Księga Ezechiela 16:35 – znaczenie i zastosowanie

Prawo Mojżeszowe przewidywało karę śmierci za cudzołóstwo. Teraz ta dobrze znana cudzołożnica staje przed sądem jako oskarżona i po uznaniu jej winy w poprzednich wersetach słyszy wyrok. Prorok, przemawiając w imieniu Boga niczym sędzia, woła: „Nierządnico, słuchaj słowa Pana!” (Księga Ezechiela 16:35). Chrystus głosił grzesznikom takim jak ona, by prowadzić ich do królestwa Bożego, lecz tutaj prorok przemawia, by ją odrzucić. Odstępcza wspólnota, która odwraca się od Boga, przypomina nierządnicę. Tak nazwano Jerozolimę, gdy popadła w bałwochwalstwo; podobny obraz pojawia się w Księdze Objawienia, gdzie Rzym został ukazany jako skazany na zagładę (Księga Objawienia 17:1).

Ci, którzy odmawiają słuchania nakazów Pana i posłuszeństwa im, pewnego dnia będą musieli usłyszeć Jego słowa potępienia. Wtedy zadrżą na ich dźwięk. Powinniśmy uważnie słuchać, gdy ogłaszany jest sąd. Oskarżenie zostaje przedstawione jasno, a jego ciężar zwiększają grzechy, które pogłębiły winę. Gdy Bóg przemawia w gniewie, okazuje się sprawiedliwy w swoim sądzie, a grzesznicy zobaczą swoje winy tak wyraźnie, że nie będą mieli nic do odpowiedzenia.

Pierwszym zarzutem jest bałwochwalstwo. Złamała w ten sposób dwa pierwsze przykazania, oddając się fałszywym bogom, których nazwano tu jej kochankami, a jej postępowanie — nierządem. Traktowała bożki jak swoich dobroczyńców i służyła obrzydliwym bóstwom, które sama wybrała. Ten grzech wzbudza zazdrość Boga. Drugi zarzut dotyczy zabijania niewinnych dzieci. Oddawała swoje dzieci bożkom. Nie powinno dziwić, że ludzie, którzy odrzucili Boga, zrywają także najsilniejsze więzi naturalnej miłości.

Wagę tych grzechów zwiększa hańba, jaką na nią sprowadziły. Jej nieczystość została ujawniona, a to, co kryło się w jej sercu, wyszło na jaw. Odsłonięto jej nagość i wystawiono ją na wzgardę. Bóg gniewa się, gdy ludzie wyznający Jego imię przynoszą sobie hańbę przez grzechy. Winę pogłębiała również ich wielka niewdzięczność. Nie pamiętali o dniach swojej młodości ani o dobroci, jaką im okazano, gdy inaczej czekałaby ich zagłada (Księga Ezechiela 16:43). Ponadto zasmucali i prowokowali Boga, który powinien być zadowolony z ich posłuszeństwa. Uderza to, że wielki Bóg mówi o grzechach swojego ludu jako o czymś, co sprawia Mu ból: „Przez czterdzieści lat ten naród napawał Mnie smutkiem”.

Wyrok zostaje teraz ogłoszony ogólnie. Bóg mówi, że osądzi ich tak, jak osądza się kobiety dopuszczające się cudzołóstwa i przelewające krew, ponieważ za te grzechy karano śmiercią, i to śmiercią hańbiącą (Księga Ezechiela 16:38). Przelała krew, więc zostanie jej odpłacone krwią. Złamała przymierze małżeńskie, więc poniesie karę — nie tylko jako sprawiedliwy wyrok, lecz także jako wyraz zazdrości skrzywdzonego męża, który w dniu zemsty nie okaże litości (Księga Przysłów 6:34–35). Bóg sprowadza na ich głowy skutki ich własnego postępowania. W każdym sądzie powinniśmy dostrzegać, że grzesznicy otrzymują to, ku czemu od początku prowadził ich grzech.

Winna zostanie także publicznie zawstydzona. Skazańców nie straci się w tajemnicy, lecz wobec świadków. Przyjdą wszyscy, których kochała i w których znajdowała upodobanie, i będą patrzeć, by wziąć z tego ostrzeżenie i uniknąć podobnej zagłady. Będą tam również ci, których nienawidziła, i będą się cieszyć z jej upadku. W obu przypadkach upadek Jerozolimy okaże się gorzki: dla jej przyjaciół będzie powodem żałoby, a dla wrogów — radości. Do jej zguby przyczynią się nawet narody, z którymi związała się przez bezprawne przymierza, takie jak Egipt i Asyria. Bóg potrafi sprawić, że nawet wrogowie żyją w pokoju z człowiekiem, którego postępowanie Mu się podoba, ale może też obrócić przyjaciół w nieprzyjaciół, gdy czyjeś drogi Mu się nie podobają.

