Księga Powtórzonego Prawa 33:26 – znaczenie i zastosowanie

Są to ostatnie słowa, które Mojżesz, wielki pisarz i przywódca, napisał własnoręcznie albo kazał zapisać. Są bardzo ważne i wiele możemy się z nich nauczyć. Mojżesz, człowiek Boży, który znał Boga i Izraela tak dobrze, jak tylko może ich poznać zwykły człowiek, ostatnim tchnieniem oddaje chwałę zarówno Bogu Izraela, jak i Izraelowi Bożemu. W jego oczach ani Bóg, ani Jego lud nie mieli sobie równych, a osąd Mojżesza pozostał jasny aż do końca.

Nie ma Boga podobnego do Boga Izraela. Żaden z bogów innych narodów nie mógł uczynić dla swoich czcicieli tego, co Pan uczynił dla swojego ludu. Dlatego Mojżesz mówi: „Nikt nie jest taki jak Bóg, o Jeszurunie” (Księga Powtórzonego Prawa 33:26). Jeszurun to nazwa Izraela, oznaczająca prawy lud Boży. Kiedy oczekujemy, że Bóg będzie nam błogosławił i czynił dla nas dobro, sami błogosławmy Go, mówiąc o Nim dobrze. Jednym z najbardziej uroczystych sposobów oddawania Bogu chwały jest wyznanie, że nikt Mu nie dorównuje.

To był zaszczyt Izraela. Każdy naród chlubił się swoim bogiem, ale żaden nie miał takiego Boga, jakim mógł chlubić się Izrael. Wielkim szczęściem Izraelitów było też to, że zostali wprowadzeni w przymierze, trwałą więź z takim Bogiem. Mojżesz wskazuje na dwie rzeczy, które wyraźnie ukazują, że Bóg Jeszuruna przewyższa wszystkich innych bogów.

Po pierwsze, Jego suwerenną moc i władzę. Jeździ po niebie, a w majestacie nad obłokami. Oznacza to, że objawia swoją wielkość i chwałę ponad światem, a moce niebios, chmury i wszystko, co przynoszą, wykorzystuje do realizacji swoich zamierzeń na ziemi. Kieruje nimi tak, jak człowiek prowadzi konia, na którym jedzie. Gdy ma coś uczynić dla swojego ludu, rusza na niebie, by zrobić to szybko i z mocą. Żaden wróg nie zdoła go wyprzedzić ani zagrodzić mu drogi.

Po drugie, Jego nieskończoną wieczność. On jest Bogiem wiecznym, a Jego ramiona trwają na wieki (Księga Powtórzonego Prawa 33:27). Bogów innych narodów wymyślono niedawno i wkrótce mieli zniknąć. Bóg Jeszuruna jest jednak wieczny. Istniał przed powstaniem wszystkich światów i pozostanie, gdy przeminie sam czas (Księga Habakuka 1:12).

Nie ma też ludu podobnego Izraelowi Bożemu. Mojżesz wcześniej nazwał szczęśliwym każde z plemion, a teraz, na koniec, ogłasza szczęśliwym cały lud. Jest on błogosławiony pod każdym względem tak bardzo, że żaden naród pod słońcem nie może się z nim równać (Księga Powtórzonego Prawa 33:29). „Szczęśliwy jesteś, Izraelu, któż jest do ciebie podobny?”. Prawdziwe szczęście Izraela polega na tym, że jego Bogiem jest Pan. Jeśli Izrael będzie czcił Boga jako niezrównanego, Bóg okaże mu przychylność i uczyni go ludem wyjątkowym, budzącym zazdrość sąsiadów i radość wszystkich, którzy go kochają.

„Któż jest do ciebie podobny, ludu?”. Chrystus mówi tak o swojej oblubienicy: „Oto jesteś piękna, moja ukochana”. Ona zaś odpowiada: „Oto jesteś piękny, mój umiłowany”. Jaki inny naród, a nawet wszystkie narody razem, jest podobny do Twojego ludu, Izraela? (Druga Księga Samuela 7:23). To, co powiedziano tu o zgromadzeniu Izraela, jego zaszczytach i przywilejach, z pewnością odnosi się również do zgromadzenia pierworodnych, których imiona są zapisane w niebie. Apostoł nazywa chrześcijański Kościół Izraelem Bożym (List do Galatów 6:16). Należą do niego pokój i cześć większa niż ta, którą cieszą się wszystkie społeczności na świecie, tak jak było to w przypadku Izraela.

