Księga Wyjścia 18:1 – znaczenie i zastosowanie

To wydarzenie mogło mieć miejsce właśnie tutaj, przed nadaniem Prawa, a nie w późniejszym okresie opisanym w Księdze Liczb 10:11, Księdze Liczb 10:29 i dalszych wersetach. Ofiary składano już wcześniej. Warto zauważyć, że w Księdze Wyjścia 18:12 to Jetro, a nie Aaron, przyjmuje dary ofiarne. Jeśli chodzi o radę Jetry, by Mojżesz ustanowił podległych mu sędziów, werset 13 sugeruje, że udzielił jej następnego dnia. Nie znaczy to jednak, że Mojżesz od razu ją wprowadził w życie. Być może zrobił to później, po nadaniu Prawa, jak opisano w Księdze Powtórzonego Prawa 1:9. Jetro najwyraźniej nie chciał, by Mojżesz zmieniał sposób sprawowania władzy, zanim Bóg przekaże mu wskazówki. Stało się to dopiero później (Księga Wyjścia 18:23).

Jetro przybywa najpierw, by pogratulować Izraelitom pomyślności, a szczególnie Mojżeszowi, swojemu zięciowi, zaszczytów, które go spotkały. Mojżesz niegdyś znalazł się w trudnym położeniu, a Jetro okazał mu wtedy życzliwość. Teraz mógł więc czuć, że ta życzliwość sowicie się odwzajemniła. Również jego córka zyskała męża lepszego, niż mógł się spodziewać. Jetro usłyszał o wielkich dziełach, których Bóg dokonał dla Izraela i o których mówiła cała okolica (Księga Wyjścia 18:1). Przyszedł, by dowiedzieć się więcej i cieszyć się razem z nimi, bo naprawdę szanował zarówno ten lud, jak i jego Boga. Choć był Midianitą i nie miał udziału w Ziemi Obiecanej, dzielił radość z ich ocalenia. Podobnie możemy cieszyć się wraz z innymi, gdy spotyka ich dobro, i w ten sposób współdzielić ich pociechę, tak jak Bóg raduje się dobrem ludzi prawych.

Po drugie, Jetro przybywa, by przyprowadzić do Mojżesza jego żonę i dzieci. Wygląda na to, że Mojżesz odesłał ich wcześniej, prawdopodobnie z gospody, gdzie odmowa jego żony, by obrzezać syna, niemal kosztowała Mojżesza życie (Księga Wyjścia 4:25). Obawiając się, że rodzina tylko przysporzy mu trosk, odesłał ją do domu teścia. Przewidywał trudności, jakie czekały go na dworze faraona, i nie chciał, by dodatkowo obciążały go sprawy rodzinne. Pod tym względem postąpił jak pokolenie opisane w Księdze Powtórzonego Prawa 33:9, które całkowicie oddało się służbie Bogu. Podobnie uczniowie Chrystusa mieli zostawiać żony i dzieci, gdy wyruszali z misją podobną do tej, którą otrzymał Mojżesz (Ewangelia Mateusza 19:29).

Jeśli jednak taka rozłąka ma trwać tylko przez pewien czas, małżonkowie powinni znów być razem, gdy tylko okoliczności na to pozwolą. Należy to do obowiązków małżeńskich. Mężowie mają żyć z żonami, okazując im zrozumienie (Pierwszy List Piotra 3:7). Możemy przypuszczać, że Jetro cieszył się z obecności córki i kochał jej dzieci, ale nie chciał zatrzymywać jej z dala od męża ani odłączać dzieci od ojca (Księga Wyjścia 18:5, Księga Wyjścia 18:6). Mojżesz potrzebował rodziny przy sobie, aby przewodząc ludowi Bożemu, mógł też mądrze i wiernie troszczyć się o własną rodzinę, czego wymaga się od przywódcy wspólnoty (Pierwszy List do Tymoteusza 3:5). Mojżesz cieszył się teraz wielkim szacunkiem, ale spoczywała na nim również wielka odpowiedzialność. Słuszne więc było, by jego żona dzieliła z nim jedno i drugie.

Warto też zwrócić uwagę na znaczenie imion jego dwóch synów. Pierwszy nosił imię Gerszom (Księga Wyjścia 18:3), które oznacza „przybysz”. Mojżesz nadał mu je nie tylko na pamiątkę własnego położenia, lecz także po to, by przypominało synowi, że on również jest na świecie przybyszem. Wszyscy jesteśmy na ziemi przybyszami, tak jak byli nimi nasi przodkowie. Mojżesz miał też bliskiego krewnego o podobnym imieniu, Gerszona. Choć krewny ten urodził się w Kanaanie (Księga Rodzaju 46:11), patriarchowie nadal wyznawali, że są tam przybyszami.

Drugi syn otrzymał imię Eliezer (Księga Wyjścia 18:4), które, jak zwykle się przyjmuje, znaczy: „Mój Bóg jest pomocą”. Imię to nawiązuje do ocalenia Mojżesza przed faraonem, gdy uciekł po zabiciu Egipcjanina. Jeśli jednak był to syn, którego obrzezano w gospodzie, jak sądzą niektórzy, lepiej odczytać to imię jako wyraz nadziei na przyszłość: „Pan jest moją pomocą i ocali mnie od miecza faraona”. Mojżesz miał powody, by tego oczekiwać, gdy wyruszał, by wyprowadzić Izraela z niewoli. Gdy rozpoczynamy trudne dzieło dla Boga i naszego pokolenia, dobrze jest umacniać się myślą, że Bóg jest naszą pomocą. Ten, który już nas ocalił, ocala nas i będzie nas ocalał.