Księga Ezechiela 20:33 – znaczenie i zastosowanie

Plan, który teraz dojrzewał wśród izraelskich starszyzn, zakładał, że skoro lud jest rozproszony pośród narodów, powinien porzucić swoją odrębną tożsamość i upodobnić się do otaczających go ludzi. Bóg zapowiedział już, że ten plan się nie powiedzie (Księga Ezechiela 20:32). Teraz wyjaśnia, jak go powstrzyma.

Izraelici chcieli, by ich rodziny zlały się z rodzinami innych krajów. Ostatecznie jednak niegodziwi Izraelici, nawet po tym, jak poszli na kompromisy, nie podzielą dobrobytu tych narodów. Zostaną za to odłączeni na zagładę. Bałwochwalczy Izraelici, którzy odwrócili się od Boga, zostaną ukarani wcześniej i surowiej niż bałwochwalczy Babilończycy, którzy nigdy nie poznali drogi sprawiedliwości. Powinniśmy czytać te słowa z bojaźnią. Wyrok zostaje przypieczętowany przysięgą, której nie można cofnąć: „Jak żyję — mówi Wszechmocny Pan — tak właśnie z wami postąpię”.

Myśleli, że dzięki chwiejności między dwiema lojalnościami zyskają przyjaźń zarówno Jerozolimy, jak i Babilonu. Bóg mówi jednak, że żadne z tych miejsc nie będzie dla nich schronieniem. Nie ochroni ich Babilon ani żaden z krajów narodów. Bóg cofnie przed nimi swoją ochronę, a wtedy nie osłoni ich żaden władca, żaden lud ani żadne miejsce. Bóg był niegdyś Królem Izraela. Gdyby Izraelici pozostali Mu wierni, rządziłby nimi z łagodną troską i dla ich dobra. Teraz jednak mówi: „Będę nad wami królował mocną ręką i z wylewem zapalczywości” (Księga Ezechiela 20:33). Ta sama moc, która miała ich strzec, zostanie użyta, by ich zniszczyć.

Nie można uciec spod władzy Boga. Będzie rządził albo złotym berłem łaski, albo żelazną rózgą sądu. Ci, którzy nie poddadzą się władzy Jego łaski, odczują ciężar Jego gniewu. Gdy Bóg będzie na nich rozgniewany, mogą sądzić, że znikną w tłumie narodów, pośród których zostali rozproszeni. Spotka ich jednak rozczarowanie. Bóg mówi: „Zgromadzę was z krajów, pośród których jesteście rozproszeni” (Księga Ezechiela 20:34). Jak buntownicy ścigani po bitwie, będą tropieni w każdym miejscu, w którym próbowali się ukryć, a potem zostaną zebrani, by stanąć przed mieczem sprawiedliwości.

Zostaną zaprowadzeni na „pustynię narodów” (Księga Ezechiela 20:35). Może chodzić o Babilon, który gdzie indziej nazwano pustkowiem (Księga Ezechiela 19:13) i „pustynią nad morzem” (Księga Izajasza 21:1). Może też chodzić o inne miejsce, które, choć pełne ludzi, będzie się im wydawało pustkowiem. Tam Bóg rozprawi się z nimi twarzą w twarz, tak jak rozprawił się z ich ojcami na pustyni egipskiej (Księga Ezechiela 20:36). Tam polegną, a Bóg przysięgnie, że nigdy nie powrócą do Kanaanu, tak jak przysiągł ich ojcom, że nie wejdą do tej ziemi. Za złamanie Jego prawa ukarze ich z tą samą grozą i majestatem, które towarzyszyły nadaniu prawa na Synaju.

Bóg ma słuszne powody, by wystąpić przeciwko tym, którzy się od Niego odwracają, i znajdzie właściwy czas oraz miejsce, by się z nimi rozprawić. Nawet pośród narodów potrafi stworzyć pustynię w tym celu. Izrael nie będzie dla nich lepszym schronieniem niż Babilon. Przynależność do ludu Boga nie pomoże im w przyszłym życiu bardziej niż zgoda z bałwochwalcami pomaga im w życiu obecnym. Nie staną w zgromadzeniu sprawiedliwych, tak jak nie mogli odnaleźć się wśród złoczyńców.

