Księga Powtórzonego Prawa 33:8 – znaczenie i zastosowanie

Kiedy Mojżesz błogosławi pokolenie Lewiego, poświęca mu więcej słów niż pozostałym. Nie czyni tego przede wszystkim dlatego, że sam należał do tego pokolenia, lecz dlatego, że Lewi należał do Boga. Błogosławieństwo odnosi się szczególnie do arcykapłana oraz służących pod jego zwierzchnictwem kapłanów i lewitów.

Arcykapłan zostaje tu nazwany świętym Boga, ponieważ święta była jego służba. Przypominał o tym napis „Poświęcony Panu” umieszczony na jego czole. Mojżesz zdaje się przyznawać, że Bóg mógł słusznie odsunąć Aarona i jego rodzinę z powodu grzechu Aarona przy Meriba (Księga Wyjścia 17:7). Być może jednak Bóg miał na myśli właśnie tę próbę, gdy powierzał Aaronowi kapłaństwo, choć wcześniejszy zapis o tym nie wspomina. Parafrazy chaldejskie podają, że Aaron został poddany próbie, okazał się wierny i dlatego nie został odrzucony (Księga Liczb 20:2).

Mojżesz modli się, aby kapłaństwo pozostało w rodzie Aarona: prosi, by Tummim i urim należały do niego (Księga Powtórzonego Prawa 33:8). Były to szczególne dary związane z Bożym prowadzeniem, udzielone do pełnienia ważnej służby (Księga Malachiasza 2:5). Sens tej prośby jest taki: „Panie, nie odbieraj mu tej służby”. Choć modlitwa padła właśnie tutaj, urim i Tummim zaginęły później podczas niewoli i nigdy nie zostały przywrócone w Drugiej Świątyni.

Modlitwa ta znajduje najpełniejszą odpowiedź w Jezusie Chrystusie, Świętym Boga i naszym wielkim arcykapłanie, którego zapowiedzią był Aaron. Chrystus zawsze był u Ojca, a urim i Tummim pozostają przy Nim na zawsze, ponieważ jest On cudownym i wiecznym Doradcą. Niektórzy rozumieją te słowa bardziej ogólnie: Tummim oznacza prawość, a urim — światło, czyli oświecenie. W takim ujęciu modlitwa brzmi: „Panie, spraw, aby Twój święty był prawy i mądry”. To dobra modlitwa za tych, którzy głoszą Ewangelię: niech mają jasny umysł i szczere serce. Światło i szczerość składają się na pełne wyposażenie sługi Bożego.

Następnie Mojżesz zwraca się do kapłanów niższej rangi i lewitów (Księga Powtórzonego Prawa 33:9-11). Chwali ich gorliwość wobec Boga, gdy stanęli po stronie Mojżesza, a tym samym po stronie Boga, przeciw czcicielom złotego cielca (Księga Wyjścia 32:26 i następne). Wymierzając karę przywódcom tego grzechu, nie kierowali się względami osobistymi. Nie oszczędzili winnych nawet wtedy, gdy byli to ich najbliżsi krewni — nie oszczędzili tych, którzy oddawali cześć bożkom. Powinniśmy zawsze stawiać obowiązek wobec Boga i Jego chwały ponad każdą więź z drugim człowiekiem.

Szczególny szacunek spotka tych, którzy zachowują czystość, stroniąc od powszechnych grzechów swojej epoki i swojego otoczenia, a także zabierają głos przeciw złu. Mojżesz mógł mieć na myśli również synów Koracha, którzy nie przyłączyli się do buntu ojca (Księga Liczb 26:11). Mógł też myśleć o Pinchasie, który wymierzył sprawiedliwość i powstrzymał zarazę. Służba kapłanów i lewitów wiązała się ponadto z nieustanną posługą przy ołtarzu Boga, przez co często byli z dala od swoich rodzin. Nie mogli troszczyć się o dom ani zapewniać mu utrzymania tak, jak inni Izraelici. Przyjęli to nieustanne wyrzeczenie, aby strzec słowa Boga i dochować wierności przymierzu kapłańskiemu.

