Księga Ezechiela 16:60 – znaczenie i zastosowanie

Na zakończenie tego rozdziału, po zawstydzającym ujawnieniu grzechu i straszliwym ostrzeżeniu przed sądem, pojawia się jeszcze obietnica miłosierdzia dla tych, którzy przyjdą później. Przypomina ona obietnicę, którą Bóg złożył po swoim gniewie na lud, który opuścił Egipt: jego dzieci miały mimo wszystko wejść do ziemi. Niektórzy uważają, że słowa o Sodomie i Samarii oraz o Jerozolimie wraz z nimi także należy rozumieć jako obietnicę. Jeśli Sodomę pojmuje się tak, jak Grocjusz i niektórzy żydowscy pisarze, czyli jako Moabitów i Ammonitów, potomków Lota, który niegdyś mieszkał w Sodomie, to ich wygnańców później sprowadzono z powrotem, podobnie jak wielu wygnańców z dziesięciu plemion i Judy (Księga Jeremiasza 48:47; Księga Jeremiasza 49:6).

Te końcowe wersety bez wątpienia zawierają wcześniejszą obietnicę. Wypełniła się ona częściowo, gdy skruszeni i odmienieni Żydzi wrócili z Babilonu. Jej pełne znaczenie miało się jednak ujawnić w czasach Ewangelii, gdy głoszenie wszystkim narodom, począwszy od Jerozolimy, wezwania do nawrócenia i przebaczenia grzechów przyniosło owoce. Najpierw warto zauważyć, od kogo zaczyna się to miłosierdzie: od samego Boga, który pamięta o swoim przymierzu z nimi (Księga Ezechiela 16:60). Choć bardzo Go obrazili i zdawało się, że pojednanie jest już niemożliwe, Bóg mówi, że przypomni sobie przymierze zawarte z nimi w młodości i je odnowi. Złamali przymierze (Księga Ezechiela 16:59), lecz Bóg o nim nie zapomni, a ono znów rozkwitnie.

To wielka pociecha dla nas. Bóg zechciał związać się z nami przymierzem, wiążącą obietnicą łaski, dlatego jego miłosierdzie jest pewne i trwałe (Księga Izajasza 55:3). Dopóki korzeń pozostaje w ziemi, jest nadzieja dla drzewa, nawet jeśli zostało ścięte. Gdy poczuje zapach wody, może znów wypuścić pędy. Nie czytamy, by oni przypomnieli Bogu o przymierzu. To On, z własnej, nieprzymuszonej przychylności, pamięta o nim, tak jak obiecał: wtedy przypomni sobie swoje przymierze (Księga Kapłańska 26:42). Ten, który poleca nam zawsze pamiętać o przymierzu, sam z pewnością o nim pamięta, a Jego słowo trwa na wieki, przez tysiąc pokoleń.

Następnie warto zauważyć, co przygotuje ich na przyjęcie tego miłosierdzia (Księga Ezechiela 16:61). Przypomną sobie swoje postępowanie, swoje złe drogi. Bóg sam przywoła je w ich pamięci i ukaże im je tak, by poczuli wstyd. Łaskawe działanie Boga w nas zaczyna się od Jego przychylności wobec nas i postępuje w ślad za nią. Gdy Bóg pamięta o swoim przymierzu, a naszych grzechów nie poczytuje nam za winę, prowadzi nas do tego, byśmy pamiętali o własnych grzechach. Kiedy uświadamiamy sobie, jak kręte i uparte były nasze drogi oraz jak postępowaliśmy wbrew Bogu, nie sposób nie odczuwać wstydu. A gdy zostajemy tak uniżeni, jesteśmy najlepiej przygotowani na pociechę płynącą z pewności przebaczenia i trwałego pokoju.

Miłosierdzie, które Bóg dla nich zachował, obejmuje przede wszystkim ponowne przyjęcie ich do przymierza z sobą. „Zawrę z tobą przymierze wieczne” (Księga Ezechiela 16:60). I ponownie: „Ustanowię z tobą moje przymierze” (Księga Ezechiela 16:62). Bóg odnowi przymierze i umocni je bardziej niż kiedykolwiek. Każdego, kto naprawdę żałuje za grzechy, pociesza to, że przymierze łaski jest tak ustanowione, iż każdy grzech nie wyklucza nas z przymierza. Nie można go zerwać tak, jak zrywa się ludzkie umowy.

