Księga Powtórzonego Prawa 31:22 – znaczenie i zastosowanie

Najpierw zostaje przekazane polecenie Jozuemu, którego Bóg wskazał jako następcę Mojżesza (Księga Powtórzonego Prawa 31:14). Mojżesz wcześniej skierował do niego te same słowa: „Bądź mężny i odważny” (Księga Powtórzonego Prawa 31:23). Jozue właśnie usłyszał dość o grzechach ludu, by stracić odwagę: miał prowadzić tak krnąbrny naród. Bóg mówi mu jednak w istocie, że bez względu na to, jak źle będzie postępował lud, Jozue ma iść naprzód, bo Bóg będzie z nim. Jozue miał wprowadzić Izraelitów do ziemi Kanaan. Jeśli później zgrzeszą i utracą tę ziemię, nie będzie to jego winą ani powodem do wstydu, dlatego nie powinien tracić odwagi.

Następnie księga Prawa zostaje uroczyście przekazana Lewitom, którzy mają złożyć ją obok Arki Przymierza (Księga Powtórzonego Prawa 31:24–26), jak wspomniano już wcześniej (Księga Powtórzonego Prawa 31:9). Teraz wyraźniej wskazano, gdzie mają przechowywać ten cenny oryginał: nie wewnątrz Arki, gdzie znajdowały się tylko dwie kamienne tablice, lecz w pojemniku obok niej. Możliwe, że była to właśnie księga odnaleziona później w świątyni Pana za czasów Jozjasza, po tym, jak z jakiegoś powodu ją zagubiono (Druga Księga Kronik 34:14). Jeśli tak, słowa „aby była przeciwko wam świadectwem” szczególnie odnoszą się do tamtego wydarzenia, kiedy Jozjasz kazał publicznie odczytać księgę jako świadectwo przeciwko ludowi, któremu groziła już zagłada z rąk Babilończyków.

Następnie pieśń z kolejnego rozdziału zostaje przekazana Mojżeszowi, a za jego pośrednictwem ludowi. Najpierw Mojżesz spisuje ją pod natchnieniem Ducha Bożego, a potem wypowiada ją wobec całego zgromadzenia (Księga Powtórzonego Prawa 31:30). Uczy ich jej także (Księga Powtórzonego Prawa 31:22): przekazuje im jej odpisy i poleca nauczyć się jej na pamięć. Najpierw przekazuje ją ustnie, a później na piśmie starszym i urzędnikom reprezentującym poszczególne pokolenia, aby mogli przekazać ją swoim rodzinom i domownikom (Księga Powtórzonego Prawa 31:28). Pieśń zostaje przekazana w uroczystym wezwaniu nieba i ziemi na świadków. Jasno ostrzega przed śmiertelnymi skutkami odwrócenia się od Boga, a zarazem pokazuje, jak niewiele radości i nadziei Mojżesz jeszcze w nich pokładał.

Mojżesz najpierw mówi im, jak mało radości zaznał, żyjąc pośród nich. Nie mówi tego w gniewie, jak wtedy, gdy raz odezwał się pochopnie: „Słuchajcie, buntownicy!”, lecz na podstawie wieloletniego doświadczenia z tym ludem: „Zbuntowaliście się przeciwko Panu” (Księga Powtórzonego Prawa 31:27). Nie wspomina tu o krzywdach, jakie wyrządzili jemu. Już im przebaczył i puścił je w niepamięć. Musi jednak uświadomić im grzechy popełnione przeciwko Bogu, aby naprawdę się opamiętali i nigdy więcej nie postąpili tak samo.

Mówi im także, jak niewiele nadziei pokładał w nich po swojej śmierci. Słowa, które przed chwilą usłyszał od Boga (Księga Powtórzonego Prawa 31:16), skłoniły go — jeszcze bardziej niż własne, i tak zniechęcające, doświadczenia — do wyznania: „Wiem, że po mojej śmierci całkowicie się zepsujecie” (Księga Powtórzonego Prawa 31:29). Temu dobremu człowiekowi musiało sprawiać głęboki ból, że widział z wyprzedzeniem bunt i upadek ludu, który tak usilnie prowadził i któremu tak wiele dobra wyświadczał. Pocieszała go jednak świadomość, że wypełnił swój obowiązek, a Bóg zostanie uwielbiony — jeśli nie wtedy, gdy lud osiądzie w ziemi, to przez jego rozproszenie. Podobnie nasz Pan Jezus krótko przed śmiercią zapowiedział pojawienie się fałszywych mesjaszy i fałszywych proroków (Ewangelia Mateusza 24:24). Mimo to i pomimo późniejszych odstępstw możemy być pewni, że bramy piekła nie przemogą Kościoła, bo fundament Boży trwa niewzruszenie.