Księga Ezechiela 20:1 – znaczenie i zastosowanie

Oto okoliczności, w których zostało przekazane proroctwo z tego rozdziału. Proroctwo z rozdziału 18 było odpowiedzią na pełne pychy skargi ludu przeciwko Bogu. Tym razem odpowiedź wywołały fałszywe, podyktowane własnym interesem prośby o wskazówki. Każdy rodzaj grzechu otrzymuje osobną odpowiedź. Proroctwo zostało dokładnie datowane: przypada na siódmy rok niewoli, około dwóch lat po tym, jak Ezechiel zaczął prorokować.

Bóg chciał, by lud pamiętał, jak długo trwa wygnanie, i widział, że kolejne lata powoli przybliżają go do wybawienia. Niektórzy starsi Izraela, przywódcy spośród ludu, przyszli, by zasięgnąć rady Pana. Nie wygląda na to, by przychodzili regularnie, jak w Księdze Ezechiela 8:1. Tym razem przybyli w szczególnej sytuacji i z konkretną sprawą. Nie wiadomo, czy byli już na wygnaniu, czy też przyjechali z Jerozolimy do Babilonu w interesach. Z Księgi Ezechiela 20:32 wynika jednak, że mogli pytać, czy jako jeńcy przebywający daleko od swojej ziemi, bez świątyni ani synagogi, mogą przyłączyć się do kultu babilońskich władców, by zyskać ich przychylność i żyć jak miejscowi czczący bożki.

Być może próbowali przedstawić sprawę w jak najłagodniejszym świetle, podobnie jak Naaman, który prosił Elizeusza o zgodę na pokłon w świątyni Rimmona, chcąc okazać uprzejmość królowi. Są jednak powody, by sądzić, że właśnie tego naprawdę pragnęli. Serca tych, którzy proszą Boga o pozwolenie na dalsze grzeszenie, są naprawdę zatwardziałe, zwłaszcza gdy już cierpią z powodu tego grzechu. Przyszli i usiedli przed prorokiem z wielkim szacunkiem, okazując na zewnątrz pobożność, podobnie jak w Księdze Ezechiela 33:31.

Muszą usłyszeć następujące przesłanie. Po pierwsze, muszą wiedzieć, że Bóg jest na nich rozgniewany. Uważa za zniewagę to, że przychodzą do Niego z pytaniami, choć są zdecydowani trwać w grzechu. Pan Bóg oświadcza, że nie pozwoli, by się Go radzili (Księga Ezechiela 20:3). Ich pozorna pobożność nie zyska im przychylności Boga ani nie przyniesie im żadnej korzyści. Bóg nie wysłucha ich pytań ani nie udzieli im pocieszającej odpowiedzi. Obłudne oddawanie Mu czci nie sprawia Mu przyjemności, lecz jedynie Go rozgniewuje.

Po drugie, muszą wiedzieć, że gniew Boga jest uzasadniony (Księga Ezechiela 20:4). Powtórzone pytanie, czy syn człowieczy ma ich osądzić, oznacza, że Ezechiel nie powinien występować w ich obronie jako pomocnik czy orędownik, lecz ogłosić im wyrok Boga. Bóg powierzył mu odpowiedzialność za ten lud, dlatego ma przekazać mu Boże sądy. Ma również uświadomić ludziom grzechy ich ojców. Wcześniej miał wskazać im ich własne grzechy (Księga Ezechiela 16:2). Ich własna wina wystarczała, by usprawiedliwić surowe postępowanie Boga, ale usłyszenie o grzechach ojców także mogło im pomóc. Zobaczyliby wtedy, jak słuszne było to, że Bóg w końcu położył kres istnieniu ludu, który prowokował Go od samego początku.