Nadchodzi dzień, gdy Bóg wyraźnie oddzieli to, co cenne, od tego, co bezwartościowe. Sprawi, że przejdą pod laską, jak pasterz liczy i oznacza swoje owce, gdy składa dziesięcinę (Księga Kapłańska 27:32), aby rozpoznać, które należą do Niego. Będzie uważnie przyglądał się każdemu z osobna i wprowadzi ich w więź przymierza (Księga Ezechiela 20:37). Oznacza to, że podda ich próbie i osądzi według warunków przymierza, ukazując różnicę między błogosławionymi a przeklętymi. Możliwe też, że chodzi tu o tych, którzy się opamiętali i zmienili swoje postępowanie. Bóg podda ich próbie, sprowadzając na nich cierpienie, wyprowadzi z niego dobro, a potem przywróci ich do więzi przymierza. Ponownie będzie ich Bogiem przymierza i znów uczyni ich dziedzicami obietnicy.

Oddzieli spośród nich niegodziwych (Księga Ezechiela 20:38). Mówi: „Usunę spośród was buntowników — tych, którzy byli dla was źródłem smutku i hańby oraz sprowadzili na was wszystkie te nieszczęścia przez swój bunt”. Sąd Boga ich dosięgnie, a nazywanie siebie Izraelitami ich nie ocali. Zostaną wyprowadzeni z krajów, w których żyli jako przybysze, lecz nie znajdą tam wytchnienia, na które liczyli. Nie wejdą do ziemi Izraela i nie zaznają odpoczynku, który Bóg obiecał swojemu ludowi. Bogobojni mogą doświadczać tych samych doczesnych trudności co niegodziwi, ale niegodziwi nie będą mieć udziału w niebiańskim Kanaanie razem z bogobojnymi. Częścią tego błogosławieństwa będzie oddzielenie chwastów od pszenicy i plew od ziarna (Księga Ezechiela 13:9).

Ci bałwochwalcy z domu Izraela próbowali oddawać cześć zarówno Bogu, jak i swoim bożkom, sądząc, że mogą zadowolić jednych i Drugiego. Bóg stanowczo odrzuca takie postępowanie w tym wersecie (Księga Ezechiela 20:39), podobnie jak Eliasz, który powiedział: „Jeśli Pan jest Bogiem, idźcie za Nim, a jeśli Baal, idźcie za Baalem”. Jeśli chcieli służyć swoim bożkom, mogli to robić i ponieść tego konsekwencje. Nie powinni jednak udawać, że należą do Boga ani twierdzić, że oddają Mu cześć, skoro swoimi darami składanymi na Jego ołtarzu bezcześcili Jego święte imię. Sądy dotykające ducha najtrudniej znieść.

Wobec tych, którzy chcieli dzielić lojalność między Boga Izraela a bogów narodów, zapowiedziano tu dwa takie sądy. Po pierwsze, zostaną wydani na służbę swoim bożkom. Bóg mówi do nich z gorzką ironią: „Skoro nie chcecie Mnie słuchać, idźcie i służcie swoim bożkom. Zróbcie to teraz, jeśli sądzicie, że wam to pomoże, i róbcie tak dalej”. Będą trwać na tej drodze. Efraim związał się z bożkami, więc niech już tak zostanie. Niech postępuje po swojemu i przekona się, co ostatecznie zyska. Ci, którzy sądzą, że grzech przyniesie im korzyść, w końcu odkryją, że sami stali się jego niewolnikami.

Po drugie, zostaną odsunięci od służby Bogu i od wspólnoty z Nim. „Nie będziecie bezcześcić mojego świętego imienia pustymi ofiarami” (Księga Izajasza 1:11). Przynosili dary własnymi rękami, jakby oddawali Bogu cześć, lecz w sercach nosili również bożki. W ten sposób tylko Go bezcześcili, a On nie będzie już na to pozwalał (Księga Amosa 5:21; Księga Amosa 5:22). Ci, którzy bezczeszczą dom Boga, słusznie zostają do niego niedopuszczeni.

Bóg ponownie oddzieli ich dla siebie. W miłosierdziu zgromadzi ich z krajów, pośród których zostali rozproszeni, a oni staną się przykładem Jego miłosierdzia. Upartych i niepokutujących zgromadził jako naczynia gniewu (Księga Ezechiela 20:41).