Żaden lud nie był tak dobrze umiejscowiony i chroniony. „Bóg wieczny jest twoim schronieniem” (Księga Powtórzonego Prawa 33:27). To słowo może też oznaczać „twoje mieszkanie”: dom, w którym człowiek jest bezpieczny, zakorzeniony i odpoczywa. Każdy prawdziwy Izraelita ma dom w Bogu. Dusza wraca do Niego i znajduje w Nim odpoczynek jako w swoim schronieniu (Księga Psalmów 116:7) i miejscu ukrycia (Księga Psalmów 32:7). Ci, którzy czynią Boga swoim mieszkaniem, doświadczą wszelkiego pocieszenia i pożytku płynących z życia w Nim (Księga Psalmów 91:1). Mojżesz już wcześniej mówił o Bogu jako o domu Izraela w czasie wędrówki przez pustynię: „Panie, Ty jesteś naszym schronieniem przez wszystkie pokolenia” (Księga Psalmów 90:1). Nawet po wejściu do Kanaanu Izraelici nie mieli przestawać mieszkać w Bogu. Nadal potrzebowali Boga wiecznego i nadal mogli na Niego liczyć. Bez Niego sam Kanaan stałby się pustkowiem i krainą ciemności.

Żaden lud nie był tak dobrze podtrzymywany. „Pod spodem są ramiona wieczne” (Księga Powtórzonego Prawa 33:27). Oznacza to, że wszechmoc Boga jest zaangażowana w ochronę i pocieszanie wszystkich, którzy Mu ufają, szczególnie w najcięższych doświadczeniach i pod największymi ciężarami. Te wieczne ramiona podtrzymują cały Kościół, aby nie zatonął ani nie został zmiażdżony. Pod Kościołem jest odwieczna skała, na której został zbudowany, a bramy piekielne nigdy go nie przemogą (Ewangelia Mateusza 16:18). Te same ramiona podtrzymują każdego wierzącego. Może on być uciskany, ale nie zostanie przytłoczony. Choćby lud Boży znalazł się w najgłębszym położeniu, pod nim są te wieczne ramiona. Nie pozwalają jego duchowi opaść ani osłabnąć, a jego wierze zgasnąć, nawet gdy doświadcza ucisku ponad miarę. Wieczne przymierze i płynące z niego wieczne pocieszenie to naprawdę wieczne ramiona. Wierzący doświadczali ich cudownego podtrzymania i zachowywali radość nawet w najgorszych czasach. Wystarcza im Boża łaska (Drugi List do Koryntian 12:9).

Żaden lud nie był tak dobrze prowadzony i przygotowany do walki. Bóg „wypędzi wroga sprzed ciebie” swoją wszechmocą, która utoruje ci drogę, i swoim rozkazem, który cię wesprze: „Zniszcz ich”. Izrael miał właśnie wejść do kraju w pełni zamieszkanego przez silny i groźny lud, który uważał się za jego prawowitych właścicieli, bo osiedlił się tam wcześniej. Jak więc Izrael mógł słusznie i skutecznie ich wypędzić? Bóg miał upoważnić Izraelitów do zgładzenia Kananejczyków, a to miało usprawiedliwić ich działanie w oczach świata. Jako suwerenny Pan wszelkiego życia i całej ziemi nie tylko na to pozwolił, lecz jasno nakazał i wyznaczył Izraelowi zdobycie Kanaanu oraz zgładzenie jego mieszkańców mieczem. Działając z Jego upoważnienia, Izraelici mogli postąpić zgodnie z prawem i z honorem, bez najmniejszego zarzutu kradzieży ziemi ani morderstwa. Bóg miał im również dać siłę do wykonania tego zadania. W istocie miał uczynić to za nich. Wypędziłby wrogów sprzed ich oblicza, bo nawet strach przed Izraelem zmusiłby tamtych do ucieczki. Bóg wypędził narody, aby osadzić tam swój lud (Księga Psalmów 44:2). Podobnie wierzący dzięki Chrystusowi, który ich umiłował, są czymś więcej niż zwycięzcami nad swoimi duchowymi wrogami. Wódz naszego zbawienia wypędził wroga sprzed nas, gdy zwyciężył świat i na krzyżu rozbroił moce i zwierzchności. Jego rozkaz brzmi: „Zniszcz ich”. Idź za zwycięstwem, a podzielisz się zdobyczą.

Żaden lud nie był tak dobrze zabezpieczony i chroniony. Izrael miał wtedy mieszkać bezpiecznie jako lud odrębny.

Ci, którzy żyją w Bogu i czynią Jego imię swoją twierdzą, mieszkają bezpiecznie. Ich miejscem obrony jest skalna forteca (Księga Izajasza 33:16). „Mieszkają bezpiecznie jako lud odrębny”. Po pierwsze oznacza to, że są bezpieczni nawet wtedy, gdy są sami. Nie potrzebują sojuszy z sąsiednimi narodami i nie mają powodu oczekiwać od nich pomocy, a mimo to żyją bezpiecznie. Naprawdę są bezpieczni i wiedzą o tym.

