Księga Estery 8:1 – znaczenie i zastosowanie

Niedawno widzieliśmy Esterę i Mordochaja pogrążonych w płaczu i lęku, poszczących i modlących się. Teraz po ciemności pojawia się światło. Estera stała się bogata. Haman został powieszony jako zdrajca, więc jego majątek przypadł koronie. Król przekazał go w całości Esterze, by wynagrodzić jej przerażenie i smutek, które zadał jej ten niegodziwy człowiek (Księga Estery 8:1).

Jego domy, ziemie, dobytek i wszystkie zgromadzone pieniądze — zapewne ogromna suma, skoro był pierwszym ministrem — stały się własnością Estery. Dołączono je do uposażenia, które już otrzymywała. W ten sposób majątek grzesznika zostaje zgromadzony dla sprawiedliwych, a niewinni dzielą się srebrem (Księga Przysłów 13:22; Księga Hioba 27:17–18). To, co Haman zamierzał uczynić Esterze na jej szkodę, stało się dla niej źródłem dobra. Pokazuje to, że wartość majątku zależy od tego, jak się go wykorzystuje.

Mordochaj również został wywyższony. Jego uroczysty pochód przez miasto był tylko krótkim przebłyskiem zaszczytów. Teraz widzimy, że nastąpił po nim awans trwalszy i bardziej użyteczny, a sam pochód pomógł przygotować do niego drogę. Mordochaj został oficjalnie uznany za kuzyna królowej — czego król zapewne wcześniej nie wiedział, choć Estera była królową już od czterech lat. Był tak pokorny i skromny, że ukrywał swoje pokrewieństwo z królową i nigdy nie wykorzystywał jej pozycji dla własnej korzyści.

Kto inny tak mało zważałby na tak wielki zaszczyt? Teraz zaprowadzono go przed króla i przedstawiono mu, jak to się mówi, by ucałował królewską dłoń. W końcu Estera wyjawiła królowi, kim jest dla niej Mordochaj: nie tylko bliskim krewnym, lecz także najlepszym przyjacielem na świecie, człowiekiem, który opiekował się nią, gdy była sierotą, i był dla niej jak ojciec. Król zrozumiał teraz, że ze względu na żonę jest winien Mordochajowi więcej, niż wcześniej przypuszczał, i z radością go uhonorował.

Jak wielkie zasługi miał ten człowiek, któremu król i królowa w istocie zawdzięczali życie! Gdy stanął przed królem, niewątpliwie skłonił się i okazał mu szacunek, choć nie chciał tego zrobić wobec Hamana, Amalekity, potomka dawnego wroga Izraela.

Król powierzył też Mordochajowi, w miejsce Hamana, królewski sygnet, którym posługiwano się do pieczętowania królewskich decyzji. Całe zaufanie, jakim król obdarzył Hamana, i całą władzę, którą mu powierzył, przekazał teraz Mordochajowi. Uczynił tego wiernego i pokornego człowieka swoim zaufanym doradcą i przedstawicielem, tak jak wcześniej obdarzył tymi zaszczytami dumnego i nieuczciwego Hamana. Była to szczęśliwa zmiana w najbliższym otoczeniu króla, a jego lud wkrótce odczuł jej dobroczynne skutki.

Królowa ustanowiła też Mordochaja zarządcą majątku Hamana, powierzając mu opiekę nad jego domem, by mógł nim zarządzać i zachować go dla niej. Pokazuje to, jak daremne jest gromadzenie skarbów na ziemi. Człowiek, który gromadzi bogactwa, nie wie, kto je przejmie (Księga Psalmów 39:6), ani nawet czy jego następca będzie mądry, czy głupi (Księga Koheleta 2:19), a tym bardziej — czy okaże się przyjacielem, czy wrogiem. Jak mało zaznałby pokoju, a jak wiele nieustannego bólu, gdyby Haman mógł przewidzieć, że Mordochaj, człowiek, którego najbardziej nienawidził na świecie, pewnego dnia będzie zarządzał wszystkim, na co Haman tak ciężko pracował i co, jak sądził, tak roztropnie zbudował.

Mądrze jest więc zadbać o bogactwa, których nie zostawia się za sobą, lecz które przechodzą z nami do przyszłego świata.