Żaden z klejnotów Boga nie zaginie pośród śmieci tego świata.

Bóg sprowadzi ich z powrotem do ziemi Izraela, którą obiecał ich ojcom. Utrata tej ziemi nie unieważnia ich prawa do niej. Nadal jest to ziemia Izraela i Bóg bezpiecznie ich tam sprowadzi (Księga Ezechiela 20:42).

Przywróci też pośród nich oddawanie Mu czci. Ustanowi swoje sanktuarium na świętej górze, nazwanej tu wysoką górą Izraela. Góra Syjon nie należała do najwyższych gór, lecz znajdująca się tam świątynia była jednym z największych zaszczytów Izraela. Ci, którzy zachowali wierność i nie chcieli służyć bożkom w obcych krajach, powrócą do błogosławieństwa i będą oddawać cześć prawdziwemu Bogu we własnej ziemi. Wszyscy, którzy będą w tej ziemi, będą Mi służyć. Pokazuje to, że prawdziwym szczęściem ludu i pewnym znakiem jego pomyślności jest coraz silniejsze pragnienie służenia Bogu.

Bóg zakazał bałwochwalcom przynoszenia darów do Jego ołtarza, teraz jednak zażąda od tych ludzi ofiar i pierwocin oraz je przyjmie (Księga Ezechiela 20:40). Nie przyjmuje tego, czego sam nie nakazał, lecz cieszy się tym, co jest czynione zgodnie z Jego przykazaniami. Przyjmie ich wraz z miłą wonią ich ofiar, która będzie dla Niego przyjemnym odpoczynkiem (Księga Ezechiela 20:41), ponieważ ich cześć będzie Mu naprawdę miła. Obłudnym czcicielom mówi natomiast: „Nie będę przyjmował woni waszych ofiar” podczas uroczystych zgromadzeń.

Da im także prawdziwą skruchę za grzechy (Księga Ezechiela 20:43). Gdy zobaczą, jak łaskawie Bóg ich potraktował, Jego dobroć skłoni ich do pokory i zawstydzi ich świadomość, jak źle postępowali z tak dobrym Bogiem. Tam, na mojej świętej górze, gdy znów będziecie korzystać z jej błogosławieństw, przypomnicie sobie, jak się skalaliście. Im bliżej jesteśmy świętości Boga, tym wyraźniej widzimy odrażający charakter grzechu. Tam będziecie sobą gardzić. Prawdziwa skrucha ewangeliczna sprawia, że ludzie brzydzą się swoimi grzechami i uniżają się, jak uczynił Hiob (Księga Hioba 42:5–6).

Da im także poznać siebie. Z własnego doświadczenia przekonają się, że jest Panem, Bogiem potężnym i pełnym dobroci, życzliwym wobec swojego ludu i wiernym przymierzu, czyli wiążącej Go z nimi obietnicy. Każde dobro, które otrzymujemy od Boga, powinno prowadzić nas do głębszego poznania Go.

Uczyni to wszystko ze względu na swoje imię, choć na to nie zasługują i postępowali źle (Księga Ezechiela 20:44). Działał wraz z nimi, to znaczy dla nich i na ich korzyść, a także przez ich własne starania, bo robili, co mogli. Uczynił to wyłącznie ze względu na swoje imię. Powody tego działania wynikały tylko z Niego samego. Gdyby potraktował ich stosownie do ich niegodziwego postępowania i zepsutych czynów, nawet lepszą i bardziej prawą część domu Izraela pozostawiłby rozproszoną i zagubioną wraz z resztą.

Odzyskał ich i przywrócił do dawnego stanu ze względu na swoje imię — nie tylko po to, by nie zostało zbezczeszczone (Księga Ezechiela 20:14), lecz także by okazał się święty pośród narodów (Księga Ezechiela 20:41), czyli by dać poznać swoją świętość. Dziełem Boga jest otoczyć chwałą własne imię. Czyni dobro swojemu ludowi, aby Go za to chwalono, aby pokazał, że przebacza grzechy i dotrzymuje obietnic, a także aby zauważyli Go sąsiedzi Izraela, tak jak wtedy, gdy odmienił los Syjonu (Księga Psalmów 126:3). Wtedy narody mówiły: „Pan uczynił dla nich wielkie rzeczy”.