Ci, którzy zostali powołani do świętej służby, powinni z pewnym dystansem traktować ziemskie więzi i sprawy, które są im najdroższe. Ponad wszystko mają starać się przede wszystkim podobać swojemu najlepszemu Przyjacielowi, czyli Bogu (Dzieje Apostolskie 20:24; 21:13). Sam Jezus nie pozwolił, by matka i bracia odciągnęli Go od Jego dzieła, kiedy próbowali to zrobić (Ewangelia Mateusza 12:48).

Mojżesz potwierdza następnie ich powołanie do służby w sprawach świętych, będące nagrodą za gorliwość i wierność (Księga Powtórzonego Prawa 33:10). Mieli występować wobec ludu w imieniu Boga. Mieli uczyć Jakuba Bożych rozstrzygnięć, a Izraela — Jego praw: zarówno przez nauczanie podczas zgromadzeń, jak i objaśnianie Prawa (Księga Nehemiasza 8:7-8), a także przez rozstrzyganie trudnych spraw, które im przedstawiano (Druga Księga Kronik 17:8-9). Kapłani mieli strzec tej wiedzy dla dobra ludu, a lud miał pytać ich o Prawo (Księga Malachiasza 2:7). Nawet prorok Aggeusz przyniósł kapłanom pytanie dotyczące sumienia (Księga Aggeusza 2:11 i następne). Głoszenie nauki jest potrzebne nie tylko wtedy, gdy powstają nowe wspólnoty, lecz także po ich założeniu, aby je umacniać i rozwijać (Księga Ezechiela 44:23-24).

Mieli również występować przed Bogiem w imieniu ludu: spalać kadzidło na Jego cześć i składać ofiary za grzechy oraz w intencji przychylności Boga dla ludu. Była to służba kapłanów, którym lewici pomagali. Ci, którzy chcieli skorzystać z kadzidła i ofiar, musieli uważnie słuchać ich nauczania i być mu posłuszni.

Mojżesz modli się również za nich (Księga Powtórzonego Prawa 33:11). Najpierw prosi Boga o błogosławieństwo dla ich środków utrzymania i dochodów. Przydzielone im zaopatrzenie było hojne i łatwo do nich trafiało, ale nie mogli się nim cieszyć bez Bożego błogosławieństwa. Skoro sam Bóg był ich udziałem, mogli słusznie oczekiwać szczególnego błogosławieństwa dla tego, co do nich należało. Niektórzy odczytują to słowo jako „siła” lub „cnota”, a wtedy prośba brzmi: „Panie, pomnażaj w nich swoją łaskę i uzdalniaj ich do pełnienia służby”.

Po drugie, Mojżesz prosi Boga, aby przyjął ich służbę: aby przyjął dzieło ich rąk zarówno dla nich samych, jak i dla ludu, któremu służą. We wszystkim, co robimy w ramach oddawania czci Bogu, powinniśmy zabiegać o Jego uznanie, niezależnie od tego, czy inni nas aprobują (Drugi List do Koryntian 5:9). To najcenniejsze błogosławieństwo, o jakie możemy prosić dla siebie i innych.

Po trzecie, Mojżesz prosi Boga, aby bronił ich przed każdym wrogiem. Prosi, by Bóg złamał siłę tych, którzy powstają przeciwko nim. Zakłada, że słudzy Boga będą mieli wielu przeciwników. Niektórzy znienawidzą ich za wierność. Inni będą zazdrościć im środków utrzymania i spróbują je przywłaszczyć, dopuszczając się świętokradztwa. Jeszcze inni będą im przeszkadzać w pełnieniu służby i odrzucać rozstrzygnięcia kapłanów. Niektórzy spróbują nawet zniszczyć samą służbę kapłańską. Mojżesz prosi Boga, by pokrzyżował te plany i sprawił, że krzywda obróci się przeciw tym, którzy ją zapoczątkowali.

Ta modlitwa jest też zapowiedzią przyszłych wydarzeń. Bóg z pewnością rozprawi się z tymi, którzy sprzeciwiają się Jego sługom, i zachowa służbę w swoim Kościele aż do końca czasów, bez względu na to, jak usilnie będą przeciw niej występować moce piekielne. Saul powstał przeciw kapłanom Pana (Pierwsza Księga Samuela 22:18), co dopełniło miary jego grzechów.