Księga Powtórzonego Prawa 34:9 – znaczenie i zastosowanie

Znajdujemy tu bardzo zaszczytną pochwałę zarówno Mojżesza, jak i Jozuego. Każdy z nich zostaje pochwalony i każdy na tę pochwałę zasługuje. Niewdzięcznością byłoby tak wychwalać żyjących przyjaciół, by zapomnieć o tych, którzy odeszli, a których pamięć wciąż zasługuje na szacunek. Niesprawiedliwe byłoby zarazem tak wysoko cenić zmarłych, by lekceważyć dobro, jakie mamy w tych, którzy pozostali i zajęli ich miejsce. Należy oddawać chwałę Bogu w obu przypadkach, tak jak dzieje się to tutaj.

Jozue zostaje pochwalony jako człowiek wyjątkowo dobrze przygotowany do zadania, do którego powołał go Bóg (Księga Powtórzonego Prawa 34:9). Mojżesz doprowadził Izraela do granicy Kanaanu, a potem umarł. Pokazało to, że Prawo nie mogło doprowadzić do pełni (List do Hebrajczyków 7:19). Prawo prowadzi człowieka na pustynię przekonania o grzechu, ale nie do trwałego pokoju, jaki daje odpoczynek. Zadanie, którego nie mogło wykonać Prawo, ponieważ było bezsilne z powodu ludzkiej natury, przypadło Jozuemu, będącemu zapowiedzią naszego Pana Jezusa (List do Rzymian 8:3). Przez Chrystusa wchodzimy do odpoczynku: zarówno do wewnętrznego pokoju sumienia, jak i do wiecznego odpoczynku w niebie.

Trzy rzeczy jasno wskazywały, że Jozue rzeczywiście został powołany do tego wielkiego zadania. Bóg go do niego przygotował, napełniając duchem mądrości. Jozue potrzebował tej mądrości, ponieważ miał prowadzić krnąbrny lud i pokonać przebiegłego wroga. Umiejętność przewodzenia jest wodzowi równie potrzebna jak odwaga. Pod tym względem Jozue wskazywał na Chrystusa, w którym ukryte są skarby mądrości.

Z polecenia Boga Mojżesz wyznaczył też Jozuego na swojego następcę. Włożył na niego ręce, ustanawiając go swoim następcą, i modlił się, aby Bóg wyposażył go do tego zadania. Pomaga to zrozumieć, dlaczego Bóg obdarzył Jozuego tak niezwykłą miarą mądrości. Ustanowienie go następcą było dziełem samego Boga, a tych, którymi się posługuje, Bóg w pewnej mierze uzdalnia do powierzonego im zadania. O to samo Mojżesz prosił Boga, gdy wkładał ręce na Jozuego. Podobnie, gdy Chrystus przestał być obecny w Kościele w ciele, poprosił Ojca o posłanie innego Pocieszyciela i otrzymał to, o co prosił.

Lud również chętnie przyjął Jozuego i podporządkował się jego przywództwu. To, że przywódca zajmuje miejsce w sercach ludzi, jest wielkim atutem i wsparciem w pełnieniu wszelkich publicznych obowiązków. Wielkim miłosierdziem dla Izraela było także to, że po śmierci Mojżesza lud nie został jak owce bez pasterza. Miał już wśród siebie człowieka, za którym wszyscy mogli zgodnie pójść z pełnym zaufaniem.

Słowa pochwały należą się także Mojżeszowi i są w pełni uzasadnione (Księga Powtórzonego Prawa 34:10–12). Był naprawdę wielkim człowiekiem, zwłaszcza pod dwoma względami. Po pierwsze, żył w bliskiej więzi z Bogiem, Stwórcą. Bóg znał go twarzą w twarz, a Mojżesz znał Boga w sposób, jakiego nie doświadczył nikt inny, przynajmniej spośród świętych Starego Testamentu (Księga Liczb 12:8). Widział więcej Bożej chwały niż ktokolwiek inny w tamtych czasach. Miał swobodniejszy i częstszy dostęp do Boga, a Bóg przemawiał do niego nie przez sny czy senne widzenia, lecz gdy Mojżesz był przytomny i stał przed cherubami. Innych proroków zazwyczaj ogarniał lęk, gdy ukazywał się im Bóg (Księga Daniela 10:7), Mojżesz zaś zachowywał spokój, ilekroć otrzymywał od Niego orędzie.

Po drugie, Mojżesz miał wielką władzę i moc w świecie stworzonym przez Boga. Cuda, przez które wykonywał sąd w Egipcie przed faraonem, oraz cuda miłosierdzia, których dokonywał na pustyni wobec Izraela, pokazywały, że cieszył się szczególną przychylnością nieba i otrzymał wyjątkowe powołanie do swojej ziemskiej misji. Nikt w Izraelu nie miał większego powodu, by go kochać, a żaden wróg Izraela nie miał większego powodu, by się go bać. Kronikarz nazywa te dzieła znakami i cudami dokonanymi potężną ręką i wśród wielkiej grozy. Może to również wskazywać na grozę góry Synaj, gdzie Bóg w pełni potwierdził powołanie Mojżesza i ponad wszelką wątpliwość dowiódł jego prawdziwości na oczach całego Izraela.

Mojżesz był większy niż każdy inny prorok Starego Testamentu. Wszyscy byli ludźmi mającymi znaczenie w niebie i wpływ na ziemi, ale nikt nie mógł się z nim równać. Nikt przed nim ani po nim, aż do zamknięcia epoki proroctw, nie otrzymał ani nie wypełnił takiego powołania z nieba jak on. Ta pochwała Mojżesza zdaje się pochodzić z czasów długo po jego śmierci, a jednak nawet wtedy nie pojawił się żaden prorok taki jak on. Przez Mojżesza Bóg dał Prawo i ukształtował wspólnotę Izraela. Przez pozostałych proroków przekazywał jedynie szczególne napomnienia, pouczenia i zapowiedzi. Ostatni prorok kończy swoje przesłanie wezwaniem, by lud pamiętał o Prawie Mojżesza (Księga Malachiasza 4:4). Sam Chrystus często odwoływał się do pism Mojżesza i nazywał go świadkiem, ponieważ Mojżesz z daleka ujrzał dzień Chrystusa i mówił o Nim.

Jednak o tyle, o ile pozostali prorocy nie dorównywali Mojżeszowi, nasz Pan Jezus przewyższał Mojżesza. Nauczanie Chrystusa było lepsze, Jego cuda wspanialsze, a Jego więź z Ojcem głębsza. Od wieczności przebywał w łonie Ojca, a teraz przez Niego Bóg przemawia do nas w tych ostatnich dniach. Mojżesz był wierny jako sługa, Chrystus zaś jako Syn. Historia Mojżesza kończy się jego pogrzebem na równinach Moabu i końcem jego panowania. Historia naszego Zbawiciela kończy się Jego zasiadaniem po prawicy Majestatu na wysokościach, a my mamy zapewnienie, że Jego królestwo i pokój będą wzrastać bez końca.

Apostoł obszernie dowodzi w Liście do Hebrajczyków, że Chrystus jest większy niż Mojżesz. To mocny powód, byśmy jako chrześcijanie byli posłuszni, wierni i wytrwali w świętej wierze, którą wyznajemy. Niech Bóg w swojej łasce sprawi, aby tak było z nami wszystkimi.