Księga Wyjścia 5:1 – znaczenie i zastosowanie

Mojżesz i Aaron zdążyli już przekazać swoje orędzie starszym Izraela, a lud przyjął je dobrze. Teraz musieli stanąć przed faraonem, co było niebezpieczne. Szczególnie Mojżesz mógł być zagrożony, ponieważ czterdzieści lat wcześniej zabił Egipcjanina, a niektórzy dawni urzędnicy dworscy mogli jeszcze o tym pamiętać. Ich orędzie było niepożądane i godziło w dwie wrażliwe sprawy faraona: jego dumę i zyski. Mimo to wierni posłańcy odważnie przekazali słowo Boga, niezależnie od tego, czy faraon go posłucha, czy je odrzuci.

Ich prośba była wyrazem świętej odwagi: „Tak mówi Pan, Bóg Izraela: Wypuść mój lud” (Księga Wyjścia 5:1). Kiedy Mojżesz przemawiał do starszych Izraela, miał nazywać Boga Bogiem ich ojców. Gdy jednak przemawiał do faraona, określił Go jako Boga Izraela. To pierwszy raz, gdy Pismo Święte używa tego tytułu w taki sposób. Bóg dopiero zaczynał kształtować Izraelitów w naród, a już nazywał ich swoim ludem. Tytuł ten Mojżesz zapewne otrzymał od Boga albo przynajmniej wywnioskował go ze słów: „Izrael jest moim synem” (Księga Wyjścia 4:22).

Wypowiadając to wielkie imię, przekazali orędzie: „Wypuść mój lud”. Izraelici należeli do Boga, więc faraon nie miał prawa trzymać ich w niewoli. Bóg zawsze jest właścicielem swojego ludu, nawet gdy ten jest ubogi i pogardzany, i we właściwym czasie staje w jego obronie. Izraelici byli niewolnikami w Egipcie, ale Bóg nadal mówił: „To mój lud” i nie pozwolił, by uciskano ich bez końca. Zobacz także Księgę Izajasza 52:4–5.

Bóg oczekiwał od nich również służby i składania ofiar, dlatego musieli udać się tam, gdzie mogliby swobodnie Go czcić, nie dając Egipcjanom powodu do zgorszenia ani nie narażając się na ich zniewagi. Bóg ratuje swój lud przed wrogami, aby lud mógł z radością Mu służyć. Chce, by wyprawili Mu święto, a można to zrobić nawet na pustyni, bo Jego przychylność i obecność sprawiają, że każde miejsce nadaje się do oddawania Mu czci.

Odpowiedź faraona również była wyrazem zuchwałego grzechu: „Kto to jest Pan, żebym miał słuchać Jego głosu?” (Księga Wyjścia 5:2). Gdy zażądano, by wypuścił Izraela, otwarcie wypowiedział posłuszeństwo. Szydził z Mojżesza i z Boga, który go posłał, i stanowczo odmówił uwolnienia Izraela. Nie chciał nawet o tym rozmawiać. Zwróć uwagę na pogardę, z jaką mówił o Bogu Izraela. Pytanie „Kto to jest Pan?” znaczyło: „Nie znam Go, nie obchodzi mnie On i nie boję się Go”. Jego imię mogło brzmieć dla faraona obco, ale ten uznał, że nie ma powodu do niepokoju.

Izraelici byli wówczas pogardzani i uciskani, traktowani jak ludzie najniższej rangi. Faraon oceniał ich Boga na podstawie ich niskiego położenia i zakładał, że Bóg nie jest większy od swojego ludu. Zatwardziali prześladowcy często okazują więcej gniewu wobec samego Boga niż wobec Jego ludu. Zobacz Księgę Izajasza 37:23. W rzeczywistości niewiedza o Bogu i pogarda dla Niego leżą u źródeł licznych nieprawości na świecie. Ludzie nie znają Pana albo niewiele sobie z Niego robią, dlatego odmawiają posłuszeństwa Jego głosowi.

Faraon mówił też z pychą o sobie: „Żebym miał słuchać Jego głosu”. Sądził, że słuchanie Boga Izraela, zwłaszcza gdy Bóg przemawiał w imieniu ubogiego, zniewolonego ludu, nie przystoi jego godności. Uważał, że posłuszeństwo jest czymś zbyt małym dla króla Egiptu. Pycha zawsze prowadzi do nieposłuszeństwa. Pyszni ludzie sądzą, że są zbyt ważni, by ugiąć się nawet przed samym Bogiem, i nie chcą żyć pod Jego panowaniem. Zobacz Księgę Hioba 41:34 i List do Efezjan 5:6. Na tym polega sedno całego konfliktu: Bóg ma panować, ale człowiek nie chce poddać się Jego władzy. Bóg mówi: „Moja wola ma się spełnić”, a grzesznik odpowiada: „Będę robić, co sam zechcę”.

Na koniec faraon jasno odrzucił żądanie: „Nie wypuszczę Izraela”. Spośród wszystkich grzeszników prześladowcy często są najbardziej uparci i najtrudniej skłonić ich, by porzucili grzech.