Księga Powtórzonego Prawa 33:22 – znaczenie i zastosowanie

Błogosławieństwo Dana znajdujemy w Księdze Powtórzonego Prawa 33:22. Jakub porównał Dana do węża, podkreślając jego spryt i przebiegłość, Mojżesz zaś porównuje go do lwa, by ukazać jego odwagę i determinację. Kto mógłby się oprzeć ludziom, którzy mają umysł węża i serce lwa? Dan przypomina lwy wyskakujące z Baszanu, górskiej krainy znanej z groźnych lwów schodzących na równiny, by chwytać zdobycz.

Może to nawiązywać do Samsona, który pochodził z tego pokolenia, i do jego zwycięstw nad Filistynami. Duch Pana zaczął go pobudzać w obozie Dana, gdy był jeszcze bardzo młody, jak lwiątko, by nagle napadał na Filistynów i pokonywał ich samą siłą, niczym lew swoją ofiarę. Jednym z jego pierwszych wielkich czynów było rozdarcie lwa. Możliwe też, że chodzi ogólnie o powodzenie tego pokolenia: gdy część jego członków dowiedziała się, że Laisz nie spodziewa się ataku, choć leżało daleko od nich, na skraju Kanaanu, napadli na miasto i szybko je zdobyli (Księga Sędziów 18:27). Góry Baszanu leżały niedaleko Laisz, więc prawdopodobnie napastnicy zeszli stamtąd do ataku. Dlatego powiedziano, że wyskakują z Baszanu.

Następnie przychodzi błogosławieństwo Neftalego, zapisane w Księdze Powtórzonego Prawa 33:23. Mojżesz patrzy na to pokolenie z podziwem i radością: Neftali jest szczęśliwy i nadal będzie szczęśliwy. Na jego szczęście składają się trzy rzeczy. Po pierwsze, ma być nasycony przychylnością. Niektórzy rozumieją przez to życzliwość ludzi, ich dobre nastawienie i miłe słowa. Jakub opisał to pokolenie jako na ogół przyjazne i ujmujące, niczym łagodna łania, która wypowiada piękne słowa (Księga Rodzaju 49:21). Mojżesz zapowiada teraz, że Neftali będzie cieszył się miłością sąsiadów i zadowoli się ich przychylnością.

Inni jednak, i słusznie, odnoszą te słowa do przychylności Boga. Tylko ona naprawdę zaspokaja duszę i napełnia serce prawdziwą radością. Naprawdę szczęśliwi są ci, którzy cieszą się przychylnością Boga, a otrzymają ją ci, którzy jej pragną i uznają ją za wystarczającą. Po drugie, Neftali ma być pełen błogosławieństwa Pana. Chodzi nie tylko o dobre rzeczy, które z niego wynikają, takie jak zboże, wino i oliwa, lecz także o samo błogosławieństwo: łaskę Boga daną na mocy Jego obietnicy i przymierza. Ci, którzy je mają, mogą słusznie powiedzieć, że niczego im nie brakuje, bo nic więcej nie jest potrzebne do szczęścia.

Żydzi twierdzą, że ziemia Neftalego była tak żyzna, a plony dojrzewały tak wcześnie, mimo że leżała na północy, iż mieszkańcy tego pokolenia często jako pierwsi przynosili do świątyni pierwociny. Dzięki temu jako pierwsi otrzymywali błogosławieństwo kapłana, czyli błogosławieństwo Pana. Kafarnaum, gdzie Chrystus przebywał przez większą część swojej działalności, również leżało na ziemi tego pokolenia. Po trzecie, Neftali ma posiąść morze i południe. Może chodzić o morze położone na południe od jego ziemi, czyli Jezioro Galilejskie, często wspominane w Ewangeliach. Ziemia Neftalego leżała bezpośrednio na północ od niego, co przynosiło wielkie korzyści, jak pokazuje zamożność Kafarnaum i Betsaidy, położonych na tym wybrzeżu i należących do tego pokolenia. Widać, że w tych błogosławieństwach Mojżesz był prowadzony przez proroctwo: zanim ziemię podzielono losem, już widział i zapowiedział, jak przypadnie ona poszczególnym pokoleniom.

Następnie przychodzi błogosławieństwo Asera, zapisane w Księdze Powtórzonego Prawa 33:24–25. W odniesieniu do tego pokolenia, którego imię samo kojarzy się ze szczęściem, Mojżesz prosi o cztery rzeczy i je zapowiada. Lea nadała jego ojcu imię Aser, mówiąc: „Jestem szczęśliwa” (Księga Rodzaju 30:13). Po pierwsze, prosi o wzrost liczebności pokolenia. Już wcześniej było ono liczne (Księga Liczb 26:47), a Mojżesz prosi, by stało się jeszcze liczniejsze. Dzieci, a zwłaszcza dzieci przymierza, są błogosławieństwem, nie ciężarem.

Po drugie, prosi o dobre relacje z sąsiadami: Aser ma cieszyć się przychylnością swoich braci. Miłość i życzliwość ludzi wokół nas są bardzo pożądane. Powinniśmy prosić o nie Boga, który ma w swojej ręce serca wszystkich ludzi. Powinniśmy też zabiegać o nie przez łagodność, pokorę i gotowość do czynienia dobra każdemu, na ile możemy.

Po trzecie, Mojżesz prosi o bogactwo ziemi Asera. To, co znajduje się na powierzchni, opisują słowa, że ma zanurzać stopę w oliwie: w jego części kraju będzie jej tak dużo, że gdyby zechciał, mógłby w niej umyć stopy. Nie był to zwyczajny sposób używania oliwy, lecz obraz wielkiej obfitości. To, co znajduje się pod ziemią, opisują słowa o żelaznych i miedzianych sandałach. Pokolenie miało mieć duże zasoby tych metali, być może własne kopalnie, tak by bogata była zarówno powierzchnia jego ziemi, jak i jej wnętrze. Jeśli nie pochodziły one z jego ziemi, mogły docierać do niego w drodze handlu, ponieważ jego dział leżał nad morzem. Parafrazy chaldejskie rozumieją te słowa przenośnie: Aser będzie silny i lśniący jak żelazo i miedź.

Po czwarte, Mojżesz prosi o trwałą siłę tego pokolenia: jego siła ma odpowiadać temu, co przynosi każdy dzień. Niektórzy wyjaśniają to tak, że na starość Aser zachowa siłę młodości. Nie będzie się wyczerpywał ani słabł, lecz odzyska siły, jakby nie tylko jego sandały, ale i kości były z żelaza i miedzi. W Piśmie Świętym dzień często oznacza wydarzenia, które przynosi. W takim rozumieniu jest to obietnica, że Bóg będzie łaskawie wspierał Asera pośród wszelkich prób i trudności.

Ta obietnica jest pewna dla wszystkich duchowych dzieci Abrahama. Bóg mądrze udziela łaski i pociechy odpowiednio do zadań i cierpień, do których nas powołuje. Jeśli wyznacza zadanie, daje siłę, by je wykonać. Jeśli wyznacza brzemię, daje siłę, by je unieść. Nie pozwala, by Jego lud był kuszony ponad to, co może znieść. Wierny jest Ten, który złożył tę obietnicę i wzbudził w nas nadzieję na jej spełnienie.