Księga Ezechiela 20:5 – znaczenie i zastosowanie

Dzieje niewdzięczności i buntu Izraela zaczynają się u zarania jego narodowej historii. Pod tym względem przypominają smutną historię całej ludzkości, która odwróciła się od swojego Stwórcy. Gdy czytamy o stworzeniu naszych pierwszych rodziców, od razu dowiadujemy się także o ich buncie. Podobnie Izrael, lud powołany do tego, by reprezentować ludzkość w jej relacji z Bogiem, od początku postępował w ten sposób.

Oto łaskawy zamysł Boga wobec Izraela, gdy lud ten przebywał w Egipcie i był niewolnikiem faraona. Niech będzie on głoszony i zapisany na wieczną chwałę darmowej łaski: Bóg wybrał Izraela, aby ten stał się Jego ludem, choć jego położenie było złe, a jego postępowanie jeszcze gorsze. Wybrał potomków Jakuba, który zmagał się z Bogiem, aby dochować przysięgi złożonej ich ojcom (Księga Powtórzonego Prawa 7:7–8). Dał im się także poznać pod imieniem Jahwe, które było dla nich nowe (Księga Wyjścia 6:3), gdy niewola niemal wymazała ich znajomość Boga.

Pokazuje to, że pierwszym krokiem ku naszemu dobru jest objawienie się nam Boga. Bez względu na to, jak daleko od Niego jesteśmy i jak wielkie są nasze trudności, Bóg, który dał się poznać Izraelowi w Egipcie, nadal może nas odnaleźć i okazać nam przychylność. Zawarł z nimi przymierze, zobowiązując się uroczyście, że będzie ich Bogiem. Podniósł rękę i przysiągł im: „Ja jestem Pan, wasz Bóg”. Oznaczało to, że mieli oddawać Mu cześć i szukać u Niego dobra. Obiecał wyprowadzić ich z Egiptu i dotrzymał słowa. Wyciągnął rękę, czyli okazał potężną moc, by wybawić ich silnym ramieniem (Księga Psalmów 136:12).

Obiecał również wprowadzić ich do wybranej dla nich ziemi Kanaan, krainy niczym drugi Eden, chluby wszystkich ziem. Była piękna dzięki klimatowi, żyznej glebie, urokliwemu położeniu i ogólnemu wdziękowi (Księga Powtórzonego Prawa 8:7; 11:12). Jednak jeszcze większą chwałę nadał jej Bóg, ustanawiając tam swoje sanktuarium, święte miejsce pośród swojego ludu.

W tamtym czasie Bóg dał im także sprawiedliwe przykazania i łagodne warunki przymierza. Najpierw powiedział, czego mogą oczekiwać od Niego, a potem — czego On oczekuje od nich. Wymaganie było proste: każdy miał odrzucić czczone bożki i przestać kalać się bożkami Egiptu (Księga Ezechiela 20:7). Wielu Izraelitów było do nich przywiązanych, co później potwierdziła historia złotego cielca. Słuszne było, aby ludzie uwolnieni z egipskiej niewoli porzucili również egipskie bałwochwalstwo, zwłaszcza że Bóg osądził bogów Egiptu i okazał nad nimi swoją moc (Księga Liczb 33:4).

Można by sądzić, że odczuwali głęboką niechęć do bogów Egiptu, skoro Egipt był dla nich domem niewoli. A jednak wciąż potrzebowali tego ostrzeżenia. Bóg poparł je mocnym uzasadnieniem: „Ja jestem Pan, wasz Bóg”, co znaczyło: nie potrzebuję żadnego pomocnika i nie pozwolę, by ktokolwiek rywalizował ze Mną.

Izraelici nieposłusznie postąpili w sposób nierozumny i haniebny. Zbuntowali się przeciw Bogu nie tylko przez odrzucenie Jego przykazań, lecz także przez całkowite zerwanie z Nim więzi. Zachowywali się tak, jakby mogli czcić dowolnego boga. Nawet gdy Bóg przyszedł, aby ich wybawić, i posłał w tym celu Mojżesza, nie chcieli porzucić egipskich bożków. Być może dlatego później tak ciepło wspominali cebulę z Egiptu (Księga Liczb 11:5), skoro Egipcjanie czcili między innymi także cebulę.

Zadziwiające, że wszystkie plagi egipskie nie wyleczyły ich z zamiłowania do egipskich bożków. Dlatego Bóg powiedział, że wyleje na nich swój gniew, gdy będą jeszcze w Egipcie. Miałby pełne prawo powiedzieć: „Niech zginą razem z Egipcjanami”. Tym wyraźniej jaśnieje dobroć Boga. Był gotów dokonać dla nich tak wielkiego wybawienia, choć widział, że sami zmierzają ku zagładzie. Mojżesz słusznie im powiedział: „Nie z powodu waszej sprawiedliwości” (Księga Powtórzonego Prawa 9:4–5).

Mimo to Bóg w cudowny sposób ich wybawił. Zmarnowali już szansę na przychylność, gdy ją im oferowano, a kiedy Bóg chciał ich uzdrowić, ich grzech ujawnił się jeszcze wyraźniej (Księga Ozeasza 7:1). Jednak miłosierdzie zatriumfowało nad sądem, a Bóg działał ze względu na swoje imię (Księga Ezechiela 20:9). Gdy nie było w nas niczego, co mogłoby dać Mu powód, by nam błogosławić, znalazł ten powód w sobie. Dał się poznać przed innymi narodami, polecając Mojżeszowi otwarcie powiedzieć faraonowi: „Izrael jest moim synem, moim pierworodnym. Wypuść go, aby mógł Mi służyć”.

Gdyby Bóg pozwolił im zginąć za ich niegodziwość, Egipcjanie obwinialiby Go o ich śmierć. Jego imię zostałoby znieważone, a do tego nigdy nie wolno dopuścić. Imię Boga ma być uświęcone i tak się stanie. Jego lud może być zepsuty, ale Kościół pozostaje bezpieczny, bo Bóg strzeże własnej czci.