Księga Wyjścia 3:16 – znaczenie i zastosowanie

Mojżesz otrzymuje teraz bardziej szczegółowe wskazówki dotyczące swojej misji i dowiaduje się z góry, jak ona przebiegnie. Najpierw ma porozmawiać ze starszymi Izraela, przywódcami ludu, i rozbudzić w nich nadzieję na rychłe wybawienie oraz na przybycie do Kanaanu, ziemi obiecanej im przez Boga (Księga Wyjścia 3:16; Księga Wyjścia 3:17). Jako wierny posłaniec ma dokładnie przekazać im to, co powiedział Bóg. Ci, którzy służą Bogu, powinni przekazywać Jego ludowi wszystko, co otrzymali od Pana, i nie zatrzymywać niczego, co mogłoby temu ludowi pomóc.

Zwróćmy szczególną uwagę na Boże zapewnienie, że wyprowadzi Izraelitów z Egiptu (Księga Wyjścia 3:17). Skoro Bóg tak powiedział, sprawa jest rozstrzygnięta. Czy Bóg coś zapowiada, a potem tego nie czyni? U ludzi słowa i czyny często nie idą w parze, ale z Bogiem jest inaczej. Jest niezmienny i nikt nie może Go odwieść od Jego zamiarów. Skoro Bóg to powiedział, cały świat nie może temu zaprzeczyć. Jego zamysł się wypełni.

Mojżesz dowiaduje się również, że jego misja wśród starszych Izraela zakończy się powodzeniem. Posłuchają go i nie odrzucą go tak jak czterdzieści lat wcześniej (Księga Wyjścia 3:18). Bóg, który dzięki swojej łasce skłania serca i otwiera uszy, mógł to zapowiedzieć, ponieważ postanowił, że tego dnia swoją mocą sprawi, iż będą gotowi go słuchać.

Następnie Mojżesz ma udać się wraz ze starszymi Izraela do króla Egiptu, faraona (Księga Wyjścia 3:18). Nie powinni zaczynać od żądania, lecz od pokornej prośby. Choć było pewne, że życzliwość nie skłoni faraona do ustępstwa, najpierw należało zwrócić się do niego łagodnie i z szacunkiem: prosić, aby pozwolił im odejść. Mieli poprosić jedynie o zgodę na udanie się na górę Synaj, by oddać cześć Bogu, nie wspominając jeszcze o dalszej drodze do Kanaanu. Tak daleko idąca prośba zostałaby od razu odrzucona, natomiast ta skromniejsza była rozsądna i uzasadniona. Odmowa faraona pozbawiłaby go wszelkiej wymówki i usprawiedliwiała całkowite opuszczenie jego królestwa. Jeśli nie pozwoliłby Izraelitom odejść i złożyć ofiary na Synaju, mieliby słuszny powód, by wyruszyć dalej bez jego zgody i osiedlić się w Kanaanie.

Boże wezwania i nakazy skierowane do grzeszników są tak słuszne i tak życzliwie przekazywane, że nieposłuszni w końcu nie będą mieli nic na swoją obronę. Mojżesz otrzymuje trzy informacje dotyczące faraona. Po pierwsze, ani prośby, ani argumenty, ani pokorne błagania go nie przekonają, nawet potężne znaki i cuda. Bóg wie, że faraon nie pozwoli Izraelitom odejść (Księga Wyjścia 3:19). Bóg posyła swoich posłańców także do ludzi, których zatwardziałość zna z góry, aby było jasne, że naprawdę pragnie ich nawrócenia i ocalenia.

Po drugie, plagi zmuszą faraona, by pozwolił Izraelitom odejść. Bóg uderzy Egipt (Księga Wyjścia 3:20). Ci, którzy nie ugną się przed mocą Bożego słowa, z pewnością zostaną złamani mocą Jego ręki. Gdy Bóg sądzi, zwycięża.

Po trzecie, Bóg sprawi, że Egipcjanie będą tak przychylnie nastawieni do Jego ludu, iż Izraelici, odchodząc, otrzymają liczne srebrne i złote przedmioty, co przyniesie im znaczną korzyść (Księga Wyjścia 3:21; Księga Wyjścia 3:22). Niekiedy Bóg sprawia, że wrogowie Jego ludu stają się jego przyjaciółmi, a nawet okazują mu życzliwość. Ma wiele sposobów, by wyrównać krzywdy między poszkodowanymi a krzywdzicielami, bronić uciśnionych i zmusić winnych do naprawienia wyrządzonej szkody. Zasiada na tronie i sądzi sprawiedliwie.