Księga Wyjścia 5:3 – znaczenie i zastosowanie

Gdy faraon nie okazał Bogu szacunku, Mojżesz i Aaron przekonali się, czy okaże litość Izraelitom. Przyszli więc do niego z pokorą i poprosili o zgodę na odejście, by złożyć ofiarę, lecz nic to nie dało.

Ich prośba była bardzo skromna i pełna szacunku (Księga Wyjścia 5:3). Nie skarżyli się na surowe traktowanie. Wyjaśnili po prostu, że ta wyprawa nie była ich własnym pomysłem, lecz poleceniem Boga, który się im objawił i wezwał ich do drogi. Pokornie prosili o pozwolenie na odejście. Ludzie ubodzy często muszą prosić w ten sposób, a nawet gdy Bóg pociąga władców do odpowiedzialności, słusznie jest zwracać się do nich z pokorą i prosić o łaskę.

Ich prośba była całkiem rozsądna. Chcieli jedynie odbyć trzydniową wędrówkę na pustynię, by w szczytnym i nieszkodliwym celu złożyć ofiarę. Mówili, że chcą oddać cześć Panu, swojemu Bogu, tak jak inni składają ofiary swoim bogom. Podali też ważny powód: gdyby całkiem przestali oddawać cześć Bogu, mógłby ich osądzić, a wtedy faraon straciłby swoich niewolników.

Odmowa faraona była okrutna i niesprawiedliwa (Księga Wyjścia 5:4–9). Najpierw niesłusznie ich oskarżył. Stwierdził, że lud jest leniwy i dlatego chce odejść, by złożyć ofiarę. Tymczasem miasta, które Izraelici dla niego zbudowali, i cała ich praca wyraźnie dowodziły, że nie próżnowali. Mimo to faraon ich oczerniał, by usprawiedliwić nałożenie na nich jeszcze cięższych obowiązków.

Powiedział też, że Mojżesz i Aaron rozleniwiają lud pustymi słowami (Księga Wyjścia 5:9). Nazwał pustymi nawet słowa Boga. Mojżesz i Aaron wzywali lud do najważniejszego obowiązku, a faraon zarzucał im, że marnują czas. Szatan często posługuje się tym samym kłamstwem, przedstawiając oddawanie czci Bogu i służbę Jemu jako zajęcie dla tych, którzy nie mają nic innego do roboty. W rzeczywistości jest to obowiązek każdego, nawet najbardziej zapracowanego człowieka.

Rozkazy faraona były równie okrutne. Polecił Mojżeszowi i Aaronowi wrócić do pracy (Księga Wyjścia 5:4). Ponieważ byli Izraelitami, nie zrobił dla nich wyjątku, choć Bóg wybrał ich do szczególnej służby. Prześladowcy często czerpali satysfakcję z poniżania i dręczenia osób służących ludowi Bożemu.

Faraon zażądał, by wyrabiano tyle samo cegieł co wcześniej, ale bez zwyczajowej słomy, którą mieszano z gliną lub wykorzystywano przy wypalaniu cegieł. Chciał w ten sposób nałożyć na ludzi jeszcze więcej pracy. Jeśli udałoby im się dotrzymać normy, wyczerpałaby ich praca. Jeśli nie, zostaliby ukarani.