Księga Wyjścia 18:7 – znaczenie i zastosowanie

Widzimy tu najpierw serdeczne powitanie Mojżesza z jego teściem, Jetrą. Choć Mojżesz był prorokiem Pana, wielkim prorokiem i przywódcą Izraela, okazał Jetro pokorny szacunek. Bez względu na to, jak bardzo Bóg wywyższa nas przez swoją opatrzność, powinniśmy oddawać należny szacunek i nigdy nie patrzeć z góry na ubogich krewnych. Wysokie miejsce w Bożej łasce nie zwalnia nikogo z obowiązków wobec innych ani nie daje prawa do pychy czy poczucia wyższości.

Mojżesz wyszedł na spotkanie Jetra, pokłonił się mu i ucałował go. Pobożność nie wyklucza dobrych manier. Wypytywali się nawzajem o powodzenie, a nawet tak proste powitanie warto zauważyć jako znak wzajemnej miłości i przyjaźni.

Po drugie, Mojżesz opowiedział teściowi o wielkich dziełach, których Bóg dokonał dla Izraela. Jetro przybył między innymi po to, by dokładniej i wyraźniej usłyszeć o tym, co dotąd znał tylko z ogólnych opowieści. Rozmowa o wspaniałych dziełach Boga jest pożyteczna i umacnia innych (Księga Psalmów 105:2; por. Księga Psalmów 145:11–12). Rozmawianie o nowinach i wydarzeniach to nie tylko dobry sposób na spędzanie czasu. Może przynieść wiele pożytku, gdy dostrzegamy Bożą troskę i działanie Jego opatrzności we wszystkim, co się dzieje.

Po trzecie, Jetro głęboko przejął się tym, co usłyszał. Ucieszył się z powodu ludu Bożego. Cieszył go nie tylko zaszczyt, jaki spotkał jego zięcia, lecz także wszelkie dobro, które stało się udziałem Izraela. Błogosławieństwa dla całego ludu powinny radować ludzi o szerokich sercach. Izraelici wciąż narzekali mimo wszystkiego, co Bóg dla nich uczynił, a tu Midianita się radował. Niejednokrotnie wiara pogan zawstydzała niewiarę Żydów (Ewangelia Mateusza 8:10). Ludzie obserwujący te wydarzenia byli bardziej poruszeni Bożą przychylnością wobec Izraela niż niektórzy z tych, którzy jej doświadczyli.

Jetro oddał też chwałę Bogu Izraela. Powiedział, że błogosławiony jest Pan, używając imienia, pod którym Bóg był już wtedy znany, bo ocalił Mojżesza i Aarona z ręki faraona. Faraon zamierzał ich zgładzić, lecz nie zdołał tego dokonać, a Bóg posłużył się Mojżeszem i Aaronem, by wyzwolić lud. Za każdą radość, jaką dają nam Boże dary, należy się chwała Bogu.

To doświadczenie umocniło także wiarę Jetra, który złożył uroczyste wyznanie: teraz wie, że Pan jest większy niż wszyscy bogowie (Księga Wyjścia 18:11). Miał na myśli to, że Bóg Izraela przewyższa wszelkich fałszywych bogów i każdego, kto uzurpuje sobie boską cześć. Bóg ich ucisza, pokonuje i ukazuje, że tylko On jest Bogiem żywym i prawdziwym. Jest też wyższy od wszystkich książąt i władców, których czasem nazywa się bogami. Ma nad nimi pełną władzę i może kierować nimi oraz rozporządzać nimi według swojej woli.

Jetro powiedział: „Teraz wiem”, bo zrozumiał więcej niż wcześniej. Nowy dowód sprawił, że jego wiara stała się pełniejsza i pewniejsza. Ludzie, którzy uparcie zamykają oczy na najjaśniejsze światło, nie chcą uznać, że Pan jest większy niż wszyscy bogowie. Jetro jasno wyjaśnił, dlaczego tak sądzi: właśnie w tych sprawach, w których Egipcjanie postępowali zuchwale, Bóg okazał się ponad nimi. Czarownicy okazali się bezsilni, egipskie bożki zostały wstrząśnięte, faraon upokorzony, a jego siła złamana. Mimo wszystkich planów Egipcjan Bóg wyrwał Izraela z ich rąk. Prędzej czy później Bóg pokaże, że przewyższa tych, którzy zuchwale Mu się sprzeciwiają. Każdy, kto wynosi się przeciwko Bogu, zostanie poniżony.

Na koniec wspólnie wyrazili radość i wdzięczność, uczestnicząc w uczcie i składając ofiarę. Jetro, choć był Midianitą, został serdecznie przyjęty do wspólnoty Mojżesza i starszych Izraela, ponieważ również należał do rodziny Abrahama, choć pochodził z młodszej jej gałęzi. Razem złożyli ofiarę dziękczynną. Jetro przyniósł Bogu ofiary całopalne i prawdopodobnie sam je złożył, gdyż był kapłanem w Midianie i czcicielem prawdziwego Boga. Kapłaństwo w Izraelu nie było jeszcze ustanowione. Wzajemna przyjaźń jest błogosławieństwem, gdy łączy się ze wspólnym oddawaniem czci Bogu.

Wspólnie uczestniczyli także w radosnej uczcie, podczas której jedli mięso z ofiary. Mojżesz zaprosił krewnych i przyjaciół do swojego namiotu na posiłek, co jest właściwym zwyczajem wśród przyjaciół i co sam Chrystus potwierdził, przyjmując takie zaproszenia. Była to skromna uczta: jedli chleb, którym prawdopodobnie była manna. Jetro mógł zobaczyć i skosztować tego chleba z nieba, a jako poganin był do niego równie mile widziany jak każdy Izraelita. Podobnie poganie nadal są mile widziani u Chrystusa, chleba życia. Była to też uczta, podczas której zachowano pobożność. Jedli przed Bogiem, z umiarem, wdzięcznością i czcią, a ich rozmowy przystawały do ludzi należących do Boga. My również powinniśmy jeść i pić na chwałę Boga, pamiętając, że Jego wzrok spoczywa na nas przy stole.