Księga Powtórzonego Prawa 31:14 – znaczenie i zastosowanie

Mojżesz i Jozue zostają wezwani, by stanąć przed Bożym majestatem u wejścia do Namiotu Zgromadzenia (Księga Powtórzonego Prawa 31:14). Mojżesz ponownie słyszy, że wkrótce umrze. Nawet ci, którzy są gotowi i chętni umrzeć, często potrzebują przypomnienia, że śmierć jest blisko. Dlatego Mojżesz ma przyjść i spotkać się z Bogiem, bo wszystko, co pogłębia naszą przyjaźń z Bogiem, pomaga nam także przygotować się na śmierć. Ma przyprowadzić ze sobą Jozuego, aby przedstawić go Bogu jako swojego następcę i aby Bóg powierzył mu zadanie.

Mojżesz od razu okazuje posłuszeństwo. Nie był człowiekiem, który zazdrośnie patrzył na tego, kto miał go zastąpić. Przeciwnie, przyjął Jozuego z otwartością i cieszył się z jego powodzenia.

Bóg łaskawie wychodzi im na spotkanie. Ukazuje się w Namiocie Zgromadzenia, jak nieraz wcześniej objawiała się chwała Pana, w słupie obłoku (werset 15). To jedyne miejsce w tej księdze, w którym czytamy o takim objawieniu Bożej chwały, choć wcześniejsze księgi często o nim wspominają. Może to wskazywać, że w późniejszych czasach, w epoce Ewangelii, czyli dobrej nowiny o Chrystusie, nie powinniśmy oczekiwać widzialnych przejawów Bożej chwały. Zamiast tego mamy uważnie słuchać pewnego słowa proroctwa.

Bóg mówi następnie Mojżeszowi, że po jego śmierci przymierze, którego zawarcie między Izraelem a ich Bogiem kosztowało tyle wysiłku, z pewnością zostanie złamane. Izrael opuści Boga (werset 16). Gdy zostaje złamane przymierze między Bogiem a człowiekiem, wina musi leżeć po stronie człowieka, bo to człowiek je łamie. Nieraz widzieliśmy, że Bóg nikogo nie opuszcza, dopóki człowiek pierwszy nie odwróci się od Niego. Oddawanie czci bogom Kanaanu, którego dawni mieszkańcy mieli teraz zostać uznani za obcych w tej ziemi, byłoby jawnym porzuceniem Boga. Byłoby jak cudzołóstwo, jak zdrada przymierza.

Tak samo jest dzisiaj. Ci, którzy odwracają się od Chrystusa, buntują się przeciw Niemu: jedni czynią sobie bożka z pieniędzy, chciwie pragnąc bogactwa, inni zaś z własnego żołądka, pozwalając, by kierowały nimi zachcianki. Ci, którzy zwracają się ku innym bogom (werset 18), porzucają źródło własnego miłosierdzia. Ich odejście zostało zapowiedziane jako skutek dobrobytu (werset 20). Będą jeść do syta, a to stanie się dla nich najważniejsze. Potem utyją, czyli poczują się bezpiecznie i oddadzą zmysłowym przyjemnościom. Życie w dostatku osłabi ich bojaźń Bożą i lęk przed Jego sądami, a zmysłowe pragnienia poprowadzą ich ku bałwochwalstwu narodów wokół nich, które dawało swobodę cielesnym żądzom.

Bóg zna całe zło, którego dopuszczą się niegodziwi, i zna je z wyprzedzeniem. Nieraz zawierał przymierze z ludźmi, o których wiedział, że postąpią skrajnie zdradziecko (Księga Izajasza 48:8). Obdarzał też licznymi błogosławieństwami ludzi, o których wiedział, że okażą głęboką niewdzięczność.

Bóg mówi Mojżeszowi również, że wtedy opuści Izraela. Uczyni to sprawiedliwie, ponieważ Izrael tak niesprawiedliwie opuścił Jego (werset 17). Opatrzność Boża przestanie ich strzec i zapewniać im powodzenie, a wtedy staną się łatwym łupem dla sąsiadów. Odejdą od nich także Duch i łaska Boga, które dotąd ich uczyły i prowadziły, a wtedy coraz głębiej pogrążą się w uporczywym, nierozumnym i zatwardziałym bałwochwalstwie. Spadnie na nich wiele nieszczęść i utrapień (wersety 17 i 21), będących tak wyraźnymi znakami Bożego niezadowolenia, że nawet oni będą musieli przyznać, iż spotkały ich dlatego, że ich Bóg nie jest pośród nich. Ci, którzy przez grzech odrzucają Boga, sprowadzają nieszczęście na samych siebie.

Ich nędzę dopełni to, że Bóg zakryje przed nimi swoje oblicze w dniu ich utrapienia i udręki (werset 18). Żadne zewnętrzne nieszczęście nie może nas naprawdę zrujnować, jeśli wciąż jaśnieje nad nami światło Bożej przychylności. Jeśli jednak Bóg zakrywa przed nami swoje oblicze i nie wysłuchuje naszych modlitw, jesteśmy zgubieni.

Bóg poleca następnie Mojżeszowi, by przekazał Izraelitom pieśń, którą ułoży pod Bożym natchnieniem. Ma ona pozostać trwałym świadectwem o Bogu: potwierdzać, że wiernie ich ostrzegał, a zarazem świadczyć przeciwko nim, ponieważ odrzucili ostrzeżenie (werset 19). Pismo Święte jako całość, a ta pieśń w szczególności, będzie świadczyć przeciwko wszystkim, którzy łamią przymierze z Bogiem. Będzie świadectwem (Ewangelia Mateusza 24:14). Ludzka mądrość znalazła wiele sposobów przekazywania wiedzy o dobru i złu, na przykład przez prawa, historie, proroctwa, przysłowia i pieśni. Każdy z nich ma swoją wartość. Boża mądrość posłużyła się nimi wszystkimi w Piśmie Świętym, aby ludzie nieświadomi i nieuważni nie mieli wymówki.

Jeśli Izraelici właściwie skorzystają z tej pieśni, może ona pomóc im nie odwrócić się od Boga, ponieważ Bóg ukształtował ją z myślą o ich ówczesnych nastawieniach, jeszcze zanim weszli do Ziemi Obiecanej (Księga Powtórzonego Prawa 31:21). Bóg wiedział, że w ich sercach tkwią już głęboko fałszywe wyobrażenia o Nim i silna skłonność do bałwochwalstwa. Pokusa mogła łatwo rozniecić te skłonności. Dlatego w pieśni ostrzegł ich przed niebezpieczeństwem. Słowo Boże zna myśli i zamiary serca, a przez napomnienie i naganę potrafi w niezwykły sposób dotrzeć do człowieka (List do Hebrajczyków 4:12; por. Pierwszy List do Koryntian 14:25). Duszpasterze głoszą słowo, nie znając wszystkich myśli ludzi, którzy go słuchają. Bóg jednak, od którego pochodzi to słowo, zna je doskonale.

Nawet jeśli pieśń nie powstrzyma Izraelitów przed odejściem, może pomóc im się opamiętać i powrócić po upadku. Gdy nadejdzie utrapienie, pieśń nie zostanie zapomniana. Będzie jak lustro, w którym zobaczą swój prawdziwy stan, i może skłonić ich do ukorzenia się oraz powrotu do Tego, przeciwko któremu się zbuntowali. Bóg może dopuścić, by ci, którym z góry okazuje miłosierdzie, upadli, ale zapewni też środki, które pomogą im wrócić. Lekarstwo zostaje przygotowane, zanim przyjdzie choroba.