Po drugie, Bóg włączy narody pogańskie do wspólnoty z nimi w Kościele (Księga Ezechiela 16:61). „Przyjmiesz swoje siostry” — okoliczne narody pogańskie, starsze i młodsze, większe i mniejsze. „Dam ci je za córki”. Ewangelia, słowo Pana wychodzące z Syjonu i Jerozolimy, da im fundament, będzie je karmić, pouczać i kształtować. W ten sposób okoliczne narody nazwą Jerozolimę matką, gdy Kościół będzie tam trwał, a także wyznają, że matką nas wszystkich jest Jerozolima w górze, która jest wolna (List do Galatów 4:26). Będą córkami, ale nie na mocy dawnego przymierza z Izraelem, które wyróżniało go jako naród, ani jako prozelici podlegający prawu ceremonialnemu. Staną się córkami jako nawróceni na wiarę chrześcijańską.

Słowa „nie na mocy twojego przymierza” mogą też znaczyć, że narody nie przyjdą na warunkach wyznaczonych przez Izrael, jak gdyby Izrael był zdobywcą narzucającym prawo jeńcom i poddanym. Niektórzy Żydzi o cielesnym usposobieniu spodziewali się właśnie takiej władzy nad narodami. Nie, narody staną się córkami Izraela na mocy przymierza Boga — przymierza łaski zawartego wspólnie z Żydami i poganami, jakby na mocy porozumienia trzech stron. Bóg będzie wspólnym Ojcem jednych i drugich, a oni staną się dla siebie nawzajem siostrami. Gdy Izrael je przyjmie, zawstydzi się własnych złych dróg, bo niegdyś naśladował pogan. Zawstydzi się stanąć przed poganinem, pamiętając, o ile gorzej sam postępował w czasie, gdy odwrócił się od Boga.

Owocem tego wszystkiego będzie przede wszystkim chwała Boga (Księga Ezechiela 16:62). Wtedy poznają, że On jest Panem. Ujawni się, że Bóg Izraela jest Panem, Bogiem potężnym i wiernym swojemu przymierzu. Poznają Go także ci, którzy żyli tak, jakby Go nie znali ani w Niego nie wierzyli. We wcześniejszych ostrzeżeniach słowa „poznacie, że Ja jestem Panem” oznaczały, że poznają Go ku własnej boleści. Tutaj oznaczają poznanie, które przyniesie im pociechę. To jedna z cennych obietnic nowego przymierza: wszyscy będą Go znać, od najmniejszego do największego.

Po drugie, zostaną jeszcze głębiej uniżeni wstydem z powodu grzechu (Księga Ezechiela 16:63). Przypomną sobie wszystko, co uczynili źle, i poczują jeszcze większy wstyd. Będą oskarżać samych siebie, uznając, że byli nierozumni, nieposłuszni, niewdzięczni i nie postępowali tak, jak powinni. Nie będą już otwierać ust, by sprzeciwiać się Bogu ani uskarżać się na Niego. Zamilkną i poddadzą się Mu ze wstydu. Ci, którzy naprawdę pamiętają swoje grzechy, naprawdę się ich wstydzą; a ci, którzy szczerze się ich wstydzą, mają mocny powód, by cierpliwie znosić swoje utrapienia i nie mówić przeciwko temu, co czyni Bóg.

Najbardziej uderza to, że wszystko to dzieje się wtedy, gdy Bóg mówi, że pojednał się z nimi (Księga Ezechiela 16:63). Prawdziwie skruszeni odczuwają jeszcze większy żal i wstyd, gdy wyraźniej dostrzegają, że Bóg się z nimi pojednał. Bóg jedna się z nami w Jezusie Chrystusie. On jest naszym pokojem, a przez swój krzyż przyniósł nam pojednanie. W Ewangelii Bóg przywraca świat do siebie. Ta prawda powinna głęboko poruszać nasze serca i prowadzić do pobożnego smutku z powodu grzechu.

To nawrócenie w odpowiedzi na bliskość królestwa niebieskiego. Syn marnotrawny, gdy otrzymał pocałunek będący zapewnieniem, że ojciec znów darzy go przychylnością, poczuł wstyd i uniżył się. Powiedział, że zgrzeszył przeciw niebu i wobec ojca. Im głębszy staje się nasz wstyd z powodu grzechu, gdy uświadamiamy sobie przebaczające miłosierdzie Boga, tym większa staje się też nasza pociecha w Bogu.