Księga Estery 8:3 – znaczenie i zastosowanie

Haman, główny wróg Żydów, został powieszony, a Mordochaj i Estera, ich najważniejsi sprzymierzeńcy, byli już bezpieczni. Jednak wielu innych ludzi w królestwie wciąż nienawidziło Żydów i pragnęło ich zagłady. Dekret wymierzony przeciwko Żydom nadal obowiązywał, a w wyznaczonym dniu ich wrogowie mieli na nich napaść. Gdyby Żydzi stawili opór, potraktowano by ich jak buntowników przeciwko królowi i jego władzy.

Aby zapobiec tej katastrofie, królowa ponownie przyszła do króla i gorąco, z wielką stanowczością, błagała go o pomoc. Weszła przed oblicze króla bez wezwania (Księga Estery 8:3), a on znów okazał jej łaskę, wyciągając ku niej złote berło (Księga Estery 8:4). Prosiła, by król, skoro usunął Hamana, usunął także jego zły plan przeciwko Żydom. Niejednokrotnie krzywda wyrządzona przez niegodziwego człowieka trwa po jego śmierci, bo nadal działa to, co zaplanował i zapisał.

Konieczne było więc poprosić króla o kolejny akt łaski. Musiał wydać nowy dekret, który unieważniłby listy Hamana, napisane i opieczętowane przez niego po to, by zgładzić Żydów we wszystkich prowincjach króla (Księga Estery 8:5). Estera nie nalegała w sposób szorstki. Pozostawiła królewskiemu sumieniu uznanie, że to król zatwierdził i opieczętował pierwszy rozkaz. Jeśli naprawdę żałował wydania tego dekretu, powinien go odwołać w takim zakresie, w jakim było to możliwe. Prawdziwa skrucha oznacza, że robimy wszystko, co w naszej mocy, by naprawić wyrządzone zło.

Estera błagała z głębi serca. Padła królowi do nóg i ze łzami prosiła go o pomoc (Księga Estery 8:3), a każda jej łza była cenna jak perły zdobiące jej szatę. To był czas, by przemówić z żarem, bo lud Boży znalazł się w niebezpieczeństwie. Nikt nie powinien być zbyt dumny, by się ukorzyć, ani zbyt beztroski, by zapłakać, gdy może pomóc Kościołowi i ludowi Bożemu. Estera sama była bezpieczna, a mimo to ze łzami błagała za swój lud.

Zwróciła się do króla z wielką pokorą i szacunkiem (Księga Estery 8:5). W istocie powiedziała: „Jeśli król uzna to za słuszne, jeśli znalazłam łaskę w jego oczach i jeśli wyda mu się to właściwe i mądre, niech dekret zostanie odwołany”. Nawet gdy sprawiedliwość jest wyraźnie po naszej stronie, powinniśmy zwracać się do przełożonych z pokorą i szacunkiem. Prosimy, a nie rozkazujemy. Łagodne słowa często pomagają zyskać przychylne wysłuchanie.

Potem wzmocniła swoją prośbę poruszającym błaganiem: „Jak zdołam znieść widok nieszczęścia, które spadnie na mój lud?”. Mówiła, że niewiele pocieszenia przyniesie jej własne życie, jeśli nie zdoła wyprosić dla nich ratunku. Niemal mogłaby znieść, gdyby sama podzieliła ich los, ale nie mogła znieść myśli, że jej krewni, ludzie jej bliscy, zostaną zgładzeni. Estera, choć była królową, otwarcie przyznawała się do swoich ubogich krewnych i głęboko się o nich troszczyła. Nie czytamy o jej łzach, gdy prosiła o ocalenie własnego życia, ale teraz, gdy sama była już bezpieczna, płakała nad losem swojego ludu.

Takie łzy współczucia najbardziej przypominają serce Chrystusa. Ludzie, którym naprawdę zależy na dobru wspólnym, woleliby umrzeć, niż doczekać zniszczenia Kościoła czy upadku swojej ojczyzny. Osoby wrażliwe nie potrafią znieść myśli o zagładzie swojego ludu i krewnych, dlatego powinny wykorzystywać każdą sposobność, by im pomóc.

