Księga Ezechiela 16:6 – znaczenie i zastosowanie

W tych wersetach widzimy, jak wiele Bóg uczynił dla narodu żydowskiego, stopniowo podnosząc go i prowadząc do miejsca zaszczytu. Najpierw ocalił go od zagłady, która groziła mu w Egipcie (Księga Ezechiela 16:6). Gdy Bóg przechodził obok, zobaczył go okrytego własną krwią, wzgardzonego, opuszczonego i niemal martwego, jak owcę przeznaczoną na rzeź. Wtedy powiedział: „Żyj”. Podarował im życie, gdy śmierć wydawała się nieunikniona, i już wcześniej postanowił ich ocalić.

Tak Bóg postępuje z tymi, których wybiera, by ich zbawić. Widzi ludzi odrzuconych, splugawionych i leżących we krwi, a jednak ma wobec nich dobre zamiary. Planuje dla nich życie, i to życie w obfitości. W łasce, która prowadzi do nawrócenia, czyli w łaskawym dziele Boga, przez które zwraca On grzesznika ku sobie, przemawia do duszy i mówi: „Żyj”.

Bóg spojrzał na nich także z dobrocią i czułą miłością. Nie tylko im współczuł, lecz pokochał ich, choć nie było w nich nic godnego miłości. „Nadszedł Twój czas, czas miłości” (Księga Ezechiela 16:8). To dobroć i miłość Boga, naszego Zbawiciela, sprawiły, że Chrystus przyszedł, by nas odkupić, a Duch został posłany, by nas uświęcać. Ta sama miłość wyprowadziła nas ze stanu naturalnego do stanu łaski. Był to prawdziwie czas miłości: miłości szczególnej, wybierającej, gdy Bóg okazał nam swoją miłość i pociągnął nasze serca ku sobie.

Bóg wziął ich również pod swoją opiekę. Słowa „rozpostarłem nad Tobą swój płaszcz” oznaczają, że osłonił ich i zakrył ich hańbę. Boaz uczynił to dla Rut na znak szczególnej przychylności, jaką chciał jej okazać (Księga Rut 3:9). Bóg otoczył Izrael swoją opieką, jak orzeł niesie młode na skrzydłach (Księga Powtórzonego Prawa 32:11-12). Gdy uznał ich za swój lud i posłał Mojżesza do Egiptu, by ich wyzwolił, rozpostarł nad nimi swoją ochronę.

Bóg usunął hańbę, która wiązała się z ich niewolą w Egipcie (Księga Ezechiela 16:9). Słowa „obmyłem Cię wodą” znaczą, że ich oczyścił, a namaszczenie oliwą — że uczynił ich pięknymi i godnymi przyjęcia. Cała hańba niewoli została zmyta, gdy z wielką mocą wyprowadził ich ku wolności dzieci Bożych. Gdy Bóg oznajmił, że Izrael jest Jego synem pierworodnym, i nakazał wypuścić swój lud, aby Mu służył, te słowa, potwierdzone licznymi cudami, zmyły ich krew. A gdy prowadził ich słupem obłoku i ognia, nadal otaczał ich swoją troską.

Bóg także pomnożył ich i ukształtował z nich lud. Wspomina się o tym, zanim mowa o rozpostarciu nad nimi płaszcza, ponieważ bardzo się rozmnożyli, gdy wciąż byli niewolnikami w Egipcie. Rozrastali się jak wiosenne kwiaty i stali się silni oraz liczni (Księga Wyjścia 1:7). Ich piersi nabrały kształtu, gdy uformowali się w odrębne plemiona, każde z własnymi przywódcami, a ich włosy urosły, gdy stali się liczni, choć wcześniej byli nieliczni i wzgardzeni.

Bóg zawarł z nimi również przymierze. Jak wielka przemiana dokonała się w życiu tego ubogiego, bezbronnego dziecka, które teraz zostało wyniesione do królewskiej godności! Bóg przysiągł im i zawarł z nimi przymierze. Stało się to na górze Synaj, gdy przypieczętowano przymierze między Bogiem a Izraelem. Odtąd oni należeli do Niego, a On był Bogiem Izraela. Tych, którym Bóg daje życie duchowe, przyjmuje także do przymierza ze sobą. Dzięki temu przymierzu stają się Jego sługami i ludem — co wskazuje na ich obowiązek — a także Jego skarbem, co ukazuje ich przywilej. Przymierze zostało potwierdzone przysięgą, dlatego mamy mocną pociechę.

