List do Efezjan 5:17 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset pojawia się tuż po słowach o złych dniach i o wykorzystywaniu sprzyjającej chwili (List do Efezjan 5:17). Autor listu zestawia więc trudny czas z potrzebą rozumienia, co jest wolą Pana. W takich dniach łatwo o nierozsądne decyzje, zwłaszcza gdy serce jest zmęczone i przytłoczone, bo każdy ruch wydaje się pilniejszy niż chwila zatrzymania. Czasownik „starajcie się” wskazuje na uważność, którą trzeba podtrzymywać w czasie, a nie na jednorazowe olśnienie. Wola Pana odsłania się w zwykłych, często niepozornych chwilach, w codziennych wyborach i w tym, jak człowiek trzyma się prawdy. Dalszy ciąg listu prowadzi do wdzięczności i do życia napełnionego Duchem, więc rozumienie ma tu wymiar relacji, a nie wyłącznie wysiłku rozumu. Dla kogoś, kto nosi w sobie ranę albo ciężar, pragnienie poznania Bożej woli bywa splecione z obawą przed pomyłką. Werset nie stawia wymogu doskonałego rozeznania. Mówi o szukaniu, a szukanie zakłada, że Bóg jest obecny w samym procesie, także wtedy, gdy odpowiedź dojrzewa powoli. Może światło przychodzi stopniowo, krok po kroku. W tym powolnym szukaniu cierpliwość bywa formą zaufania.

W zdaniu „Nie bądźcie więc nierozsądni, lecz starajcie się zrozumieć, co jest wolą Pana” nierozsądek oznacza coś więcej niż brak wiedzy. Paweł zestawia go z uważnym postępowaniem i wykorzystywaniem sprzyjającej chwili: chodzi o życie, które nie płynie bez namysłu za tym, co akurat pociągające lub łatwe. Wola Pana nie jest tu zagadką do rozwiązania przez odczytywanie ukrytych znaków w każdej decyzji. Sąsiednie wersety pokazują jej moralny i wspólnotowy wymiar: naśladowanie Boga, życie drogą miłości, odrzucanie nieczystości i chciwości. Nieco dalej Paweł przeciwstawia upojenie winem napełnianiu się Duchem, po czym wymienia wspólny śpiew, wdzięczność i wzajemną uległość. Zrozumienie woli Pana kształtuje więc sposób traktowania innych, a nie tylko prywatny wybór. To ważne rozróżnienie: biblijne rozeznanie nie polega na zdobyciu pewności co do każdego szczegółu przyszłości, lecz na coraz trafniejszym rozpoznawaniu, które postępowanie odpowiada Chrystusowej miłości. Mądrość oznacza tu uważność zakorzenioną w Ewangelii, nie spryt ani samą wiedzę.

„Nie bądźcie więc nierozsądni, lecz starajcie się zrozumieć, co jest wolą Pana.” Wers zawiera słowo „więc”, które wiąże go z tym, co bezpośrednio poprzedza. Wcześniej, w Liście do Efezjan 5:15–16, apostoł zachęca do pilnego uważania na to, jak się postępuje, i do wykorzystywania sprzyjającej chwili, ponieważ dni są złe. Wola Pana ujawnia się więc w zwykłym sposobie życia, a nie tylko w wielkich decyzjach. Słowo „zrozumieć” wskazuje na uważność, a nie na zgadywanie. Chodzi o rozpoznanie, co z wiary wynika w konkretnej sytuacji, w pracy czy w rodzinie. Dalsze wersety, od Listu do Efezjan 5:18 do 5:21, podają przykłady: nie upijać się winem, napełniać się Duchem, przemawiać do siebie psalmami i hymnami, dziękować za wszystko, poddawać się wzajemnie w bojaźni Chrystusowej. Nie są to kompletne instrukcje na każdą okoliczność, lecz wyraźne wskazania kierunku. Mądrość w tym ujęciu nie polega na znajomości wszystkich odpowiedzi. Polega na przytomności wobec Boga i ludzi, na gotowości, by w zwykłym dniu rozpoznać, czego Pan oczekuje. Wola Boża nie jest tajemnicą ukrytą przed codziennością, lecz czymś, co ma się w niej ujawniać.

W Liście do Efezjan 5:17 wezwanie do zrozumienia woli Pana wyrasta z obrazu życia, które ma odzwierciedlać miłość Chrystusa. Mądrość nie oznacza tu samej sprawności w podejmowaniu decyzji. Chodzi o rozpoznawanie, jaki sposób postępowania odpowiada miłości, którą Chrystus okazał, wydając siebie za innych. Paweł zwraca się do wspólnoty: wzywa ją, by pilnie zważała na swoje postępowanie i dobrze wykorzystywała czas, a dalej łączy życie napełnione Duchem ze śpiewem, wdzięcznością i wzajemnym poddaniem. Wola Pana nie jawi się więc jako zagadka dostępna tylko nielicznym. Jej kształt staje się widoczny w codziennych wyborach: w uczciwości zamiast ukrywania krzywdy, w rezygnacji z chciwości, w słowie, które buduje wspólnotę. Dni bywają złe, a rozeznanie nie zawsze przynosi pewność co do całej drogi. Ten werset kieruje uwagę ku wierności rozpoznawanej w świetle Chrystusa. Jak światło padające na ścieżkę, nie odsłania całej przyszłości, lecz pozwala zobaczyć, gdzie miłość może stać się czynem teraz.