List do Efezjan 5:20 – znaczenie i zastosowanie

Słowa z Listu do Efezjan 5:20 brzmią jak zaproszenie do wdzięczności, która nie czeka, aż wszystko się ułoży. Apostoł pisze o dziękczynieniu zawsze i za wszystko, a więc także wtedy, gdy serce jest ściśnięte, a dzień wydaje się ciężki. Ta wdzięczność nie oznacza udawania, że nic nie boli. Raczej jest sposobem, w jaki emocje zostają przyniesione przed Boga, razem z tym, co cieszy, i z tym, co jeszcze nie ma nazwy. Fragment następuje po słowach z Listu do Efezjan 5:19 o śpiewaniu i wysławianiu Pana w sercach. Można pomyśleć o osobie, która po stracie dziękuje za lata wspólnych rozmów i jednocześnie płacze nad ich brakiem. Oba uczucia mogą mieszkać w jednym sercu, obok siebie, bez wzajemnego wykluczania. Wdzięczność nie wymaga, by ból zniknął. Słowo „za wszystko” łatwo usłyszeć jako nakaz dziękowania nawet za cierpienie. Tekst mówi jednak o dziękczynieniu skierowanym do Boga Ojca w imię Jezusa Chrystusa, a więc do Kogoś, komu można oddać także to, co boli. Ta wdzięczność bywa cicha i krucha, a mimo to pozostaje szczera i prawdziwie własna.

„Dziękujcie zawsze za wszystko Bogu Ojcu w imię naszego Pana Jezusa Chrystusa!” — to zdanie nie nakazuje uznawać każdej krzywdy za dobrą ani udawać, że cierpienie nie boli. Umieszczone w opisie życia napełnionego Duchem, po wezwaniu do mądrego rozpoznawania woli Pana i wspólnego śpiewu, przedstawia wdzięczność jako trwały rys życia wspólnoty, a nie chwilowy nastrój. „Za wszystko” wskazuje na szeroki zakres dziękczynienia, lecz jego kierunkiem pozostaje Bóg Ojciec, a jego podstawą — imię Jezusa Chrystusa. Nie chodzi więc o wdzięczność za zło samo w sobie. Chodzi o życie zwrócone ku Bogu także wtedy, gdy okoliczności są trudne: dobro nie staje się niewidzialne, a cierpienie nie otrzymuje fałszywej etykiety błogosławieństwa. Chrześcijańskie dziękczynienie nie zależy wyłącznie od pomyślności. Werset mówi do wspólnoty w liczbie mnogiej. Wdzięczność ma zatem wymiar wspólny: pieśń jednych może podtrzymać innych, gdy brakuje im słów. W kolejnym zdaniu Paweł łączy wzajemne podporządkowanie z bojaźnią Chrystusową. Dziękczynienie nie jest więc dodatkiem do wiary, lecz postawą, która kształtuje relacje i uczy widzieć życie jako zwrócone ku Ojcu przez Chrystusa.

Dziękczynienie w tym fragmencie nie jest dodatkiem do dnia. W Liście do Efezjan 5:20 czytamy: „Dziękujcie zawsze za wszystko Bogu Ojcu w imię naszego Pana Jezusa Chrystusa!” Słowa „zawsze” i „wszystko” obejmują także trudne pory dnia, trudne miejsca i trudne nastroje. Warto jednak zauważyć, czego ten werset nie mówi. Nie twierdzi, że każde wydarzenie jest dobre, ani że trzeba udawać zadowolenie z cierpienia. Wdzięczność kieruje się do Boga Ojca i odbywa się w imię Jezusa Chrystusa, więc opiera się na relacji, a nie na ocenie okoliczności. Na przykład ktoś po trudnej rozmowie w pracy może wieczorem dziękować za spokojny powrót do domu. Nie mówi wtedy, że dzień był dobry. Dziękuje za dar, który się w nim pojawił, i pamięta, od Kogo go otrzymał. Fragment stoi tuż po wezwaniu do śpiewania psalmów i hymnów, o którym mowa w Liście do Efezjan 5:19. Wdzięczność jest więc wspólnym językiem wiary, a nie tylko prywatnym nastrojem. Dziękczynienie zakorzenione w Bogu nie zależy od łatwości dni, dlatego trwa także wtedy, gdy wszystko wokół wydaje się niepewne.

„Dziękujcie zawsze za wszystko Bogu Ojcu w imię naszego Pana Jezusa Chrystusa!” Te słowa należą do opisu życia napełnionego Duchem: wspólnego śpiewu, uwielbienia i wzajemnej troski. Wdzięczność nie jest tu samotnym obowiązkiem ani próbą wmówienia sobie, że każda rzecz jest dobra. Jest zwróceniem się ku Bogu Ojcu przez Jezusa Chrystusa, także wtedy, gdy życie przynosi stratę, niepokój albo pytania bez odpowiedzi. „Zawsze” nie oznacza, że człowiek przez cały czas odczuwa wdzięczność. Wskazuje raczej na kierunek życia, który nie zależy wyłącznie od pomyślnego biegu wydarzeń. Ktoś może dziękować za chleb na stole, za obecność bliskiej osoby albo za siłę, by przejść przez trudny dzień, nie nazywając samego cierpienia dobrem. Wspólnota wiary może podtrzymywać tę pamięć, gdy pojedynczemu sercu brakuje słów. Wzmianka o imieniu Jezusa zakorzenia wdzięczność w Jego miłości i ofierze, przypomnianych wcześniej w liście. Nie usuwa to bólu, lecz pozwala, by nie był ostatnim słowem o życiu. Dziękczynienie staje się wtedy świadectwem nadziei: teraźniejszość jest cenna, ale nie jest całą miarą tego, co Bóg obiecuje.