Oznacza to również, że są bezpieczni dlatego, że pozostają osobno, jako lud oddzielony. Dopóki zachowywali czystość i nie mieszali się z narodami wokół siebie, pozostawali ludem wyjątkowym i odrębnym. Ta odmienność sprawiała, że wyróżniali się jak ptak o nakrapianym upierzeniu (Księga Jeremiasza 12:9), i budziła niechęć sąsiadów. Jednocześnie chroniła ich przed krzywdą, którą chcieli im wyrządzić sąsiedzi, bo dzięki niej pozostawali pod opieką Boga. Wszyscy, którzy trzymają się blisko Boga, będą przez Niego strzeżeni. Królestwo Chrystusa niesie obietnicę, że Izrael będzie mieszkał bezpiecznie (Księga Jeremiasza 23:6).

Żaden lud nie był tak dobrze zaopatrzony. Źródło Jakuba, czyli ówczesne pokolenie tego ludu, z którego miały wywodzić się następne pokolenia, miało otrzymać żyzną ziemię. „Oko Jakuba”, skoro to samo słowo może oznaczać zarówno źródło, jak i oko, spoczywało na krainie zboża i wina. Gdy Izraelici obozowali w miejscu, w którym się znajdowali, Kanaan leżał tuż przed nimi, po drugiej stronie rzeki, i wkrótce mieli go objąć w posiadanie i pod swoją władzę. Ziemia, na którą spoglądali, miała żyzną glebę i była obficie zraszana rosą z nieba. Była krainą zboża i wina, czyli plonów, których ludzie naprawdę potrzebują. Niebo miało zsyłać na nią rosę, bo bez niej nawet żyzna gleba szybko by się wyjałowiła. Każdy prawdziwy Izraelita wpatruje się okiem wiary w lepszy kraj, niebiański Kanaan, pełen darów cenniejszych niż zboże i wino.

Nigdy nie było ludu, któremu udzielano by tak wielkiej pomocy. Gdy znajdowali się w ucisku, sam Bóg przemierzał niebiosa, by im pomóc (Księga Powtórzonego Prawa 33:26). Byli ludem ocalonym przez Pana (Księga Powtórzonego Prawa 33:29). Gdy groziło im niebezpieczeństwo albo brakowało im czegoś dobrego, mogli zwrócić się do Boga wiecznego i zaufać Jego wszechmocy. Nic nie mogło naprawdę zaszkodzić tym, którym pomagał Bóg, a lud ocalony przez Pana nie mógł zginąć. Do Izraela ewangelii dodawani są ci, którzy będą zbawieni (Dzieje Apostolskie 2:47).

Nigdy nie było ludu tak dobrze uzbrojonego. Sam Bóg był tarczą, która niosła im pomoc, uzbrajał ich więc do obrony i chronił przed każdym napastnikiem. Był też mieczem ich chluby: uzbrajał ich do ataku i dawał im siłę oraz zwycięstwo w walce. Nazywa się Go mieczem ich chluby, ponieważ walcząc za nich, wywyższał ich ponad inne narody. Możliwe też, że chodzi o to, iż we wszystkim, co dla nich czynił, miał przed oczami swoją świątynię pośród nich, nazywaną chlubą Jakuba (Księga Psalmów 47:4; Księga Ezechiela 24:21; Księga Amosa 6:8). Ci, dla których świętość serca jest prawdziwą chlubą, mają w samym Bogu zarówno tarczę, jak i miecz. Są chronieni całą zbroją Bożą. Słowo Boże jest ich mieczem, a wiara w to Słowo ich tarczą (List do Efezjan 6:16, 17).

Nigdy nie było ludu tak pewnego zwycięstwa nad wrogami. Wrogowie będą udawać, że się poddają, choć uczynią to wbrew własnej woli. Ich uległość będzie więc tylko pozorna. Zwycięstwo będzie jednak prawdziwe, bo Izrael podepcze im karki, jak mówi Septuaginta, i jak widzimy w Księdze Jozuego 10:24. Izraelici zburzą ich warownie, choćby były wysokie, i podepczą ich pałace oraz świątynie, nawet jeśli uważano je za święte. Jeśli wrogowie będą udawać uległość, Izrael podepcze ich wyżyny. Jeśli nie da się ich powstrzymać traktatami i umowami, złamie ich siła wojny. Tak Bóg pokoju wkrótce zetrze szatana pod stopami wszystkich wierzących (List do Rzymian 16:20).

Gdy zbierzemy to wszystko, trzeba powiedzieć: „Szczęśliwy jesteś, Izraelu! Któż jest taki jak ty, ludu!”. Zaprawdę, błogosławiony jest lud, którego Bogiem jest Pan.