Księga Powtórzonego Prawa 33:6 – znaczenie i zastosowanie

Oto błogosławieństwo Rubena. Ruben utracił przywilej pierworództwa, a jednak Mojżesz zaczyna właśnie od niego. Nie powinniśmy czerpać radości z hańby tych, którzy upadli, ani utrwalać na nich piętna na zawsze, nawet jeśli początkowo było ono zasłużone (Księga Powtórzonego Prawa 33:6).

Mojżesz prosi Boga i zapowiada dwie rzeczy dotyczące Rubena. Po pierwsze, prosi, by plemię to przetrwało. Rubenici byli plemieniem pogranicznym, mieszkającym po wschodniej stronie Jordanu, więc Mojżesz mówi w istocie: „Niech żyje i nie zginie z ręki sąsiadów ani nie zostanie przez nich wchłonięte”. Być może ma też na myśli wybranych wojowników Rubena, którzy otrzymali już swoją ziemię, zostawili tam rodziny i byli gotowi wyruszyć uzbrojeni przed swoimi braćmi (Księga Liczb 32:27). Jeśli tak, modlitwa brzmi: „Chroń ich w tej zaszczytnej wyprawie i osłoń ich głowy w dniu bitwy”.

Po drugie, Mojżesz modli się, by Ruben nadal był liczny. Nawet jeśli utracił dawną chwałę i nie miał osiągnąć wielkości, niech jego plemię się rozmnaża. Jak sugeruje biskup Patrick, sens może być taki: „Niech Ruben żyje i nie umiera”, nawet jeśli jego mężczyzn będzie niewielu. Choć nie miał się wybić, jak zapowiedział Jakub (Księga Rodzaju 49:4), niech przynajmniej nie zginie. Niektóre aramejskie parafrazy idą jeszcze dalej i odnoszą te słowa do życia przyszłego: niech Ruben otrzyma życie wieczne i nie zazna drugiej śmierci albo niech żyje na tym świecie i nie zazna śmierci, która czeka niegodziwych w świecie przyszłym.

Błogosławieństwo Judy pojawia się przed błogosławieństwem Lewiego, ponieważ z Judy pochodził Chrystus, a także dlatego, że — jak zauważa dr Lightfoot — królestwo ma wyższą rangę niż kapłaństwo. Błogosławieństwo z Księgi Powtórzonego Prawa 33:7 może odnosić się do całego plemienia. Mojżesz modli się i zapowiada, że Bóg wysłucha modlitw Judy, osiedli go w jego własnej ziemi, pobłogosławi wszystkiemu, czego się podejmie, i da mu zwycięstwo nad wrogami. Juda jawi się tu zarówno jako plemię modlące się, jak i podejmujące działanie. Mojżesz mówi: „Panie, wysłuchaj jego modlitw i spraw, by powiodło mu się we wszystkim, czego się podejmie. Niech starczy mu sił zarówno do pracy na roli, jak i do walki”. Modlitwie zawsze powinien towarzyszyć wysiłek, a wtedy możemy oczekiwać błogosławieństwa.

To błogosławieństwo może też odnosić się w szczególny sposób do Dawida, króla z pokolenia Judy, jako zapowiedzi Chrystusa. Modlitwa prosi wtedy, by Bóg wysłuchał Dawida, jak w Księdze Psalmów 20:1, a Chrystus również zawsze był wysłuchiwany (Ewangelia Jana 11:42). Prosi także o zwycięstwo nad wrogami i powodzenie w wielkim dziele Dawida, o czym mówią Księga Psalmów 89:20 i następne wersety. Prośba, by Bóg przyprowadził go do jego ludu, zdaje się nawiązywać do proroctwa Jakuba o Szilo: do niego miały się zgromadzić narody (Księga Rodzaju 49:10).

Symeon został pominięty w błogosławieństwie, ponieważ Jakub naznaczył to plemię piętnem, a ono nie zrobiło nic, by odzyskać chwałę — w przeciwieństwie do Lewiego. Symeon poniósł też na pustyni większe straty niż jakiekolwiek inne plemię, a Zimri, który niedawno dopuścił się tak jawnego grzechu w związku z Peorem, należał właśnie do niego. Możliwe też, że ziemia Symeona została przyłączona do ziemi Judy, więc Symeon był objęty błogosławieństwem Judy. Niektóre odpisy Septuaginty łączą Symeona z Rubenem: „Niech Ruben żyje i nie umiera, a Symeon niech będzie liczny”.