Księga Wyjścia 5:15 – znaczenie i zastosowanie

Przywódcy ludu znaleźli się w bardzo trudnym położeniu. Musieli wybierać między krzywdzeniem podległych im robotników a znoszeniem krzywdy ze strony urzędników, którzy stali nad nimi. Wygląda na to, że woleli sami cierpieć surowe traktowanie, niż przekazywać je dalej — i tak właśnie się stało. W tej trudnej sytuacji warto zwrócić uwagę na kilka rzeczy, o których czytamy w Księdze Wyjścia 5:19.

Po pierwsze, słusznie poskarżyli się faraonowi. Przyszli do niego i przedstawili mu swoją skargę (Księga Wyjścia 5:15). Gdzie mieliby się zwrócić ze swoim żalem, jeśli nie do najwyższego władcy, który powinien chronić krzywdzonych? Faraon był okrutny, ale jego uciskani poddani nadal mieli prawo się skarżyć. Nie zakazano im prosić o ulgę. Mówili z pokorą, lecz stanowczo: byli bici (Księga Wyjścia 5:16). Zapewne dotkliwie, zwłaszcza w tak napiętym czasie. Winę ponosili jednak urzędnicy faraona, nadzorcy, którzy nie dawali robotnikom tego, czego potrzebowali do wykonania pracy.

Często właśnie ci, którzy sami ponoszą największą winę, najostrzej obwiniają innych. Co jednak robotnicy zyskali, zabierając głos? Sytuacja tylko się pogorszyła. Faraon szydził z nich (Księga Wyjścia 5:17). Byli bliscy śmierci z wyczerpania, a on nazywał ich leniwymi. Ciężka praca odbierała im siły, a on oskarżał ich o próżniactwo. Jako jedyny powód podał to, że chcieli odejść i złożyć ofiarę. Dobre czyny często otrzymują najgorsze nazwy. Wielu nazywa gorliwą służbę Bogu niedbałym zaniedbywaniem zwykłych obowiązków. Pociesza nas świadomość, że ludzie nie są ostatecznymi sędziami naszych czynów. Bóg zna ich motywy. Ci, którzy wiernie służą, składając ofiary Panu, unikną sądu, jaki czeka leniwych sług, nawet jeśli ludzie źle ich rozumieją.

Faraon jeszcze bardziej zwiększył ich ciężar i kazał im wracać do pracy (Księga Wyjścia 5:18). Źli ludzie zwykle postępują niegodziwie. Czego innego można oczekiwać od niesprawiedliwych niż kolejnych aktów niesprawiedliwości?

Lud niesłusznie oskarżył także Mojżesza i Aarona, wzywając Pana, by wejrzał na nich i osądził ich (Księga Wyjścia 5:21). To było nieuczciwe. Mojżesz i Aaron już wcześniej wyraźnie okazali, że zależy im na wyzwoleniu Izraela. Ponieważ jednak sprawy nie ułożyły się od razu, obwiniono ich tak, jakby przyczynili się do niewoli. Lud powinien był ukorzyć się przed Bogiem i wziąć na siebie wstyd za własny grzech, który odwrócił od niego dobro. Zamiast tego zwrócił się przeciwko swoim najlepszym przyjaciołom i obwinił właśnie tych, którymi Bóg posługiwał się, by go wyzwolić, za opóźnienia i trudności na tej drodze.

Ci, którzy są powołani do służby Bogu i swoim współczesnym, muszą liczyć się z próbami. Spotkają się nie tylko z groźbami dumnych wrogów, lecz także z niesprawiedliwą krytyką nieuważnych przyjaciół. Tacy ludzie oceniają po pozorach i nie patrzą dostatecznie daleko w przyszłość. Jak Mojżesz postąpił w tej bolesnej sytuacji? Głęboko przeżywał to, że rezultat nie był taki, jakiego się spodziewał, a gorzkie słowa ludu raniły go jak miecz. Mimo to zwrócił się do Pana (Księga Wyjścia 5:22). Przedstawił tę sprawę Bogu, bo wiedział, że działał zgodnie z Jego wskazaniem. Uznał więc, że zarzuty ludu godzą w Boga. Podobnie jak Ezechiasz, przedstawił Mu całą sprawę i odwołał się do Niego. Porównaj to z Księgą Jeremiasza 20:7–9. Kiedy nie wiemy, co robić, i napotykamy przeszkody na drodze posłuszeństwa, powinniśmy zwrócić się do Boga i szczerze wylać przed Nim serce w modlitwie. Jeśli mamy się wycofać, wycofajmy się ku Niemu — i nigdzie indziej.

Mojżesz otwarcie powiedział Bogu także o tym, czego nie rozumiał (Księga Wyjścia 5:22–23). Nie potrafił pojąć, jak opatrzność Boga, czyli sposób, w jaki kieruje On biegiem wydarzeń, może się łączyć z obietnicą i zadaniem, które otrzymał. Czy tak właśnie Bóg zamierzał przyjść, by wyzwolić Izraela? Czy on, który miał nadzieję przynieść ludowi błogosławieństwo, teraz stał się dla niego ciężarem? Próbując wyciągnąć go z dołu, zdawał się spychać go jeszcze głębiej. Dlatego pyta, dlaczego Bóg tak źle obchodzi się z tym ludem. Nawet gdy Bóg w miłosierdziu działa na rzecz swojego ludu, czasem posługuje się sposobami, przez które ludzie czują się źle traktowani. To, co ma pomóc, może wydawać się przeszkodą. To, co miało przynieść dobro, na pewien czas może stać się pułapką. Bóg na to pozwala, byśmy nauczyli się nie ufać człowiekowi i nie polegać na ludzkiej pomocy tak, jakby była naszą ostateczną nadzieją.

Mojżesz pyta też: „Dlaczego mnie posłałeś?”. Skarży się w ten sposób na brak powodzenia. Faraon tylko pogorszył sytuację, a ku wyzwoleniu nie widać żadnego postępu. Każdemu, kim Bóg posługuje się w swojej służbie, trudno patrzeć na pracę, która nie przynosi dobra. Jeszcze trudniej widzieć, że ostatecznie przynosi szkodę, choć nie taki był jej cel. Szczególnie bolesne jest dla wiernego sługi Bożego, gdy wysiłki, by uświadamiać ludziom ich grzech i prowadzić ich do nawrócenia, jedynie pobudzają do dalszego grzechu, umacniają uprzedzenia, zatwardzają serca i pozostawiają ludzi w niewierze. Takie rozczarowanie może pogrążyć człowieka w głębokim smutku, jak proroka opisanego w Księdze Ezechiela 3:14.

Być może Mojżesz pyta też, co jeszcze ma zrobić, by wykonać powierzone mu zadanie. „Dlaczego mnie posłałeś?” może znaczyć: „Jaką inną drogę mam obrać, by być posłusznym Twojemu powołaniu?”. Rozczarowania związane z naszą pracą nie mogą odciągać nas od Boga. Nadal powinniśmy pytać Go, dlaczego nas posłał.