Księga Powtórzonego Prawa 31:9 – znaczenie i zastosowanie

Prawo zostało dane za pośrednictwem Mojżesza, jak czytamy w Ewangelii Jana 1:17. Powierzono mu nie tylko przekazanie go ówczesnemu pokoleniu, lecz także przekazanie go następnym pokoleniom. Widzimy tu, że wiernie wywiązał się z tego zadania.

Mojżesz spisał to prawo (Księga Powtórzonego Prawa 31:9). Biskup Patrick uważa, że chodzi tu o wszystkie pięć ksiąg Mojżesza, często nazywanych Prawem. Sądzi, że choć Mojżesz napisał już większość Pięcioksięgu, czyli pierwszych pięciu ksiąg Biblii, dopiero teraz go ukończył. W tym momencie nadał świętej księdze ostateczną postać. Wielu innych uważa, że „to prawo”, zwłaszcza że zostało tak nazwane, oznacza Księgę Powtórzonego Prawa, pełne podsumowanie Bożego prawa. W takim razie Mojżesz spisał wszystkie te przemowy do ludu, a ponieważ prowadził go Bóg, zapisał je jako słowo Boże.

Mojżesz spisał prawo, aby ci, którzy je usłyszeli, mogli często do niego wracać i dobrze je zapamiętać. Zrobił to również po to, by można je było bezpiecznie przekazać następnym pokoleniom. Kościół wiele zyskał dzięki temu, że prawda Boża została spisana, podobnie jak dzięki jej głoszeniu. Wiara rodzi się nie tylko ze słuchania, lecz także z czytania. Dzięki Bogu o Ewangelię zatroszczono się tak samo jak o Prawo: niedługo po jej głoszeniu została spisana, aby mogła dotrzeć nawet do tych, którzy żyją na krańcach ziemi.

Po spisaniu Mojżesz powierzył tę księgę kapłanom i starszym. Dał kapłanom jeden oficjalny egzemplarz, który mieli przechowywać obok Arki, gdzie miał pozostać wzorem dla wszystkich pozostałych kopii (Księga Powtórzonego Prawa 31:26). Prawdopodobnie przekazał też po jednym egzemplarzu starszym każdego plemienia, aby każdy z jego członków, kto zechce, mógł sporządzić kopię. Niektórzy zwracają uwagę, że to zadanie powierzono zarówno starszym, jak i kapłanom. Pokazuje to, że władcy, korzystając ze swojej władzy, oraz słudzy Boży, nauczając, powinni wspierać życie religijne i dbać o to, by prawo nie zostało złamane ani zapomniane.

Mojżesz zarządził też publiczne odczytanie tego prawa podczas zgromadzenia całego Izraela co siedem lat. Lud Boży prawdopodobnie czytał Prawo codziennie w swoich domach, a Mojżesza odczytywano w synagodze w każdy szabat (Dzieje Apostolskie 15:21). Jednak raz na siedem lat, aby okazać prawu jeszcze większy szacunek, należało je odczytać podczas publicznego zgromadzenia. Chociaż czytamy słowo Boże prywatnie, nie powinniśmy uznawać publicznego słuchania jego odczytywania za zbędne.

Mojżesz najpierw określa, kiedy miało się odbywać to uroczyste odczytanie, aby wyznaczony czas podkreślał jego wagę. Należało je przeprowadzać w roku uwolnienia. W tym roku ziemia odpoczywała, więc łatwiej było znaleźć czas na tę służbę. Uwolnieni słudzy i ubodzy dłużnicy, którym darowano długi, powinni byli zrozumieć, że skoro otrzymali błogosławieństwo płynące z Prawa, słusznie oczekuje się od nich posłuszeństwa. Powinni oddać się na służbę Bogu, bo to On zerwał ich więzy. Rok uwolnienia zapowiadał łaskę Ewangelii, nazywaną rokiem łaski Pana. Przebaczenie i wolność, które otrzymujemy przez Chrystusa, zobowiązują nas do przestrzegania Jego przykazań (Ewangelia Łukasza 1:74–75).

