Księga Ezechiela 20:27 – znaczenie i zastosowanie

Prorok wraca do opowieści o buntach Izraela, by pogłębić ich wstyd i wyraźniej ukazać ich winę. Mówi, że Izraelici nadal grzeszyli, gdy już osiedlili się w Kanaanie. Bóg wielokrotnie ich ostrzegał, a oni wciąż Go obrażali i powtarzali ten sam grzech przeciwko Niemu (Księga Ezechiela 20:27). To poważna sprawa, gdy ludzie nie chcą wyciągnąć wniosków ze szkód, jakie grzech wyrządził wcześniej innym. Taka postawa sama w sobie jest formą bluźnierstwa, ponieważ traktuje sądy Boże tak, jakby nie miały żadnego znaczenia.

Bóg dotrzymał obietnicy i wprowadził Izraelitów do ziemi, którą przysiągł im dać. Ich niewiara i nieposłuszeństwo opóźniły spełnienie tej obietnicy, ale jej nie unieważniły. Niejednokrotnie na pustyni byli o krok od zagłady, a mimo to ostatecznie dotarli do Kanaanu. Także lud Boży dochodzi do nieba przez wiele niebezpieczeństw, bo jego grzechy i grzeszne serce są tak silne. To cud miłosierdzia, że w końcu zostaje zbawiony.

Izraelici złamali jednak Boże przykazanie, oddając się haniebnemu kultowi bożków. Bóg nakazał im zniszczyć wszelkie ślady bałwochwalstwa, aby nie ulegli pokusie odwrócenia się od Jego świątyni. Zamiast tego przywiązali się do tych miejsc. Na każdym wysokim wzgórzu i pod każdym rozłożystym drzewem składali ofiary, jakby te miejsca nadawały się do oddawania czci Bogu. Składali to, co powinno być ofiarowane wyłącznie na Bożym ołtarzu, i w ten sposób bardzo Go znieważali (Księga Ezechiela 20:28). Ich ofiary wiele ich kosztowały, ale ponieważ składali je w niewłaściwym miejscu i w niewłaściwy sposób, stały się obrzydliwością dla Pana.

Robili to mimo licznych ostrzeżeń (Księga Ezechiela 20:29). Bóg przemawiał do nich przez swoich proroków i skłaniał ich do zastanowienia się, dokąd zmierzają i co robią. Pytał ich w istocie, co takiego pociągającego widzą na tych wyżynach, że porzucają kult, którego On od nich wymaga. Miejsca te miały pogańskie pochodzenie, a składane tam ofiary w rzeczywistości były składane demonom, nie Bogu (Księga Powtórzonego Prawa 32:17). Dlaczego Izraelici mieliby porzucać źródło życia dla popękanych cystern i wybierać to, czego Bóg zakazuje, zamiast tego, co nakazuje i przyjmuje?

Nazwa Bama, oznaczająca „wyżynę”, jednak się utrzymała. Izraelici trzymali się własnej drogi bez względu na to, co mówili Bóg i Jego prorocy. Byli przywiązani do swoich wyżyn, a nawet za panowania najlepszych królów nie usunięto ich całkowicie. Grzech i grzesznika trudno od siebie oddzielić.

To samo uparte przywiązanie do bałwochwalstwa panowało także w następnym pokoleniu (Księga Ezechiela 20:30). Ezechiel ma zapytać obecny dom Izraela, wśród którego starszych niektórzy siedzieli przed nim, czy są tak samo skalani jak ich ojcowie. Po tym wszystkim, co Bóg powiedział przez wielu proroków, i po tym, co uczynił, wielokrotnie ich karząc, czy nadal nie usłuchają ostrzeżenia? Czy wciąż będą popełniać te same odrażające grzechy co ich ojcowie? Uparcie wracali do dawnych grzechów. Składali dary na wyżynach i przeprowadzali swoich synów przez ogień, czy to w czynach, czy w pragnieniach i zamiarach. W ten sposób aż do tamtego dnia nadal oddawali się bałwochwalstwu.

Wydaje się, że ci starsi planowali jakiś kompromis z okolicznymi narodami. Chcieli zachować w sercach Boga Izraela, a zarazem kłaniać się bogom ludów, wśród których mieszkali, licząc na lepsze traktowanie i większe bezpieczeństwo. Bóg poleca prorokowi ostrzec ich, że niczego nie zyskają ani w jeden, ani w drugi sposób.

Nie skorzystają na tym, że będą po kryjomu prosić proroków Pana o wskazówki, ponieważ Bóg odmawia odpowiedzi tym, którzy wciąż są przywiązani do bożków (Księga Ezechiela 20:31). Mówi jasno, przysięgając na swoje życie, że nie odpowie na ich pytania. Powiedział to już wcześniej, a teraz powtarza, bo jego decyzja jest słuszna i ostateczna. Nie mogą sobie wyobrażać, że ich pytania oddają Mu cześć ani że mogą oczekiwać od Niego pokoju, dopóki pozostają w zmowie ze swoimi bożkami. Religia nie przynosi prawdziwej korzyści, jeśli serce nie jest całkowicie szczere. Bez wewnętrznej uczciwości wobec Boga nie ma w oddawaniu Mu czci słodkiej więzi z Nim.

Nie skorzystają też na zewnętrznym upodobnieniu się do praktyk swoich sąsiadów (Księga Ezechiela 20:32). To, co w trudnych czasach wydawało im się sprytną polityką, w niczym im nie pomoże. Mogli rozumować tak: „Będziemy jak poganie. Przyłączymy się do nich i będziemy oddawać cześć ich bogom, choć tak naprawdę w nich nie wierzymy. Wtedy zostaniemy uznani za jedną z miejscowych rodzin, a ludzie zapomną, że jesteśmy Żydami”. Bóg mówi jednak, że ten plan się nie powiedzie. Sąsiedzi mogą odmówić im udziału w swoim kulcie, a jeśli na to pozwolą, mogą przez to jeszcze gorzej o nich myśleć. Uznają ich za fałszywych i niegodnych zaufania, bo okazali się niewierni własnemu Bogu i nieuczciwi wobec innych. Grzeszny kompromis niczego nie przynosi, a światowe plany obłudników nie zapewnią im pomocy.

Tylko prawość i uczciwość mogą chronić ludzi oraz zjednywać im uznanie Boga i innych. Uczciwe, prawe życie daje człowiekowi prawdziwą siłę i poważanie. Bóg ceni taki charakter, a ludzie także go szanują.