Bóg upiększył ich i przyozdobił (Księga Ezechiela 16:10-13). Obraz przedstawia bogato ozdobioną, pięknie ubraną oblubienicę. Nie trzeba nadawać osobnego znaczenia każdemu szczegółowi, by dostrzec ogólny sens. Ich odzienie było kosztowne i wytworne: mieli haftowane szaty, piękne sandały, lniane przepaski, jedwabne zasłony, bransolety, naszyjniki, kolczyki, a nawet piękną koronę. Może to wskazywać na kosztowności, które otrzymali od Egipcjan i które były znakiem łaski towarzyszącej ich wyzwoleniu, zgodnie z obietnicą daną wiele lat wcześniej (Księga Rodzaju 15:14). Może też ogólniej odnosić się do niebiańskich błogosławieństw, które przyozdobiły zarówno ich wspólnotę wiary, jak i naród.

W krótkim czasie otrzymali wspaniałe ozdoby (Księga Ezechiela 16:7). Prawa i przykazania, które dał im Bóg, były jak ozdoby na głowę i naszyjniki (Księga Przysłów 1:9). Jego przybytek pośród nich był jak piękna korona na głowie — jak piękno świętości.

Bóg karmił ich obficie, podając im pożywny i smaczny pokarm: najczystszą mąkę, miód i oliwę. Wskazuje to na mannę, pokarm aniołów, miód ze skały i oliwę z twardej skały. W Kanaanie jedli do syta, nawet najdelikatniejszą pszenicę (Księga Powtórzonego Prawa 32:13-14). Tych, których Bóg przyjmuje do przymierza ze sobą, karmi chlebem życia, przyodziewa sprawiedliwością i ozdabia darami oraz pociechą Ducha. Prawdziwym i trwałym pięknem jest ukryte życie serca.

Bóg dał im także wielkie imię wśród narodów. Uczynił ich znaczącymi i szanowanymi przez sprzymierzeńców, a budzącymi lęk u wrogów. „Rozwinęłaś się i stałaś królestwem” (Księga Ezechiela 16:13) — te słowa mówią zarówno o zaszczytach, jak i o władzy. „Twoja sława rozeszła się wśród narodów z powodu Twojego piękna” (Księga Ezechiela 16:14). Sąsiednie narody podziwiały Izrael za dobre prawa, które nim rządziły, i za przywilej zbliżania się do Boga (Księga Powtórzonego Prawa 4:7-8). Mądrość Salomona i jego świątynia w dużej mierze przyczyniły się do sławy tego narodu. Wszystkie przywileje wspólnoty wiary i królestwa Izraela razem sprawiały, że był najpiękniejszym narodem na ziemi.

To piękno było pełne. Nie brakowało niczego, co mogłoby przynieść narodowi prawdziwy zaszczyt, zwłaszcza za panowania Dawida i Salomona, gdy królestwo osiągnęło szczyt potęgi, a rozkwitały kult Boga, nauka, mądrość, sprawiedliwość, zwycięstwa, pokój i bogactwo. Wszystko to mogło trwać, gdyby pozostali blisko Boga. Bóg mówi, że było doskonałe dzięki Jego wspaniałości, którą ich przyodział, czyli dzięki pięknu świętości. Zostali oddzieleni dla Boga i oddani Mu, by służyć Jego imieniu, chwale i czci. To nadawało blask wszystkim ich pozostałym zaszczytom i dopełniało ich piękna.

Można odnieść ten obraz także do życia duchowego. Dusze prowadzące święte życie są prawdziwie piękne. Są piękne w oczach Boga i mogą czerpać z tego pociechę.

Cała chwała należy jednak do Boga, ponieważ z natury byli zniekształceni i splugawieni. Każde piękno, które mają, pochodzi od Boga: to On je na nich złożył i uczynił ich pięknymi. Bóg ma upodobanie w dziele własnych rąk.