Księga Powtórzonego Prawa 34:1 – znaczenie i zastosowanie

Widzimy tu, jak Mojżesz wspina się ku niebu, aż na szczyt Pisga, gdzie ma umrzeć, bo właśnie to miejsce wybrał dla niego Bóg (Księga Powtórzonego Prawa 32:49–50). Izrael obozował na równinach Moabu, a Mojżesz wyruszył stamtąd na górę Nebo, zgodnie z poleceniem, i dotarł na jej najwyższe wzniesienie, zwane Pisga. Nazwa Pisga wydaje się ogólnym określeniem takich wysokich miejsc.

Wygląda na to, że Mojżesz wspiął się na szczyt Pisga sam, bez niczyjej pomocy. Pokazuje to, że nawet w ostatnim dniu życia nie opuściły go siły. Wciąż potrafił wejść na stromą górę, nie potrzebując podparcia, którego niegdyś wymagał, gdy opadały mu ręce (Księga Wyjścia 17:12). Wszedł tam także bez towarzyszy. Możemy przypuszczać, że po udzieleniu błogosławieństwa Izraelowi pożegnał się uroczyście z Jozuem, Eleazarem i pozostałymi przyjaciółmi, którzy zapewne odprowadzili go do podnóża góry. Następnie polecił im, jak niegdyś Abraham swoim sługom u podnóża innej góry: „Zostańcie tutaj, a ja pójdę tam umrzeć”. Nie mieli patrzeć na jego śmierć, bo nie powinni wiedzieć, gdzie zostanie pochowany.

Niezależnie od tego, czy wydarzyło się to dokładnie w ten sposób, Mojżesz wszedł na szczyt Pisga z dwóch powodów. Po pierwsze, chciał pokazać, że jest gotów umrzeć. Gdy dowiedział się, gdzie umrze, nie cofnął się przed tym, lecz z ochotą wspiął się na stromą górę, by wyjść śmierci naprzeciw. Ci, którzy dzięki łasce Boga poznali przyszłe życie i często o nim rozmyślali, nie muszą bać się opuszczenia tego świata.

Po drugie, wszedł na górę, by pokazać, że postrzega śmierć jako wstępowanie w górę. Dusza człowieka, zwłaszcza człowieka prawego, wznosi się, gdy opuszcza ciało (Księga Koheleta 3:21). Zgodnie z tym ruchem duszy ciało Mojżesza miało wznieść się tak wysoko, jak tylko pozwalała na to ziemia. Kiedy Bóg wzywa swoich sług z tego świata, Jego wezwanie brzmi: „Wstąp i umrzyj”.

Mojżesz ponownie spojrzał na ziemię, by zobaczyć ziemski Kanaan, do którego nigdy nie miał wejść, a zarazem przez wiarę spojrzał ku niebiańskiemu Kanaanowi, do którego miał wkrótce wkroczyć. Bóg zapowiedział, że Mojżesz nie wejdzie do Kanaanu, i teraz ta zapowiedź się spełniła. Obiecał mu jednak, że ujrzy tę ziemię, i ta obietnica również została spełniona: „Pan pokazał mu całą tę dobrą ziemię” (werset 1).

Choć Mojżesz wszedł na szczyt Pisga sam, nie był naprawdę samotny, bo był z nim Ojciec (Ewangelia Jana 16:32). Jeśli człowiek ma przyjaciół, często są oni blisko niego w chwili śmierci. Lecz nawet gdy z powodu Bożej opatrzności lub czyjejś nieżyczliwości musimy stawić czoło śmierci samotnie, nie musimy lękać się zła, jeśli jest z nami wielki i dobry Pasterz (Księga Psalmów 23:4).

Mojżesz miał dobry wzrok i rozciągał się przed nim najlepszy widok, jaki można zobaczyć z wysokiego miejsca. Nie mógłby jednak dostrzec całego Kanaanu, od jednego krańca po drugi, czyli na odległość około 80–100 kilometrów, gdyby jego wzrok nie został w cudowny sposób wzmocniony i poszerzony. Dlatego czytamy: „Pan mu go pokazał”. Wszystkie radosne widoki lepszej ojczyzny, jakie mamy, są darem Bożej łaski. Bóg daje ducha mądrości i ducha objawienia, a także oko, którym można dostrzec to, co zostało ukazane.

Widzenie Kanaanu, które Bóg dał Mojżeszowi, mogło być później naśladowane przez diabła, gdy z bardzo wysokiej góry pokazał Jezusowi wszystkie królestwa świata i ich wspaniałość w wizji. Diabeł ukazał mu je jednak od razu, w przeciwieństwie do uważnego widoku, który Bóg dał Mojżeszowi, pokazując kolejno jedną ziemię, a potem drugą.

Mojżesz oglądał Kanaan z daleka. Podobnie wierzący Starego Testamentu widzieli z oddali królestwo Mesjasza. Abraham na długo przed tym ujrzał dzień Chrystusa i był o nim całkowicie przekonany. Przyjął więc obietnicę, choć miała się ona spełnić dopiero później i przynieść radość innym (List do Hebrajczyków 11:13). Również wierzący dzisiaj, dzięki łasce, mają odległy, lecz prawdziwy obraz przyszłego szczęścia i chwały. Słowo Boże i ustanowione przez Niego środki łaski są dla nich tym, czym góra Pisga była dla Mojżesza. Dzięki nim dostrzegają pokrzepiające przebłyski chwały, która ma się objawić, i radują się nadzieją na jej udział.

Mojżesz zobaczył tę ziemię, lecz nie było mu dane się nią cieszyć. Czasami Bóg zabiera swoich ludzi ze świata, zanim nadejdzie zło. Innym razem zabiera ich, zanim nadejdzie dobro, które później stanie się udziałem Kościoła w tym świecie. W proroctwach o czasach późniejszych mówi się o wspaniałych rzeczach dotyczących królestwa Chrystusa, jego wzrostu, rozprzestrzeniania się i rozkwitu. Możemy dostrzec je z wyprzedzeniem, choć sami możemy nie doczekać ich spełnienia. Ufamy, że ci, którzy przyjdą po nas, wejdą do obiecanej ziemi. To dodaje nam otuchy, gdy widzimy, że nasze ciała słabną na tej pustyni (Druga Księga Królewska 7:2).

Mojżesz zobaczył to wszystko tuż przed śmiercią. Zdarza się, że Bóg zachowuje najwspanialsze przejawy swojej łaski na koniec, by podtrzymać swój lud w chwili śmierci. Kanaan był ziemią Immanuela, ziemią „Boga z nami” (Księga Izajasza 8:8). Widząc go, Mojżesz ujrzał także błogosławieństwa, które otrzymujemy dzięki Chrystusowi. Kanaan był obrazem nieba (List do Hebrajczyków 11:16), a wiara jest pewnym dowodem i poręką tej nadziei. Ci, którzy umierają, ufając Chrystusowi, pokładając nadzieję w niebie i mając przed oczami Kanaan, mogą opuścić ten świat z wielkim pokojem. Gdy ujrzymy Boże zbawienie, możemy słusznie powiedzieć: „Panie, teraz pozwól odejść Twemu słudze w pokoju”.