stawić czoła tym sądom. Myśl ta pojawia się w pytaniu: czy mamy się więc weselić? (Księga Ezechiela 21:10). Skoro Bóg dobył miecza, a prorok wzdycha i woła, jak można się radować? Prorok zdaje się uzasadniać swój smutek podobnie jak Nehemiasz, który wskazywał na ruinę miasta (Księga Nehemiasza 2:3). Zanim pozwolimy sobie na radość, powinniśmy się zastanowić, czy w ogóle wypada się radować.

Czy mamy się weselić, skoro jesteśmy skazani na miecz i trwamy pod gniewem oraz przekleństwem Boga? Czy mamy świętować jak inni, skoro odwróciliśmy się od naszego Boga? (Księga Ozeasza 9:1). Czy mamy się radować, gdy ręka Boga jest przeciwko nam, Jego sądy spadają na kraj, a On wzywa nas do płaczu i żałoby? (Księga Izajasza 22:11; Księga Izajasza 22:13). Czy mamy się weselić jak król i Haman, gdy wspólnota jest w ucisku (Księga Estery 3:15), zamiast boleć nad niedolą Józefa? (Księga Amosa 6:6).