Księga Estery 8:15 – znaczenie i zastosowanie

Zaledwie kilka dni wcześniej Mordechaj nosił wór pokutny, a wszyscy Żydzi pogrążeni byli w smutku. Teraz wszystko wyglądało zupełnie inaczej: Mordechaj był odziany w purpurę, a Żydzi przeżywali radość. Zobacz też (Księga Psalmów 30:5), (Księga Psalmów 30:11) i (Księga Psalmów 30:12).

W Księdze Estery 8:15 Mordechaj jest już odziany w purpurę. Gdy zapewnił wydanie dekretu chroniącego wszystkich Żydów, mógł zaznać spokoju, zdjął więc szaty żałobne i włożył królewskie. Ubiór ten mógł przysługiwać mu ze względu na jego urząd albo mógł być darem króla, oznaką jego przychylności. Jego szaty były bogate, błękitne i białe, z delikatnego lnu i purpury, a korona była ze złota. Szczegóły te są ważne nie ze względu na same ubrania, lecz dlatego, że świadczyły o przychylności króla, a jeszcze bardziej o przychylności Boga wobec Jego ludu. To dobry znak, gdy oznaki czci służą ozdobie prawdziwej pobożności.

Mieszkańcy Suzy, nazywanej tu Szuszan, mogli dostrzec, jakie dobro przyniósł awans Mordechaja, dlatego cieszyli się i weselili. Nie tylko ogólnie radowali się z tego, że cnota została wyniesiona, ale też mieli nadzieję na lepsze czasy, skoro władza znalazła się w rękach tak dobrego człowieka. Haman został powieszony, a gdy ginie bezbożny, ludzie wołają z radości (Księga Przysłów 11:10). Mordechaj został wywyższony, a gdy rządzą sprawiedliwi, lud się raduje.

Żydzi, którzy wcześniej znaleźli się pod ciemną chmurą przygnębienia i hańby, teraz zaznali światła i radości, wesela i czci, święta i pomyślnego dnia. Gdyby wcześniej nie zostali zagrożeni i upokorzeni, nie mieliby tak wielkiego powodu do szczególnej radości. Zdarza się, że lud Boży sieje we łzach, aby żąć z o wiele większą radością. Nagły i zaskakujący zwrot na ich korzyść jeszcze tę radość pomnożył. Byli jak ludzie, którym się śni, a ich usta napełniły się śmiechem (Księga Psalmów 126:1–2).

Jednym z dobrych skutków tego ocalenia było to, że wielu rozważnych i przychylnie nastawionych mieszkańców kraju zostało Żydami. Przyjęli wiarę żydowską, porzucili bałwochwalstwo i oddali cześć wyłącznie prawdziwemu Bogu. Haman próbował zniszczyć Żydów, lecz ostatecznie ich liczba wzrosła i wielu przyłączyło się do wspólnoty. Zwróć uwagę: gdy Żydzi przeżywali radość i wesele, wielu mieszkańców kraju zostało Żydami. Radosna postawa osób wyznających wiarę jest jej wielką ozdobą i może przyciągać do niej innych.

Wielu ludzi przyłączyło się do Żydów, ponieważ ogarnął ich strach przed Żydami. Widząc, jak cudownie Bóg wsparł i ocalił Żydów w tak przełomowym czasie, doszli do dwóch wniosków. Po pierwsze, uznali Żydów za wielki lud i pomyśleli, że szczęśliwi są ci, którzy do niego należą. Dlatego się do nich przyłączyli, zgodnie z zapowiedzią (Księga Zachariasza 8:23). „Pójdziemy z wami, bo słyszeliśmy i widzieliśmy, że Bóg jest z wami” — On jest tarczą waszej pomocy i mieczem waszej chwały (Księga Powtórzonego Prawa 33:29). Gdy wspólnota się rozwija i cieszy przychylnością, przyłącza się do niej wielu, którzy trzymaliby się z dala, gdyby przeżywała trudności.

Po drugie, uznali Żydów za lud, którego należy się lękać, i doszli do wniosku, że niemądrze postępują ci, którzy im się sprzeciwiają. Los Hamana jasno pokazał, że każdy, kto krzywdzi Żydów, naraża się na wielkie niebezpieczeństwo. Dlatego, dbając o własne bezpieczeństwo, przyłączyli się do Żydów. Niemądrze jest sądzić, że ktokolwiek może przeciwstawić się Bogu Izraela. Mądrze jest Mu się podporządkować.