Ci, którzy pomogli jej utracić cnotę, zobaczą teraz, jak traci resztki swojego honoru, a nawet mogą przyczynić się do jej dalszego poniżenia. Przyjdą, by oglądać nagość tej ziemi. Ta sama myśl powraca w słowach: „Wobec wielu kobiet wykonam na tobie wyroki” (Księga Ezechiela 16:41). Jerozolima stanie się przestrogą, aby inni mogli zobaczyć, przestraszyć się i przestać zuchwale grzeszyć.

Zostaje na nią wydany także wyrok śmierci, bo jej grzechy zasługują na śmierć, która jest należną im zapłatą (Księga Ezechiela 16:40). Zostanie przeciwko niej zebrany tłum, który ją ukamienuje i pobije mieczami. Oznacza to straszną śmierć, w której wiele śmierci jakby skupi się w jednej. Gdy później Jerozolima została zaatakowana, jej mury zburzono, a mieszkańców zabito mieczem, wyrok ten spełnił się w dosłownym znaczeniu.

Zniszczony zostanie także jej dobytek. Wyżyny, czyli miejsca zbudowane na potrzeby bałwochwalczego kultu, zostaną zburzone, a jej domy spalone (Księga Ezechiela 16:39, Księga Ezechiela 16:41). Miejsca, które miały służyć czci bożków i zdobywaniu przychylności sąsiadów, staną się powodem hańby. Zwrócą się przeciwko niej nawet te rzeczy, którym ufała. Już od dawna, także w lepszych okresach dziejów Judy, mówiono, że wyżyny nie zostały usunięte. Teraz jednak Chaldejczycy, czyli wojska babilońskie, zburzą je, obracając wszystko w ruinę. Jeśli grzechu nie usunie sprawiedliwość narodu, usunie go Bóg swoimi sądami.

W ten sposób grzech i grzesznicy zostaną zgładzeni razem i znikną. „Przestaniesz uprawiać nierząd”, a w kraju nie pozostanie żaden ślad bałwochwalstwa, ponieważ sam lud zostanie całkowicie usunięty. Nie będą już nic płacić, bo nie zostanie im nic, czym mogliby zapłacić. Niektórzy nie porzucą grzechów, dopóki grzechy nie opuszczą ich.

Gdy zabraknie wszystkich rzeczy używanych do oddawania czci bożkom, nie będą już składać takich darów (Księga Ezechiela 16:41). Nie będą też popełniać haniebnego grzechu składania ofiar z dzieci, cięższego niż wszystkie pozostałe, bo ich dzieci zostaną zabite mieczem lub uprowadzone na wygnanie i nie będzie już kogo składać w ofierze (Księga Ezechiela 16:43). Możliwe też, że chodzi tu o lepsze postępowanie tych, którzy przeżyją karę. Wezmą sobie ostrzeżenie do serca i przestaną tak zuchwale grzeszyć.

Niewola babilońska na dobre położyła kres bałwochwalstwu w Izraelu. Skutecznie uwolniła lud od skłonności do oddawania czci bożkom. Wtedy wszystko będzie dobrze, jeśli taki okaże się skutek: grzech zostanie usunięty. Wówczas, jak czytamy w wersecie 42, „moja zazdrość ustanie”. Bóg mówi: „Uspokoję się i nie będę już gniewny”. Gdy zaczynamy walczyć z grzechem, Bóg zawiera z nami pokój, bo zsyła na nas utrapienia tylko do czasu, aż spełnią swoje zadanie.

Gdy grzech ustaje, ustaje wkrótce także zazdrość Boga, bo nie powstaje ona bez powodu. Niektórzy rozumieją te słowa inaczej: jako zapowiedź całkowitej zagłady. Bóg dokona zupełnego zniszczenia, a ogień Jego gniewu będzie płonął, dopóki pozostanie cokolwiek, co może go podsycać. Jego gniew pozostanie nad nimi i nie zostanie odwrócony. Można to porównać z losem niewierzących: „Gniew Boży ciąży nad nimi” (Ewangelia Jana 3:36). Wypiją ostatnie krople z kielicha, a potem Bóg przestanie się gniewać, bo uwolni się od swoich wrogów (Księga Izajasza 1:24). Bóg będzie usatysfakcjonowany, gdy ich odrzuci, i nie będzie już gniewny, bo nie pozostanie nikt, kogo mógłby dosięgnąć Jego gniew.

Wcześniej utrudzili Go, gdy sąd i miłosierdzie zdawały się ze sobą ścierać. Teraz się uspokoi, tak jak uspokoi się przy ostatecznej zagładzie grzeszników, w której zostanie uwielbiony. Dlatego będzie usatysfakcjonowany.