Król podjął następnie działania, by powstrzymać krzywdę zaplanowaną przez Hamana. Najpierw wyjaśnił, że zgodnie z perskim prawem wcześniejszego dekretu nie można było odwołać (Księga Estery 8:8). Niczego zapisanego w imieniu króla i opieczętowanego jego sygnetem nie można było unieważnić. Uważano to za niezmienną zasadę perskiego państwa, podobną do podstawowego prawa królestwa (Księga Daniela 6:15). Nie świadczyło to jednak o prawdziwej mądrości ani godności. Było wyrazem pychy i nierozwagi, bo żaden ludzki władca nie potrafi przewidzieć wszystkich skutków ustanawianego prawa. Niesprawiedliwe jest przypisywanie sobie takiej władzy, by dekretu nie można było nigdy poprawić, nawet gdy okazuje się szkodliwy.

Taka postawa odzwierciedla dawną pychę, która doprowadziła ludzkość do upadku: pragnienie, by być jak Bóg. O wiele mądrzej jest uznać, że prawo można zmienić, gdy zachodzi taka potrzeba. Prawo do ustanowienia przepisu obejmuje również prawo do jego odwołania. Tylko Bóg nie musi okazywać skruchy i tylko On wypowiada słowa, których nie trzeba poprawiać ani cofać.

Mimo to król znalazł sposób, by udaremnić spisek Hamana. Podpisał i rozesłał kolejny dekret, zezwalający Żydom na obronę, w razie potrzeby również z użyciem siły. Była to dla nich najpewniejsza ochrona. Król już wcześniej okazał troskę o naród żydowski, każąc powiesić swojego ulubionego urzędnika, Hamana, ponieważ Haman podniósł rękę na Żydów (Księga Estery 8:7). Teraz zamierzał zrobić wszystko, co mógł, by ich ochronić. Pozostawił Esterze i Mordochajowi decyzję, jak wykorzystać jego imię i władzę dla ich ocalenia, tak jak wcześniej pozwolił Hamanowi użyć tej samej władzy do ich zguby. „Napiszcie w sprawie Żydów, co uznacie za słuszne” – powiedział im, dbając zarazem o zachowanie powagi perskiego systemu (Księga Estery 8:8). W ten sposób można było w jak największym stopniu odwrócić zagrożenie, nie unieważniając wcześniejszych listów.

Królewskim pisarzom polecono sporządzić ten dekret dwudziestego trzeciego dnia trzeciego miesiąca (Księga Estery 8:9). Nastąpiło to około dwóch miesięcy po wydaniu pierwszego rozporządzenia, ale wciąż dziewięć miesięcy przed wyznaczonym dniem jego wykonania. Nowe prawo rozesłano w językach wszystkich prowincji. Czy ziemscy władcy powinni pozwalać poddanym czytać dekrety tylko w języku, który rozumieją, a słowa samego Boga miałyby być niedostępne dla Jego sług w języku, którego nie znają? Dekret przesłano również właściwym urzędnikom w każdej prowincji: miejscowym sędziom i namiestnikom.

Trzeba było starannie rozesłać dekret po wszystkich prowincjach króla, szybko dostarczając dokładne kopie do każdego regionu. Miał on upoważnić Żydów do zgromadzenia się i obrony w samym dniu wyznaczonym na ich zagładę. Mieli stanąć w obronie własnego życia, tak by każdy, kto ich zaatakuje, ponosił ryzyko.

Zezwolono im na więcej niż tylko obronę. Mogli zniszczyć i zabić zbrojne siły każdego ludu, który na nich napadnie, wraz z mężczyznami, kobietami i dziećmi (Księga Estery 8:11). W ten sposób mogli zemścić się na swoich wrogach (Księga Estery 8:13), a jeśli chcieli, mogli też się wzbogacić, bo wolno im było zabrać łupy.

Był to znak przychylności króla wobec Żydów i mocna ochrona ich bezpieczeństwa. Rozumiano, że późniejszy dekret unieważnia wcześniejszy, nawet jeśli nie mówił tego wprost. Jednocześnie ujawniał on nierozwagę zasady, zgodnie z którą królewskich rozporządzeń nie można było odwołać.

Ta zasada zmusiła króla do dopuszczenia wojny domowej w obrębie własnego imperium, w której obie strony walczyły z upoważnienia króla, a zarazem przeciwko jego władzy. Z prób udawania mądrzejszych, niż wolno nam być, nie może wyniknąć nic dobrego. Dekret rozpowszechniano z wielkim pośpiechem, bo król obawiał się, że dotrze zbyt późno i Żydzi ucierpią już z powodu pierwszego rozporządzenia.

Dlatego posłańców popędzano i wysyłano w drogę na rozkaz króla, a także Mordochaja (Księga Estery 8:14), i dano im szybkie konie (Księga Estery 8:10). Nie było czasu do stracenia, gdy zagrożone było tak wiele istnień.