Odczytanie miało odbywać się w tym roku również podczas Święta Namiotów. W czasie tego święta szczególnie nakazywano ludowi radować się przed Bogiem (Księga Kapłańska 23:40). Prawo należało więc wtedy odczytać, aby ukierunkować radość ludu i nadać jej właściwe granice, a także uczynić ją świętą. Lud miał radować się z powodu Bożego prawa, tak by czytać je z radością, a nie jak ciężar.

Mojżesz wskazuje też, kto miał słuchać odczytywanego prawa: cały Izrael, mężczyźni, kobiety, dzieci oraz cudzoziemcy mieszkający pośród ludu (Księga Powtórzonego Prawa 31:11–12). Kobiety i dzieci nie miały obowiązku udawać się na pozostałe święta, ale musiały przyjść na to, podczas którego odczytywano Prawo. Wolą Boga jest, aby wszyscy poznawali Jego słowo. Skoro jest ono zasadą dla wszystkich, należy je odczytywać wszystkim. Ponieważ cały Izrael nie mógł zgromadzić się w jednym miejscu, a jeden głos nie mógł dotrzeć do każdego, część ludu spotykała się na dziedzińcach świątyni, a pozostali w tym samym czasie gromadzili się w swoich synagogach.

Żydowscy nauczyciele twierdzą, że słuchacze mieli przygotować serca i słuchać z czcią, radością i drżeniem, tak jak w dniu, gdy Prawo zostało dane na górze Synaj. Nawet ci, którzy dobrze znali całe Prawo, nadal mieli obowiązek słuchać uważnie. Osoba odczytująca jest wysłannikiem zgromadzenia, powołanym po to, by przekazywać słowa Boga. Warto, by ci, którzy słuchają czytanej i głoszonej Ewangelii, o tym pamiętali.

Mojżesz wskazuje też, kto ma odczytywać Prawo: „masz je odczytać” (Księga Powtórzonego Prawa 31:11). Może to oznaczać, że ma je odczytać ktoś wyznaczony do tego zadania przez Izrael, albo Jozue, ich przywódca. Rzeczywiście Jozue sam odczytał Prawo (Księga Jozuego 8:34–35). Zrobił to również Jozjasz, król Judy (2 Księga Kronik 34:30), a także Ezdrasz (Księga Nehemiasza 8:3). Żydzi twierdzą, że gdy mieli króla, to właśnie on odczytywał Prawo na dziedzińcach świątyni. W tym celu ustawiano pośrodku dziedzińca podwyższenie. Arcykapłan podawał księgę Prawa królowi, a król wstawał, by ją przyjąć. Przed lekturą odmawiał modlitwę, tak jak czynił każdy, kto miał publicznie odczytać Prawo. Potem mógł, jeśli chciał, usiąść i czytać. Uważano jednak, że jeszcze lepiej jest czytać na stojąco, jak podobno robił król Agryppa. Pozwolę sobie też wysunąć przypuszczenie, że Salomona nazywa się „Kaznodzieją” w Księdze Koheleta, ponieważ po odczytaniu Prawa podczas Święta Namiotów wygłosił publiczne przemówienie, przedstawiając treść tej księgi zgodnie z tym nakazem.

Cel tego uroczystego odczytania był jasny. Po pierwsze, ówczesne pokolenie miało dobrze znać Boże prawo (Księga Powtórzonego Prawa 31:12). Ludzie mieli słuchać, aby się uczyć, bać Boga i wypełniać swoje obowiązki. Pokazuje to, do czego powinniśmy dążyć, słuchając słowa Bożego. Powinniśmy słuchać, aby się uczyć i wzrastać w zrozumieniu. Za każdym razem, gdy czytamy Pismo Święte, znajdujemy w nim coś nowego do poznania. Powinniśmy się uczyć, aby bać się Boga, czyli pozwolić, by prawda pochodząca od Niego właściwie poruszała nasze serca. Powinniśmy też bać się Boga, aby być posłusznymi słowom Jego prawa. Jeśli Go nie słuchamy, twierdzenie, że się Go boimy, jest daremne.

Po drugie, młode pokolenie miało od początku wzrastać w wierze (Księga Powtórzonego Prawa 31:13). Chodziło nie tylko o to, by ci, którzy już coś wiedzieli, dowiedzieli się więcej, lecz także o to, by dzieci, które dotąd niczego nie znały, szybko zrozumiały, że bojaźń Boża jest zarówno ich obowiązkiem, jak i dobrem.